PARADISE LOST – FRAGMENT SOUL – Fuzz Club, Κυριακή 17 Απριλίου 2022

Tuesday, 19 April 2022 09:00
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Αναμφίβολα οι συναυλίες των PARADISE LOST είναι μια γιορτή για το ελληνικό κοινό που τους αγαπάει και για άλλη μια φορά γέμισε το venue που τους φιλοξενούσε. Και φέτος κλείνουν  30 χρόνια από την θρυλική τους εμφάνιση στο Ρόδον στο πλαίσιο προώθησης του “Shades of God”!

Από την Ζωή Κόρκα

Τη βραδιά άνοιξαν οι Κερκυραίοι Fragment Soul που έδιναν την πρώτη τους συναυλία. Απέδωσαν πειστικά το υλικό τους που κινείται στο ατμοσφαιρικό doom με καθαρά αντρικά φωνητικά από τον Marc Durkee  και γυναικεία από την Heike Langhans των DRACONIAN. Το κοινό, που δεν είχε γεμίσει ακόμα το club, δεν έδειχνε αρχικά να συμμετέχει στα μακρόσυρτα κομμάτια τους, αλλά εν τέλει τους ζέστανε με το χειροκρότημα του. Τα κομμάτια που επέλεξαν από το περσινό “Axiom of Choice” αποδόθηκαν πολύ καλά, προετοιμάζοντας όλους γι’ αυτό που θα επακολουθούσε.

Αυτή ήταν η τριακοστή δεύτερη συναυλία των PARADISE LOST στη χώρα μας και έμελλε να είναι από τις καλύτερες εμφανίσεις τους! Το Fuzz Club γέμισε ασφυκτικά και  το εναρκτήριο “Embers Fire” ακριβώς την ώρα που αναμενόταν, σκόρπισε θύελλα ενθουσιασμού! Ο ήχος ήταν σχεδόν άψογος και οι Άγγλοι φαίνονταν ορεξάτοι όσο ποτέ να υποστηρίξουν το τελευταίο τους album, “Obsidian”, από το οποίο επέλεξαν πέντε κομμάτια. Το πόσο πιστεύουν το τελευταίο τους album φάνηκε από την επιλογή τους να βάλουν τα “Darker Thoughts” και “Ghosts” στο encore, ενώ τα “Forsaken”, “Serenity” και “The Devil Embraced” μπήκαν στο main set της συναυλίας που κράτησε συνολικά ενεννήντα λεπτά.

Ο καπνός πάνω στη σκηνή δημιούργησε μια υποβλητική ατμόσφαιρα και ο κόσμος συμμετείχε σε όλα τα κομμάτια είτε ήταν από τα ‘90s, είτε από την πιο πρόσφατη περίοδο τους. Απέδωσαν με νεύρο και φοβερή ένταση όλα τα κομμάτια, γεγονός που μάλλον οφείλεται από την δίψα τους για live, λόγω της διακοπή των συναυλιών τους λόγω της πανδημίας.

Ο Nick Holmes ανάμεσα στα κομμάτια έβρισκε ευκαιρία να δείξει το φλεγματικό βρετανικό του χιούμορ. Προλογίζοντας το “Eternal”, είπε «αυτό είναι ένα τραγούδι που γράψαμε όταν ήμασταν 12-13 ετών». Αυτοσαρκαζόταν συνέχεια με αποκορύφωμα το σημείο που ζήτησε από το κοινό να φωνάξει κομμάτια που θα ήθελε να παίξουν, λέγοντας «και τώρα είναι το σημείο της συναυλίας που ζητάτε τι θέλετε να ακούσετε, αλλά εμείς θα παίξουμε ό,τι υπάρχει εδώ», δείχνοντας το χαρτί του setlist!...

Η οχλαγωγία από κάτω δεν είχε προηγούμενο σε εκείνο το σημείο, προκαλώντας γέλιο σε όλους μας. Τα φωνητικά του ήταν πραγματικά ταιριαστά, είτε χρειαζόταν να κάνει ακραία  στο “Eternal”, είτε σχεδόν καθαρά με γρέτζο στα “As I Die” και “The Last Time”. Όποτε έβρισκε ευκαιρία άφηνε τον κόσμο να τραγουδήσει με ξεκίνημα το “…faith divides us - death unites us…” στην αρχή του set τους.  Η απόδοση του ήταν τουλάχιστον πειστική και ήταν καταλύτης για να είναι η συναυλία τους τόσο καλή. Αναμφίβολα η απόδοση των φωνητικών του ειδικά στα παλιότερα κομμάτια είναι  βαρόμετρο για κάθε τους εμφάνιση και κανείς δεν παραπονέθηκε όπως γινόταν στο πρόσφατο παρελθόν!

Ο Greg Mackintosh μαζί με τον Aaron Aedy είχαν φοβερό και δυνατό ήχο στις κιθάρες τους και με το νεύρο που είχαν απογείωσαν ακόμα και το “So Much is Lost” στο encore! Και πραγματικά ποιος θα πίστευε το 1999 όταν βγήκε το αμφιλεγόμενο “Host” – όπως παραδέχτηκε και ο Nick Holmes στον πρόλογο του- ότι το κομμάτι αυτό θα αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος των συναυλιών τους. Το rhythm section των Waltteri Väyrynen στα τύμπανα και Stephen Edmondson στο μπάσο, έδωσε τον απαραίτητο όγκο στον ήχο τους για να ταιριάξουν ακόμα και τα “One Second” και “Say Just Words” με τα “The Enemy”, “An Eternity of Lies”, “No Hope in Sight” και “Blood and Chaos” από την πιο πρόσφατη δισκογραφία τους. Μάλιστα στο “Say Just Words” τα γεμίσματα στα drums έδωσαν έναν άλλο ρυθμό και έκαναν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την ακρόαση του.

Το σύνολο των δεκαεπτά τραγουδιών που επέλεξαν μπορεί να φαίνεται ανομοιογενές ηχητικά, αλλά κατάφεραν στη συναυλία να έχει μια ενότητα που δείχνει ότι το songwriting τους παραμένει αναλλοίωτο στην πορεία του χρόνου. Και το κοινό συμμετείχε όχι μόνο στα ‘90s κομμάτια που είναι κλασικά, αλλά και στα πιο σύγχρονα, κάτι που δείχνει ότι δεν είναι τυχαία η απήχηση που έχουν.

Πραγματικά όλα λειτούργησαν ευεργετικά σε βαθμό που οι παλιότεροι έπρεπε να ανασύρουν στη μνήμη τους ακόμα και συναυλίες στο Ρόδον για να συγκρίνουν αυτή την εμφάνιση. Αυτό και μόνο αρκεί για να καταλάβουμε γιατί παραμένουν το πιο αγαπημένο ατμοσφαιρικό συγκρότημα της σκληρής μουσικής στη χώρα μας!
Ραντεβού στην τριακοστή τρίτη συναυλία τους και μακάρι να είναι του χρόνου, παρουσιάζοντας το “Icon” που κλείνει τριάντα χρόνια από την κυκλοφορία του.

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Read 85 times

Leave a comment