Monuments on Facebook

RELEASE ATHENS FESTIVAL: Clutch, Black Rebel Motorcycle Club, Planet of Zeus, Godsleep, Whereswilder, Πλατεία Νερού, Τετάρτη 19 Ιουνίου 2019

Friday, 21 June 2019 22:05
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Κάτω από τον γνωστό και κατά τα άλλα λατρεμένο μας Καλοκαιρινό Αττικό ουρανό...

Περιγράφει η Jane Σαμπανίκου και συμβάλει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

Κάτω από τον γνωστό και κατά τα άλλα λατρεμένο μας Καλοκαιρινό Αττικό ουρανό, ήτοι τα αυγά τηγανιτά στο τσιμέντο που όλοι όσοι δίνουμε το παρών στην Πλατεία Νερού γνωρίζουμε, οι Αθηναίοι Whereswilder βάλθηκαν να μας ιδρώσουν ακόμη παραπάνω και μάλιστα ξεκινώντας κατά τι νωρίτερα από το πρόγραμμα της βραδιάς. Όταν με το που κατέφτασε η φίλτατη Jane (καταϊδρωμένη και τούτη) με ρώτησε πώς μου φάνηκαν λοιπόν, έψαξα γύρω στα δέκα δευτερόλεπτα τις λέξεις που για κάποιο λόγο μου βγήκαν στα Αγγλικά παρακαλώ… “When The Who Meets Marc Bolan's T.Rex, but docking in the harbour of Liverpool & heading for Manchester”! Και φταίει από τη μια ο φρενήρης Γιαννικιός μου θύμισε τον αείμνηστο Keith Moon και από την άλλη ο Ράλλης με…τα πάντα όλα του Bolan - εξαιρουμένης της αμφίεσης.

 

Όσο για τους Godsleep που ακολούθησαν και επέβαλαν πρώτοι την αναμενόμενη mid tempo γκρούβα που άλλωστε γιορτάζαμε όλοι μαζί παρέα τούτη την τέταρτη ημέρα του φετινού Release Athens, συνέχισα στη μητρική μου γλώσσα αναφωνώντας «βάζω στοίχημα τη δισκοθήκη μου πως τούτοι εδώ κάθε Κυριακή - και δει κατά προτίμηση να έχει καταιγίδα!- τρώνε παϊδάκια στο Χιλιομόδι με τον Dani G. και την παρέα του, παραγγέλνοντας στον ταβερνιάρη να παίξει το "Masters of Reality" από τα ηχεία! Και από ότι μου φάνηκε εμένα, κανένα πρόβλημα απολύτως δε φαίνεται να ‘χει και η πρόσφατα αφιχθείσα Amie! Πόσο μάλλον ο επίσης «φρέσκος» και κρούων Dennis με το απαραίτητο μένος τα τεταμένα δέρματα στα μετόπισθεν!...

Από το βλέμμα της αγαπημένης Σαμπανίκου θαρρώ πως μπήκε στα παπούτσια μου - το ίδιο εύχομαι και για σένα- οπότε και της παρέδωσα τη σκυτάλη. 

 

Όταν ακούμε για συναυλία των Clutch θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο ότι θα δούμε πακέτο και τους Planet Of Zeus αφού η χημεία των δύο συγκροτημάτων λειτουργεί περίφημα τόσα χρόνια και μας έχουν καλομάθει με τη σχέση τους. Το κοινό τους αυξάνεται και πληθύνεται ολοένα. Αυτήν τη φορά οι Planet είχαν ολόφρεσκο τραγούδι να παρουσιάσουν (“Revolution Cookbook”) λίγο πριν κυκλοφορήσει το καινούργιο τους άλμπουμ, και η φεστιβαλική συγκυρία του Release ήταν ιδανική γι αυτό και την αξιοποίησαν δεόντως: άνοιξαν τους ενισχυτές στο τέρμα και έπαιξαν τόσο δυνατά μέσα στο καυτό απομεσήμερο της Τετάρτης που αναρωτηθήκαμε πού θα το φτάσουν το ψηφιακό ποτενσιόμετρο οι headliners. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Οι Planet of Zeus, από τον καιρό της Spinalonga Records ακόμη πριν αρχίσει η συνεπής τους πορεία μέσα κι έξω από την χώρα, ξέρουν καλά τι κάνουν, είναι στιβαροί και δεμένοι, ωριμάζουν κι εξελίσσονται και όλος αυτός o heavy stoner rock ορυμαγδός της μουσικής τους βγαίνει αβίαστα και φυσικά. Η επικοινωνία με τον κόσμο ήταν τόσο όσο και με το νοικοκυρεμένα δομημένο setlist κατάφεραν να επιβληθούν στο open air festival. Πριν αποχαιρετίσουν τα ξαναναμμένα και χαμογελαστά μας πρόσωπα με το long live version του “Vigilante” ο Μπάμπης δεν παρέλειψε να αναφερθεί τόσο στους Clutch όσο και να παρουσιάσει τους Black Rebel Motorcycle Club ως μια από τις μπάντες που άκουγαν στα μετεφηβικά τους χρόνια. Το πλήρωμα του χρόνου έρθει και ήταν οι επίμονοι Καλιφορνέζοι αυτοί που διαδέχτηκαν τους Planet of Zeus στη σκηνή.

 

Τους Black Rebel Motorcycle Club τους έχουμε δει αρκετές φορές, θέλοντας και μη. Είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα που μοιάζουν να βουλώνουν τρύπες στα εγχώρια rock φεστιβάλ γι αυτό κι έχουν συμπεριληφθεί σε πολλά line up κι έχουν συνυπάρξει με ετερόκλητες μπάντες σε μικρές ή μεγάλες σκηνές. Δεν είναι περίεργο που μοιάζουν προφανής επιλογή για τους διοργανωτές. 

 

Το τρίο από το San Francisco είναι τόσο συνεπές τόσα χρόνια σε αυτό που κάνουν που είναι σχεδόν συγκινητικό. Τόσο από τη μεριά τους όσο και από την μεριά των πιστών οπαδών του θορυβώδους indie-garage ήχου τους οι οποίοι δεν τους εγκαταλείπουν ποτέ. Όπως δεν εγκατέλειψαν μέχρι το τέλος του set τα μαύρα jacket τους, τόσο ο frontman, Peter Hayes, όσο και ο μπασίστας Robert Levon Been, παρά την αποπνικτική ζέστη, μιας και για ένα στιλ ζούμε σ’ αυτήν την ζωή. Εν κατακλείδι, αυτή ήταν η καλύτερη εμφάνιση των Black Rebel Motorcycle Club στην Ελλάδα. 

 

Οι περισσότεροι όμως είχαν έρθει για τους Clutch και αυτό αποτυπώθηκε και στιλιστικά μιας και τα t-shirt με τα λογότυπα του συγκροτήματος κυριάρχησαν στη φεστιβαλική πασαρέλα της ημέρας. Από τις πρώτες νότες του “Gimme The Keys”, αυτή η heavy blues rock βαρβατίλα των Clutch μας άρπαξε από τα μούτρα. Ήχος βαρύς, πηχτός, ογκώδης, συμπαγής, αυθεντική μαγκιά μεγατόνων, αλήτικη αμερικανική βλαχιά αξιώσεων. Κορυφαία στιγμή για εμένα προσωπικά η καταπληκτική εκτέλεση του “Evil” του Howling Wolf. Ωστόσο είναι η θρυλική διασκευή των Cactus από το 1971 αυτή που έχει εμπνεύσει τόσο τους Clutch όσο και τους Monster Magnet ή τους Greta Van Fleet να συμπεριλάβουν αυτόν τον ανυπέρβλητο ύμνο στο set τους. Ακόμα με πονάει ο σβέρκος μου από το headbanging. 

 

Η συνέχεια εξελίχθηκε το ίδιο βαριά και ασήκωτη. Κι όμως, έπιασα τον εαυτό μου να αποστασιοποιείται πότε πότε, να σκέφτομαι την πονεμένη μέση μου και να πιάνω μέχρι και ψιλή κουβέντα. Το απέδωσα στην κούραση που είχα εκείνη την ημέρα, στο γεγονός ότι δεν ήξερα και αρκετά από τα κομμάτια του καινούργιου άλμπουμ, στον ανάδρομο Ερμή. 

 

Τελικά, μετά από κουβέντα με φίλους μετά το τέλος της συναυλίας, καταλήξαμε ότι στην μεγάλη open-air σκηνή χάσαμε την επικοινωνία με το συγκρότημα που καταφέρναμε στους μικρότερους κλειστούς χώρους όπου εμφανίζονταν παραδοσιακά μέχρι στιγμής. Ο Neil Fallon, με αυτήν την τρομερή φωνή και την αφηγηματική ικανότητα είναι από μόνος του μια μάζα συμπυκνωμένης rock ενέργειας με μούσια. Με το μεγάλο κοινό να ανοίγεται μπροστά του όμως έχασε λίγο τη στόχευσή του. Οι μακριές σιωπές μεταξύ των κομματιών μέχρι να πιεί το νερό του και να σκουπιστεί ο άνθρωπος, λειτουργούσαν αλλιώς σε μικρό κλειστό χώρο που νιώθεις στο πετσί σου τον ιδρώτα του καλλιτέχνη και βλέπεις τα σπασμένα αγγεία στα μάτια του και αλλιώς σε συναυλιακή αρένα που περιμένεις να σου πει και καμιά κουβέντα για να επικοινωνήσετε, μην πάτε το βράδυ στο κρεβάτι ψυχραμένοι. 

 

Ένα «είστε το καλύτερο κοινό as usual» ήταν καλό αλλά λίγο. Την ίδια στιγμή ενώ τα βαρβάτα riff του κιθαρίστα Tim Sult σε συνδυασμό με το εκρηκτικό rhythm section κάνανε τις καρίνες των ιστιοπλοϊκών στη μαρίνα της Πλατείας Νερού να τρίζουν, η συνολική παρουσία τους έμοιαζε ολίγον μαζεμένη απέναντι στο πλήθος, σα να μην ήθελαν να εκτεθούν. 

 

Εμείς πάντως θα είμαστε ξανά εκεί, κάτω από τη σκηνή, σε κλειστό χώρο ή ανοιχτό, μεγάλο ή μικρό και την επόμενη φορά που θα μας το ζητήσουν.


Photos by Chris Kissadjekian

 

 

Read 185 times

Leave a comment