GIMME SHELTER FESTIVAL “Pop Up Mondays” RORY GALLAGHER DOC. “Ghost Blues – The Story Of Rory Gallagher” feat. DEUCE / Gagarin 205, Δευτέρα 14 Μαρτίου 2022

Tuesday, 15 March 2022 15:25
Published in Live Reviews

Επιτέλους. Γύρισε ο Τροχός και ο ετήσιος θεσμός του “Gimme Shelter Festival” επέστρεψε στην έδρα του, το αγαπημένο Gagarin 205 της οδού Λιοσίων ύστερα από δυο δυσβάσταχτα χρόνια ματαιώσεων, αναβολών και… μετακομίσεων. Και να που το Ελληνικό κοινό καλωσόρισε αυτή την επανεκκίνηση ένθερμα υπέρ το δέον, έστω και καθήμενο, όπως άλλωστε το συνηθίζει, εσαεί.

Ανταπόκριση από τον Παναγιώτη Πατσάη

Και πώς να γίνει διαφορετικά αφού πρωταγωνιστής αυτής της επανεκκίνησης ήταν ο λατρεμένος μας ‘’Ροράκος’’. Στη χώρα μας όταν ακούμε το όνομα Rory Gallagher ή οποιοδήποτε τραγούδι από αυτόν τον Ιρλανδό πρίγκηπα, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να σκάμε ένα χαμόγελο και το δεύτερο να βουρκώνουμε από συγκίνηση σαν να μιλάμε για τον πατέρα, τον φίλο, τον αδερφό ή τον ήρωα που χάσαμε και μας λείπει πάρα πολύ… Άλλωστε ο Rory ήταν όλα αυτά μαζί! Και παρόλο που μας την έκανε πρόωρα, μόλις 47 ετών, ο μύθος, η επιρροή και η επιδραστικότητα αυτού του καλλιτέχνη στις ζωές μας όχι απλά δεν έχει κοπάσει… Μάλλον έχει δυναμώσει κιόλας! Και αυτό το πράγμα δεν το έχουν καταφέρει και πολλοί...

Οι πόρτες άνοιξαν σύμφωνα με το πρόγραμμα στις 20:00 ακριβώς και η ροή του κόσμου υπήρξε εξαρχής εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής που βιώνουμε. Η πλατεία και ο εξώστης γέμισαν ιδανικά και όλα πλέον ήταν έτοιμα προκειμένου να ανέβουν στη σκηνή οι Ιρλανδοί Deuce. Ένα συγκρότημα φόρος τιμής στην ανεκτίμητης αξίας κληρονομιά του Rory. Και παρότι που η Ιρλανδική συνέπεια είναι πρώτη ξαδέρφη της Ελληνικής, το power trio εμφανίστηκε στο σανίδι στις 21:00 ακριβώς.


O ήχος από την αρχή ήταν πάρα πολύ καλός και κατά τη διάρκεια της εμφάνισης τους που διήρκησε κοντά στα 75 λεπτά οι μόρτηδες προσπάθησαν να καλύψουν κάθε καλλιτεχνική πτυχή της πορείας του Ροράκου. Τόσο η περίοδος των Taste όσο και οι blues και folk αναφορές είχαν την τιμητική τους.

Επίσης η rock πλευρά έδωσε βροντερό παρόν. Και στα τραγούδια που τα πλήκτρα ήταν άκρως απαραίτητα, η συμμετοχή και η συνεισφορά του δικού μας Κώστα Λειβαδά ήταν καταλυτικής σημασίας.

Κατά τη διάρκεια του setlist η φωνή του frontman των Deuce με έκανε αρκετές φορές να πιστέψω πως, αν έκλεινα τα μάτια, σίγουρα θα έβαζα τα χέρια μου στη φωτιά ότι ακούω τον ίδιο τον Rory!

To μοναδικό μειονέκτημα της εμφάνισης του συγκεκριμένου power trio ήταν η απουσία κάποιων πολυαγαπημένων και πολυαναμενόμενων all time classics. Η απουσία ύμνων όπως τα ‘’Shadow Play’’, ‘’Moonchild’’, ‘’Philby’’ και  ‘’Do You Read Me’’ ήταν λοιπόν η μοναδική ένσταση που άκουγες ψιθυριστά κατά το πέρας της χορταστικότατης εκδηλώσεως. Οι Deuce ίδρωσαν τη φανέλα όπως ανέκαθεν έκανε και ο τιμώμενος πρωταγωνιστής!...

Μετά την εμφάνιση των Deuce σειρά είχε η ομιλία των Donal και Daniel Gallagher. Όμως όπως μας ενημέρωσε ο διοργανωτής Δημήτρης Παπανδρέου, ο Donal (αδερφός και manager του Rory) δεν μπόρεσε να παρευρεθεί για λόγους υγείας, οπότε το παρόν έδωσε μόνο ο Daniel, ο γιος του Donal και ανιψιός του Rory.

Ως συμπαραγωγός του ντοκιμαντέρ που θα βλέπαμε αργότερα αλλά και ως θεματοφύλακας της κληρονομιάς του Ροράκου μας, ο Daniel μοιράστηκε μαζί μας για μισή ώρα όμορφες και ταυτόχρονα άγνωστες ιστορίες σχετικά με τη ζωή και το έργο του εκλειπόντα, με αποκορύφωμα την ιστορία που είχε να κάνει με την ιστορική συναυλία του Rory στο γήπεδο της Α.Ε.Κ. στη Νέα Φιλαδέλφεια το 1981.


 
Ακολούθησε η πρώτη πανελλήνια προβολή του ντοκιμαντέρ η οποία μας βοήθησε να εμπεδώσουμε για νιοστή φορά το μέγεθος του αείμνηστου κιθαρίστα. Ένα οπτικοακουστικό ντοκουμέντο που ξεκινάει από τα παιδικά του χρόνια και φτάνει μέχρι και το τέλος της διαδρομής του. Όσο προχωρούσε η προβολή συνειδητοποιούσαμε όλο και περισσότερο γιατί έχουμε τον Ροράκο μας τόσο ψηλά, αφού ο τρόπος ζωής του και τα κατορθώματα του δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε κι αλλιώς! Αυτό αν θέλεις μπορούν να στο επιβεβαιώσουν στο ντοκιμαντέρ κάτι... “τυχάρπαστοι” όπως ο Slash, o The Edge και ο Vivian Campbell. Μπορούν να στο επιβεβαιώσουν επίσης και οι συνεργάτες του.

Ένα είναι το σίγουρο. Για άλλη μία φορά ο Rory Gallagher μας έκανε να νιώσουμε δέος, ανατριχίλα, συγκίνηση και περηφάνια! Και σε αυτό το σημείο νομίζω πως ήρθε η στιγμή να εκφράσω ένα μεγάλο εύγε στους διοργανωτές καθώς η όλη διοργάνωση ήταν χορταστικότατη και η βραδιά αψεγάδιαστη. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στις μπυραρίες και στις pubs ακούγοντας, τι άλλο;;; Ροράκο! ‘Αλλωστε αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος να κρατήσουμε την μουσική, την κληρονομιά και την φλόγα του ζωντανή.
Πάντα τέτοια!

Concert & event photos copyright by Chris Kissadjekian
 

Read 153 times

Leave a comment