REMEMBER GARY: A TRIBUTE TO GARY MOORE “BACK ON THE STREETS” Vol.4 – Κύτταρο, Σάββατο 2 Απριλίου 2022

Sunday, 03 April 2022 19:40
Published in Live Reviews

Αν μου έβαζε κάποιος ένα πιστόλι στον κρόταφο και μου ζητούσε να χωρέσω αυτό που συνέβη τούτο το Σαββατόβραδο στο ιστορικό στέκι της οδού Ηπείρου σε μια φράση, νομίζω θα κατέληγα στην παρακάτω:
Μια γνήσια σύναξη γνήσιων φίλων του αείμνηστου Gary Moore που επί τω πλείστων είναι και γνήσιοι φίλοι μεταξύ τους, ως μέλη της Ελληνικής Σκηνής του Σκληρού Ήχου!…

Φωτορεπορτάζ: Χρήστος Κισατζεκιάν

Για του λόγου το αληθές, είχα δυο χρόνια να δω ανθρώπους γύρω μου να αγγίζουν επιτέλους ο ένας τον άλλον δια χειραψίας και πόσο μάλλον με αγκαλιές, ακόμη και ως σκαναρισμένα εμβολιασμένοι. Γεγονός που με τη σειρά του είχε ως άμεσο αποτέλεσμα να βλέπεις επίσης επιτέλους και πέντε χαμόγελα παραπάνω δώθε κείθε. Πράγμα που για τεσσερισήμισι ώρες γλύκανε την Ψυχή μας…

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Τριάντα εικόνες;;; Κάνε πολλαπλασιασμό. Για αυτό κι εγώ θα αρκεστώ φέτος στο να καταγράψω επιγραμματικά τρεις-τέσσερεις “φλασιές” που έφαγα προσωπικά και θα αφήσω τα κλικ μου να εισχωρήσουν μέσα από τη ματιά σου, είτε ως αποδεικτικά στοιχεία του τι ζήσαμε μαζί αν ήσουν παρών, είτε σαν έναυσμα για σένα που απείχες παραμένοντας ακόμη ολίγον τι διστακτικός, ή λόγω υποχρεώσεων.

Η απαρχή υπήρξε blues rock, τόσο όσο ο ίδιος ο Ιρλανδός ήρωάς μας ανέκαθεν ήθελε να παραμείνει, κόντρα σε όσους τον λατρέψανε αποκλειστικά και μόνο ως heavy rocker! Και να που με αιχμή του δόρατος τον φίλτατο κιθαρισταρά Θανάση Γκιόκα να αναδεικνύει άψογα την πεντατονική λαχτάρα του αξέχαστου Gary, οι Blue Emerald έδωσαν στο εναρκτήριο λάκτισμα κείνη την ανέμελα χορευτική διάθεση που αυτά καθαυτά τα ηλεκτρικά rhythm ‘n’ blues γεννούν ως αγαπημένο μουσικό ιδίωμα της νύχτας.

Με τον Ηρακλή Μπουζιώτη να κρατά ως Άτλας όλο το ρυθμικό υπόβαθρο στις πλάτες του έως και μαγικά, ο Λευτέρης Καφετζής είχε πιο εύκολη δουλειά στο να μας κάνει να κουνάμε ασταμάτητα το πόδι, το γοφό ή το κεφάλι μας κατά βούληση.

Ο Γιάννης Σκυλάς σε έστελνε κάθε τόσο στο μπαρ για αναγόμωση μέσα από τη swing αισθητική των πλήκτρων, ενώ η μικροκαμωμένη Vicky Bee υπήρξε θεόρατη ξεσηκώνοντας μας με το πηγαίο της μπρίο. Και η φωνή, φωνάρα. Με επίτιμους καλεσμένους πού και πού, ίδρωσαν τη φανέλα όπως άλλωστε την ίδρωνε ανέκαθεν και ο τιμώμενος ήρωάς μας!…

Στο άκουσμα του “Waiting In The Wings” των Bruce, Baker & Moore από τον νυν και αεί λυσσομανόντα Λάκη Ραγκαζά έχασα τη μπάλα. Ως που τη βρήκα καρφωμένη στα δίχτυα.  

Ακολούθησαν οι εδώ και δεκαεπτά συναπτά έτη επιμένοντες… Ιρλανδικά, Remember Lizzy.

Με τον επίσης φίλτατο (μα σου το εξήγησα εξαρχής!) Γιάννη Σίννη (που έστησε για τέταρτη φορά τούτο τον εγχώριο Φόρο Τιμής στον πιο λατρεμένο του συνάδελφο) να παρουσιάζει κάθε τόσο τους εκλεκτούς καλεσμένους της βραδιάς στα διαλείμματα, όταν τα πόδια του δε θύμιζαν Status Quo δηλαδή, οι επόμενες δυο ώρες υπήρξαν ακόμη πιο καταιγιστικές εξ’ ορισμού μονάχα, αφού είχαν να κάνουν με ότι ήθελε τον λατρεμένο μας Moore να λυσσομανά ντυμένος στα κόκκινα δερμάτινα κολάν όταν κυκλοφορούσε hard & heavy rock δισκάρες μόνος (“Dirty Fingers”, “Victims of The Future”, “Corridors Of Power”, “After The War” κ.α.) ή με τους Thin Lizzy του κολλητού του φίλου Phil Lynott (“Black Rose”).

Όμως τούτη τη φορά ο δικός μας Lynott, ο Μιχάλης Δανδουλάκης, έδωσε συχνά το μικρόφωνο σε πολλούς και διάφορους ερμηνευτές της ντόπιας σκηνής ώστε να πουν και κείνοι το δικό τους μικρό ευχαριστώ. Αντιθέτως στα μετόπισθεν τα πράγματα παρέμειναν επί το πλείστων σταθερά, με μοναδική εξαίρεση τον επίσης φίλτατο (μην επαναλαμβάνομαι) Πέτρο Παπαπέτρο που ανέβηκε στα τύμπανα για ένα τραγούδι.

Έτσι λοιπόν ο αδελφός του Πάνος Παπαπέτρος στάθηκε για άλλη μια φορά εκεί αριστερά ως βράχος στις ηλεκτρικές κιθάρες χαρίζοντάς μας μάλιστα μια ψυχωμένη εκτελεσάρα του “Empty Rooms”.

Ο Κώστας Ραγκαζάς πίσω από τον Σίννη έστρωνε χαλίκια και μπετό με τις μπασογραμμές του, ο Άκης Γαβαλάς δεν έκανε ξανά την παραμικρή έκπτωση στα όσα παίξανε τιτάνες όπως οι Brian Downey, Ian Paice, Cozy Powell, ο Μάνος Γαβαλάς γέμιζε τα πάντα όλα με τα πολλαπλά του συνθεσάιζερ όπως άλλωστε το συνιθίζει, πάντα και παντού.

Δε ξέρω εσύ. Εγώ τραγούδησα στο άκουσμα του “Don’t Let Me Be Misunderstood”, “ξέφυγα” στο “After The War”, έσφιξα τη γροθιά στο λατρεμένο μου “Don’t Take me for a Looser”, βούρκωσα στην εκτελεσάρα του “Parisienne Walkways” από τον αγαπημένο, κεραυνοβολημένο Λάκη Ραγκαζά, ανατρίχιασα πατόκορφα στην απελπιστική ακρίβεια με την οποία κατέθεσε την ψυχή του ο λατρεμένος Άλεξ Φλούρος στο “The Loner”, σήκωσα τα χέρια ψηλά στο “Out In The Fields”…

Συμπάθα με που κάπου εδώ θα σταματήσω αφήνοντας τις παγωμένες μου στιγμές να μιλήσουν φωναχτά και ντόμπρα.
Στο κάτω-κάτω το απαιτεί η φύση της βραδιάς, από κάθε μα κάθε άποψη.

Κιθαρίστες:
Λάκης Ραγκαζάς (Mystic Prophecy, Devil's Train), Άγγελος Περλεπές (Mystery), Άλεξ Φλούρος (SL Theory), Μιχάλης Γαλιάτσος (Nightfall), Μιχάλης Τσουκαλάς (Dark Engine), Γιώργος Γούτης (Why Not, Sabbath Universe), George Kappa (SiXforNinE), Παναγιώτης Αρσένης (Flashback Band, Motivo Blue), Χρήστος Ηλιόπουλος (Doppler Effect), Γρηγόρης Αποστολόπουλος (Soundtruck), Spy Das (The Vulcan Itch, Μama Sings Fire), Γιάννης Νίγδελης (SL Theory), Τάκης Τζανιμης (Keepers of jericho (Helloween tribute), Reignstar), Θοδωρής Αλεξίου (plastic people, Teo and the Boogie Sinners), Αποστόλης Σταματοπουλος (Moaning Silence) κ.α.

 

 

 

 

 

 

 

Τραγουδιστές:
Vicky Bee (Plastic People), Πηνελόπη Αναστασοπούλου (Μama Sings Fire), Μιχάλης Καρασούλης (SL Theory), Γιάννης Καλύβας (Mystery, Flying Mercury), Αγγελική Ροσσολάτου (Fast Truck) , Άρης Πύρρης (Cellar Stone), Δημήτρης Γιαννακόπουλος (Sunlight, Deified), Μιχάλης Σμέρος, Μιχάλης Τζώρτζης, Γιώργος Ασπιωτης (Kingdragon) κ.α.

 

 

 

 

 


Ντράμερ:
Πέτρος Παπαπέτρος (Flying Mercury)

Read 176 times

Leave a comment