Monuments on Facebook

RELEASE ATHENS FESTIVAL: Cypress Hill, Dub FX, Ταφ Λάθος, 12ος Πίθηκος, Νέγρος του Μοριά

Sunday, 23 June 2019 07:53
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Καταφτάνοντας στις 5:30 μέσα σε αφόρητη ζέστη, διαπίστωσα ότι ο Νέγρος του Μοριά, πρώτος στο lineup, είχε ήδη ανέβει στη σκηνή.

Ανταπόκριση από τον Αθηνογένη

Ο λιγοστός κόσμος που ήταν στο χώρο, παρά το λιοπύρι, είχε μαζευτεί όλος μπροστά, παρασυρμένος απο τις φανκιές και το τζαμάρισμα του ταλαντούχου Κυψελιώτη performer, ο οποίος ήταν σε συνεχή επικοινωνία με το κοινό.

 

 

Παρεΐστικη διάθεση, χορευτική κατάσταση, δύσκολη ώρα, λόγω ζέστης.

Αν και ιδανικά την ίδια μουσική επένδυση, θα τη φανταζόμουν κάτω απο τη σκιά ενός τεράστιου φοίνικα, πίνοντας mojito (ίσως γιατί αυτό ονειρευόμουν εκείνη τη στιγμή δεδομένης της ζέστης), το performace με κράτησε μπροστά μέχρι το τέλος.

 

 

Κάπου τις 6.10, με 20 άτομα/τ.μ. σκιάς, πήραμε ξαφνική ανάσα δροσιάς από τον ήχο της τρομπέτας που συνόδευε το 12ο Πίθηκο κι ένα ωραίο ζέσταμα με σκρατς από το Dj Waif στα πλατώ.

 

 

Δυνατά beats, ντόμπρες και στακάτες μπάρες απο το Θεσσαλονικιό, που πάντα σε κερδίζει στα live του, με την ενέργεια και τον τρόπο που απευθύνεται στον κόσμο. Εξάλλου, και λόγω του βιωματικού χαρακτήρα της μουσικής αυτής, μου αρέσε πάντα να ξέρω την ιστορία ή τη σκέψη πίσω από κάθε κομματι, το ξέρω δεν το ξέρω, κι αυτό δε λείπει απο τον Άκη.

 

 

Ο κόσμος, φουλ ενεργός, συμμετείχε σε παλιά και καινούρια κομμάτια, η συνοδεία της τρομπέτας έκανε ακόμα πιο δυναμική τη σκηνική παρουσία ενω ο Dj Waif συμπλήρωνε υπέροχα το ενεργειακό αυτό παζλ, χωρίς καθόλου φλυαρίες στα σκρατς.

 

 

Στις 7 ακριβώς ακούστηκε ενα συνεχόμενο sub bass, σα σινιάλο, για να μετατεθεί όλος ο κόσμος μπροστά και να αρχίσει ο Anser με τον Eversor.

 

 

Γρήγορα και ιδιαίτερα flows, τέλεια άρθρωση, ωραία θέματα και νοήματα, που ελίσσονται έξυπνα και ρυθμικά πάνω στα beats του Eversor, που παντρεύουν το παλιό βινυλιάτο breakbeat, με 808 μπότες και βρώμικα samples, με fat synth μπάσσα, χαρακτηριστικά του ήχου από τον καινούριο τους δίσκο “Άδυτο”, που κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος της εμφαάνισης.

Ο κόσμος, που είχε ξεκινήσει να έρχεται μαζικά, μιας και ο ήλιος πλέον δεν ήταν ενοχλητικός, έμπαινε χορεύοντας και πήγαινε απευθείας μπροστά, συμμετέχοντας πλήρως, σα να ήταν στο χώρο απο την αρχή, δίνοντας ακόμα περισσότερη ενέργεια στο όλο σκηνικό.

 

 


Ο Ταφ Λάθος ανέβηκε στη σκηνή στις 8:10, συνοδεία πλήκτρων, μπάσσου και κιθάρας, με τον Dj Micro στα πλατώ.
Άνοιξε με το πρώτο κομμάτι της καινούριας του δουλειάς “DECA”, και συνέχισε σε πιο μουσικό τόνο, όπως συνηθίζει, παρεμβάλλοντας και κάποια παλιότερα κομμάτια του, όπως το “Διηγήματα χαμένης νιότης”.

 

 

Ταξιδιάρικη διάθεση, που ταίριαζε απόλυτα με το μωβ σκηνικό που είχε φτιάξει ο ουρανός.

Εκείνη την ώρα έφτανε και το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου, καταλαμβάνοντας σχεδόν όλο το χώρο, έτοιμο για τη συνέχεια.

 

 

Ακριβώς στις 9:20, ο αγαπημένος πλέον στο ελληνικό κοινό Dub FX. Για όποιον δεν τον ξέρει, ο τύπος είναι one man band! Beatbox, μπασσογραμμές, και synths, όλα παιγμένα αποκλειστικά απο τις φωνητικές του χορδές, με τη βοήθεια μιας πεταλιέρας κι ενός sampler που χειρίζεται ο ίδιος, ηχογραφώντας τα κανάλια live.

 

 

Reggae, reggaeton, υπέροχα μελωδικά φωνητικά (χαρά στα πνευμόνια του!) κι αμέσως μετά τα μισά της εμφάνισης drum ’n’ bass party, με όλη την Πλατεία Νερου να υπακούει στις μουσικές εντολές του Αυστραλού, που την κουμάνταρε άνετος και χαλαρός με τα vibes του.

 

 

Σημαντικό ρόλο, έπαιξε η εικονοληψία και η σκηνοθεσία που βλέπαμε από τις γιγαντοθόνες της διοργάνωσης, βοήθοντας πάρα πολύ στο να καταφέρει να “γεμίσει” ένας μόνο άνθρωπος την τεράστια σκηνή του Release Athens, εγχείρημα δύσκολο, παρά την τόση ενέργεια.

 

 

11 ακριβώς, ο χώρος γεμάτος (8.000 άτομα?), τα φώτα κλείνουν κι ανεβαίνει στη σκηνή ο θρύλος των Beastie Boys, Mix Master Mike για ένα εικοσάλεπτο warm up φωτιά(!), φορώντας μπλούζα Metallica, γεγονός που δεν έμεινε ασχολίαστο από κανέναν. Σε μια επίδειξη ικανοτήτων τεχνικής και πάθους με το fader, ξεκίνησε ένα διαδραστικό παιχνίδι με το κοινό, το οποίο ξεσήκωσε για τα καλά, στα όρια του να γίνει κουραστικό, αφού ο κόσμος διψούσε για τη συνέχεια…

 

 

Η είσοδος έγινε με το χαρακτηριστικό αραβικό αμανέ από το “Band of Gypsies”, το καινούριο κομμάτι από τον τελευταίο τους δίσκο “Elephants on acid”. Με την εμφάνιση του B-Real και του Sen Dog, μέσα σε επευφημίες, φώτα, καπνό και ντουμάνι, το σκηνικό δε μπορούσε παρά να “βρωμάει” οτι βρίσκεσαι σε συναυλία Cypress Hill!

Χωρίς πολλά πολλά, ο B-Real, φορώντας παλαιστινιακό μαντίλι στο κεφάλι, σα “σεΐχης”, μας συστήνει και τον Eric “Big Drum” Bobo στο σετ με τα κρουστά, για να περάσουμε απευθείας σε old school καταστάσεις (δεν περιμέναμε και κάτι λιγότερο εξάλλου) και “Throw your set in the air”, καθώς και διάφορες άλλες επιλογές από τη boom bap “Βίβλο” των δίσκων “Cypress Hill”, “Black Sunday”, και “Temples of boom”, όλα υπό τη μουσική επιμέλεια και φροντίδα του μεγάλου απόντα από τη βραδιά, Dj Muggs.

 

 

Δυστυχώς ήταν αδύνατον να μην προσέξει κάποιος, ότι το ηχητικό αποτέλεμα επηρρέαζε σαφώς αρνητικά την όλη βραδιά, αφού σε διάφορα κομμάτια οι παραγωγές δεν ακούγονταν καθόλου, σε άλλα οι φωνές ήταν πολύ χαμηλά, και σε άλλα, καλύπταν όλους τους ήχους τα κρουστά.

Η εμφάνιση όμως όλων επάνω στη σκηνή, ήταν αυτό που σου έμενε, η ενέργεια που κατάφερναν να μεταδώσουν, καθώς και το ωραίο, έστω και τυπικό, παιχνίδισμα με τον κόσμο, ο οποίος, είχε “χαθεί” για τα καλά μες στους καπνούς.

Ξεχώρισα τη στιγμή που ο B-Real έπιασε τα κρουστά κι ο Sen Dog ξεσήκωνε τον κόσμο με το “Latin Thugs”, ενώ μετά το μικρό διάλειμμα με σόλο του Eric Bobo και τζαμάρισμα του Mix Master Mike, ανανεώθηκαν όλοι επι σκηνής κι άρχισαν οι πασίγνωστοι “ύμνοι”: “I want to get high”, “Dr. Greenthumb”, “Hits From the Bong”. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο μεγάλος χαμός έγινε στο “How I could just kill a man” και το “Insane in the brain”, οπού παρά τη ζέστη και το κολλώδες της ατμόσφαιρας, ήταν δύσκολο να μην παρασυρθείς κι εσύ στο απέραντο χοροπηδητό του κόσμου!

Λίγο πριν το τέλος “Illusions” και “Rap Superstar”, κυριολεκτικά χαμένα λόγω ήχου, αλλά το φινάλε σε αποζημίωνε με το B-Real να ζητάει από όλους να καθίσουμε “ξέροντας ακριβώς τι πρέπει να κάνουμε” όταν μπήκε το “Jump around” των House of Pain για καληνύχτα!  

 

Αυτό που μου έμεινε, ήταν ένα συναίσθημα χαράς και πληρότητας, παρά τα προβλήματα με τον ήχο (που όλους μάλλον τους απασχόλησαν).
Όπως έγραψε κι ένας φίλος: “Σ’ αυτή τη συναυλία συνάντησα τους παιδικούς μου ήρωες”.

Εγώ ταυτίστηκα απόλυτα…

photos by Chris Kissadjekian & Νέγρος του Μοριά by A.Katsarou

Read 155 times

Leave a comment