Monuments on Facebook

“Dream Fest”: Dream Theater, Animals As Leaders, Minus One, Jason Richardson - Gazi Music Hall, Τρίτη 2 Ιουλίου 2019

Thursday, 04 July 2019 15:28
Published in Live Reviews


Μουσική πανδαισία κάτω από συνθήκες θέασης απαράδεκτες…

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Με το πρόσφατο “Distance Over Time” να χαροποιεί έως και σε μεγάλο βαθμό τους περισσότερους από εμάς ως ανθολόγιο «παλαιάς κοπής» από τους βετεράνους πλέον του Prog Metal, η δίψα μας για τούτη τη συνάντηση οκτώ ολάκερα χρόνια μετά τη Μαλακάσα ήταν ακόμη πιο «ανυπόφορη».

Τόσο, που στη συντριπτική μας πλειοψηφία, θα προτιμούσαμε τους ήρωές μας σε μια ολόδική τους XXL βραδιά (όπως άλλωστε μας έχουν «κακομάθει» τόσα χρόνια!), κάνα τριωράκι , έτσι, για να ισιώσουμε μα και να πιάσουν τόπο τα μπόλικα ευρουδάκια που έδωσες από το υστέρημά σου, παρά σε ένα φεστιβάλ που κανείς μας δε σκέφτηκε ως εναλλακτική… Και για να προκάμω όσους τυχών πουν «μα επιτέλους πια, πουθενά δεν πιάνεστε εσείς οι Έλληνες οπαδοί» το οποίο άλλωστε έχω σκεφτεί και εγώ ο ίδιος σε στιγμές για τη φάρα μας, αν ΔΕΝ έπαιζαν 90 λεπτά με το ρολόι, ΔΕ θα σε κούραζα με τούτη την παράγραφο αφού το κάτω-κάτω, κουράζει κι εμένα τον ίδιο βρε αδελφέ!...

 

 

Συνεπής στο ραντεβού μου αφού το επέτρεψαν οι Legends 2004 των οποίων έχω την τιμή και τη χαρά να είμαι επίσημος φωτογράφος, απαθανάτισα και στη συνέχεια παρακολούθησα με προσοχή τη μουσική πρόταση του Jason Richardson, μα σύντομα χάθηκα στη μετάφραση… Καταρχάς να σημειώσω μια και καλή το αυτονόητο: το μουσικό/τεχνικό επίπεδο όλων των συμβαλλομένων τούτη τη βραδιά ήταν de facto κορυφαίο από κάθε μα κάθε άποψη, από τις 18:30 ως λίγο πριν τα μεσάνυχτα!!!

 

 

Να συνεχίσω λοιπόν άφοβα καταθέτοντας το εξής απλό μα καίριο για τα δικά μου (και όχι μόνο) ζητούμενα: όταν ένα σχήμα δεν έχει στις τάξεις του μπασίστα, εγώ βγάζω μπιμπίκια! Πόσο μάλλον δυο από τα τέσσερα. Και αυτό ΔΕΝ έχει να κάνει μονάχα με την προσωπική μου λατρεία στη πελώρια & ανυπέρβλητη συχνοτική αγκαλιά του οργάνου που ενώνει μοναδικά Ρυθμό και Αρμονία/Μελωδία. Είναι και θέμα ομαδικότητας για με. Teamwork. Πώς θα γίνει ρε σεις; Όταν πάω να δω συναυλία, θέλω να χειροκροτήσω επί σκηνής καταιδρωμένους ομοϊδεάτες, αρρωστάκια με τη Μουσική, και όχι MacBooks. Από δαύτα ουδέποτε θα εισπράξω πίσω χαμόγελο μη χέσω!!!...

 

 

Και να λοιπόν που προσωπικά, παρά τη συνειδητή διαφορετικότητα όσον αφορά τη μουσική ταυτότητα των Κύπριων Minus One, βρέθηκα να κουνιέμαι συνειδητά έως και ασυνείδητα με την πάρτη τους, μα και να τραγουδώ στο κλείσιμο της αυλαίας του μισάωρο set τους (παρέα με όλο το Gazi Music Hall) το ανεπανάληπτο “Bohemian Rhapsody” των ανυπέρβλητων Queen που με μπόλικο θάρρος και θράσος μας χάρισε το hard & heavy rock κουιντέτο που γκρούβαρε μια χαρά! Fender Jazz “Fuckin’ “ Bass ρε σεις, τι να λέμε!!! Δέκα χρόνια στο κουρμπέτι, φάνηκαν μονομιάς. Εύγε παίδες. Keep on Rockin’!

 

 

Ok. Ξέρω. Το Mathcore/Djent τρίο των Αμερικανών Animals as Leaders είναι κάργα hot nowadays και όπως είδαμε, δικαίως! Άλλωστε όσοι νταραβερίζονται με μένα γνωρίζουν τη βαθιά λατρεία (άρα και τριβή/γνώση/προτίμηση) που έχω όσον αφορά στο ακρογωνιαίο πάντρεμα του σκληρού rock με την ηλεκτρική jazz, βλέπε Jazz Rock Fusion. Βάλε στην κατσαρόλα και τα παραπάνω ιδιώματα και έχεις το πιάτο που γευτήκαμε από σκηνής, παρά τα τεχνικά προβλήματα οπότε και το ρίξαμε για λίγο στο χασαποσέρβικο, εις υγείαν του Javier Reyes. Οκ ξαναλέω. Ο Χριστός και Παναγία. Είναι και οι τρεις τους εξωγήινοι. Τέλος! Απλά, η Μουσική τους ταυτότητα παραμένει αυτό που λέμε «Μουσική για Μουσικούς». Οκ για τρίτη φορά όμως, αφού κακά τα ψέματα, από τα 2.000 άτομα που δώσαμε το παρών στο σκυλάδικο, τα 4/5 ήταν τουλάχιστον ερασιτέχνες του αθλήματος, άρα «νιώθουμε» και δε «βαρεθήκαμε».

 

 

 

Και πάμε λοιπόν σε αυτό καθαυτό το γνωστό χώρο διεξαγωγής που αντικατέστησε (ευτυχώς λέγαμε στην αρχή, μα τώρα τι λέμε άραγε;) το Άλσος στο Πεδίον του Άρεως. Τα συν και τα πλην τα ξέρουμε καλά. Όλοι μας! Ως φωτογράφος καταρχάς, να διευκρινίσω πως κάθε που μαθαίνω για συναυλία εκεί, δακρύζω από τη χαρά μου! Γιατί; Μα επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι υπόλοιποι χειμερινοί χώροι συναυλιών είτε έχουν ανεπαρκή φωτιστικό εξοπλισμό, είτε ανεπαρκή φωτιστή! Ενώ το Γκάζι περιέχει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ Martin ρομποτικά, η χαρά του φωτογράφου λέμε. Εξίσου επαγγελματικός ήτοι καίριος κρίνεται και ο εξαερισμός/κλιματισμός του μαγαζιού όταν τον ανοίγουν κανονικά, όπως και το P.A. που στα χέρια έμπειρου μηχανικού ήχου, αποδίδει έως και τα μέγιστα. Τι απομένει λοιπόν; Η θέαση αυτή καθαυτή.

 

 

Και αν και αυτή κρίνεται επίσης μια χαρά όταν στα σανίδια ο Βοσκόπουλος και η πλατεία είναι στρωμένη με τραπέζια & Chivas, ως είθισται, με το που στεκόμαστε του λόγου μας όρθιοι, καθώς πρέπει φυσικά, η χαμηλότατη σκηνή θέλει τους μπροστινούς της πλατείας και μόνο προύχοντες (με το αντίστοιχο αντίτιμο φυσικά) και τους πιο πίσω…πληβείους!... Και καλά όταν σώζει την κατάσταση για κάποιους ο εξώστης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως αυτός είχε καταληφθεί από…πατρικίους που κατέθεσαν τριψήφιο νούμερο σε ευρώ όπως ενημερώθηκα… Προς γνώση και συμμόρφωση please? Rорячая просьба

 

 


«Γκρίνια» τέλος. Κάνει κακό στη Υγεία. Άλλωστε αυτό που συνέβηκε από σκηνής, έστω και για μιάμιση ώρα, ήταν πολυαναμενόμενο! Ένα οπτικο-ακουστικό θέαμα που παρά την ακρίβεια Ελβετικού ρολογιού, καταφέρνει συνάμα και παραμένει εμπνευσμένο και καλλιτεχνικό όσο ελάχιστοι καρποί του εν λόγω πολυδαίδαλου ιδιώματος. Από το εισαγωγικό “Untethered Angel” έως και το πυροτεχνικό encore με το “As I Am”, το αγαπημένο μας κουιντέτο έσπειρε απλόχερα ανατριχίλες σε κάθε γωνιά της σάλας.

 

 

 

Με (αναμενόμενη) κυριαρχία του φετινού τους album στο set list, ο James βρέθηκε σε μεγάλη φόρμα και σκηνικά, μα και ερμηνευτικά. Μια αμυδρή διαπλάτυνση του προγουλιού (ποιος μιλά!) δεν πρέπει να μας θορυβεί αφού ο άνθρωπας είναι μιααααααααα χαρά για 56 χρονών! Ο Jordan αρχοντικός και ακτινοβόλος, ο Petrucci μας πήρε (ξανά) τα σώβρακα με αυτή την αμύθητη ευκολία του να εκσφενδονίζει μύριες μα και ουσιαστικές νότες ανά δευτερόλεπτο, και ο καριόλης ο Mike προσέφερε θέαμα τέτοιο που αναλογεί στο μισό τουλάχιστον αντίτιμο του εισιτηρίου!

 

 

 

Τι; Σου λείπει κάτι, ε; Μα δεν καταλαβαίνεις;

 

 

 

Άφησα στο τέλος τον συμπαθέστατο Κορεάτη συνειδητά. Για σκέψου γιατί. Ευκολάκι, έλα.

 

 

 

Μα γιατί ο μέγας ταχυδακτυλουργός (by all means!!!) των χαμηλών συχνοτήτων πήρε τη revanche από τα αποδυτήρια για ολάκερη τη βραδιά, με το μικρό του δακτυλάκι, αποδεικνύοντας περίτρανα όσα κατέγραψα παραπάνω:
Bass Rules!


Photos by Chris Kissadjekian

 

 

 

 

Read 182 times

Leave a comment