Monuments on Facebook

SOEN, WHEEL, THE PRICE - Αθήνα, Gagarin 205, Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου 2019

Tuesday, 10 September 2019 07:56
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Κατ’ αρχάς είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συνύπαρξη στο line up του θερμού ευρωπαϊκού Νότου με την ψύχρα της Σκανδιναβίας. Η μουσική γεφυρώνει το χάσμα μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων και μερικών δεκάδων βαθμών Κελσίου.

Καταγράφει η Jane Σαμπανίκου

Το progressive metal στο δρόμο που χάραξαν οι Tool με τις αποχρώσεις, τις συνιστώσες και την πρόσληψη του ιδιώματος από την ευρωπαϊκή ιδιοσυγκρασία είναι ο συνδετικός ιστός που κάνει αυτό το μίνι φεστιβάλ των τριών συγκροτημάτων λειτουργικό και απολαυστικό για όλους, μπάντες και κοινό.

 

 

Οι Price από την Ιταλία που άνοιξαν τη συναυλία ήταν οι πιο alternative από τους υπόλοιπους. Είχαν μαγειρέψει τις επιρροές τους σε μια συνταγή με νοστιμιά που σε κάνει να θέλεις τους ψάξεις για να ξαναφάς. Λίγο από Tool, αρκετά από Three Days Grace αλλά και Adema, για να θυμηθούμε κάποια από τα συστατικά που «ακούστηκαν», σερβιρισμένα με ωραία τύμπανα και καλή ενέργεια. Δεν πτοήθηκαν από τους τρεις και τον κούκο που αποτελούσαν το κοινό τους εκείνη την ώρα στο Gagarin και δεν έκαναν εκπτώσεις. Ανταπεξήλθαν με συνέπεια στην αποστολή του support group: προετοίμασαν θαυμάσια το κοινό για τη συνέχεια ενώ με τη δυναμική τους κέρδισαν και τα δικά τους πελατάκια.

 

 

Οι Wheel από την Φινλανδία που ακολούθησαν ήταν αυτοί που συντονίστηκαν καλύτερα με τους δικούς μου βιορυθμούς. Οι μελετητές της πρώτης περιόδου των Tool, σεμνοί και επιβλητικοί με τα μαύρα hoodies τους, κέρδισαν αυτοστιγμεί τις εντυπώσεις. Με την σκανδιναβική ψυχοσύνθεση να επιδρά πάνω στο ιδίωμα που έχουν λατρέψει, το αποτέλεσμα είχε περισσότερη σκοτεινιά και λιγότερη ψυχεδέλεια σε σχέση με τους αμερικανούς ήρωες τους. Σημεία αναφοράς η βαθιά γνώση και το εξαιρετικό δέσιμο. Βιρτουόζοι όλοι τους, μα δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από τον Βρετανό τραγουδιστή/κιθαρίστα που κούμπωνε με τόση άνεση τα φωνητικά με την κιθάρα του παρά τα πολύ δύσκολα μετρήματα. Ταυτόχρονα χάζευα και την τεχνική της αεροδυναμικής του απόδοσης. Ο άνθρωπος στην εκπνοή του «τράβαγε» κάποιες μουσικές φράσεις σε τέτοια διάρκεια που αναρωτιόσουν αν υπήρχε κρυφή συσκευή να τρομπάρει ταυτόχρονα τα πνευμόνια του. Τεχνική που κατέχει θαυμάσια και ο Joel Ekelöf, o ατσαλάκωτος τραγουδιστής των Soen που ακολούθησαν και απογείωσαν το Gagarin.

 

 

Η βραδιά ανήκε άλλωστε στους Σουηδούς. Είναι από αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις εξαιρετικού timing που βλέπεις ζωντανά ένα σπουδαίο ανερχόμενο συγκρότημα στην ακμή του και όχι λίγο πριν ή πολύ μετά. Μετά τα δύο πρώτα πιο αμήχανα άλμπουμ τους και τις αλλαγές στη σύνθεση, το πιο πρόσφατο “Lotus” χαρακτηρίστηκε από πολλούς «άλμπουμ της χρονιάς». Ομολογώ ότι επειδή είμαι λίγο πιο rock’n’roll, λόγω γενιάς ενδεχομένως, αφυπνίζομαι με λιγότερη επιτήδευση και πιο μπαρουτοκαπνισμένα φωνητικά. Αυτή η γκουρμέ εκδοχή του metal με τα φαντασμαγορικά μελωδικά φωνητικά μου αρέσουν αν θέλω να ντυθώ καλά για ένα αριστοκρατικό δείπνο, αλλά τις περισσότερες φορές προτιμώ να φοράω το τζιν μπουφάν μου και να χορταίνω με μια γενναιόδωρη παπάρα σε μια κλασική, κομμένη στο χέρι χωριάτικη σαλάτα με πικάντικη φέτα (όλο φαγητά έχουν σήμερα οι παραβολές μου, μήπως πεινάω;). Άντε, για να το πω ωμά, βαριέμαι λίγο.
Επειδή όμως τα προσωπικά μου γούστα ποσώς αφορούν τους αναγνώστες ενός review για τη ζωντανή εμφάνιση μιας μπάντας, θα τα χωνέψω και θα ενεργοποιήσω μηχανισμούς αντικειμενικότητας: η πρώτη εμφάνιση των Soen στην Ελλάδα ήταν εκπληκτική!

 

Η μπάντα του ντράμερ Martin Lopez (ex. Opeth, Amon Amarth) με το ιδιαίτερο στιλ της, τη δουλεμένη φωνάρα του Ekelöf, το στιβαρό μπάσο του Stefan Stenberg, το «πολυεργαλείο» Lars Ahlud με τη μορφή Βίκινγκ και τον εξαιρετικό κιθαρίστα Cody Ford (o Κισατζεκιάν με τις γνωστές υπερβολές που πηγάζουν από τον αυθεντικό ενθουσιασμό του, μου τον παραλλήλισε με τον Andrew Latimer των Camel και δεν θα με βρει να διαφωνώ ακούγοντας τους κιθαριστικούς αυτοσχεδιασμούς του σε τραγούδια όπως π.χ. το μελιστάλαχτο "Lascivious") ήταν διαφορετική από αυτά που έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να βλέπουμε.

 

 

Δεν σας κρύβω ότι με τον κομψότατο frontman, χωρίς μαλλί για να κουνήσει ή βάση μικροφώνου για να στηριχτεί ή να ταλαντεύσει και τα μελωδικά φωνητικά που συνοδεύονταν από το ανοιχτό σαν φτερούγα χέρι του, μου ‘ρθε σε φλας μια εικόνα πίστας με γαρύφαλλα (θού Κύριε!) αλλά πέσανε τα riff, σάρωσε ο Βίκινγκ τη σκηνή με μια δρασκελιά από το βάθρο με τα πλήκτρα του και η γραφική εικόνα σβήστηκε αμέσως από το μυαλό μου.

 

 

Συνεπέστατοι, επαγγελματίες, δεμένοι, επικοινωνιακοί, παιχταράδες και πάρα πολύ ευγενικοί. Και προς εμάς και μεταξύ τους . Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα frontman να αναφέρει, όχι μόνο τα ονόματα των μελών της μπάντας αλλά και του on stage crew και του ηχολήπτη και του φωτιστή και της κοπέλας στο merchandise!

 

 

Το κοινό ήταν απόλυτα ενημερωμένο και συνεπαρμένο από την εμπειρία, δίχως πολλή air guitar και ξέφρενο headbanging ενώ έκανε και τα απαραίτητα sing along, κυρίως στο “Jinn” το οποίο κατέληξε σε ένα αναπάντεχο μικρό τσιφτετέλι (νάτα τα γαρύφαλλα πάλι).

 

 

Δυνατές οι στιγμές της σχεδόν απόλυτης σιωπής από το πλήθος στο “Lucidity” και φυσικά το πάθος και η μέθεξη στο αποχαιρετιστήριο “Lotus”.

 

 

Τέτοια ουρά στο merchandise κατά την έξοδο από το Gagarin είχα χρόνια να δω. Πίσω από τον πάγκο είχε σταθεί χαμογελαστός και ο βρετανός τραγουδιστής των Wheel, James Lascelles. Δεν έχασα την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω για το live και του πω πόσο δύσκολο μου φαίνεται να τραγουδάει και να παίζει κιθάρα ταυτόχρονα σε αυτό το μουσικό είδος.

 

 

Παραδέχτηκε με μια γλυκιά συστολή ότι δεν είναι εύκολο και, καθώς με είδε με κράνος, μου ευχήθηκε με προφορά Οξφόρδης ασφαλή επιστροφή στο σπίτι μου. Πού οι εποχές των Motorhead που μετά το τέλος της συναυλίας το crew του Lemmy μοίραζε στα κορίτσια, ανήλικα ή σιτεμένα, πάσα για το backstage party…

Η συνολική παρουσία των Soen στην Ελλάδα ήταν εντυπωσιακή. Όπως και η άνθηση του μεταμοντέρνου ευρωπαϊκού prog metal. Η οποία διατρέχεται από μία φινέτσα, έναν πολιτισμό και μια clean-cut αξιοπρέπεια.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Όχι ότι μου πέφτει λόγος δηλαδή, αλλά, τελειώνει η «αλητεία» στο metal;

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Read 93 times

Leave a comment