“LOVE AND ROCKETS SAVED THE NIGHT” RELEASE ATHENS FESTIVAL: Bauhaus / The Jesus And Mary Chain / dEUS / Strawberry Pills / Youth Valley - Τετάρτη 8 Ιουνίου 2022, Πλατεία Νερού

Friday, 10 June 2022 12:21
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Μου φαίνεται πρέπει να αλλάξω επάγγελμα. Τι κιθαρίστας; Από προχθές δηλώνω απερίφραστα πως έχω μαντικές ικανότητες και δε χρειάζομαι καν τράπουλα ή καφέδες!… Μα σκέψου το λιγάκι. Είναι εδώ, όλα γραμμένα. Θυμάσαι λοιπόν τις φράσεις/χωρία της συνέντευξης του ΠΟΠ&ΡΟΚ το 1983 που επέλεξα μέρες πριν για το αφιέρωμα μας; Μισό να στις θυμίσω:
«Δεν ξέρουμε τι ακριβώς μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας μας και δεν πιστεύουμε στη μουσική πειθαρχία. Προσπαθούμε να παρατραβήξουμε τα πράγματα όσο μπορούμε, χωρίς να καταλήξουμε σε πραγματική βία… Μερικές φορές ξεπερνάμε τα όρια αλλά προσπαθούμε να διατηρήσουμε κάποιον έλεγχο… Αν ξέρουμε ότι το κοινό περιμένει κάτι από μας, τότε εμείς θα κάνουμε κάτι άλλο»

Ανταποκρίνεται ο Λεωνίδας Χρονόπουλος (*)
Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν


Εκ του αποτελέσματος, μιλάμε για Χρησμό Πυθίας! Ο κύριος Peter Murphy -ο ήρωας των παιδικών μας χρόνων- ξεπέρασε εν τέλει τα όρια του επαγγελματισμού χάνοντας ολοσχερώς τον έλεγχο, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων κάθε μουσική πειθαρχεία… Πετώντας το ασύρματο μικρόφωνό του στα σανίδια στα πενηντακάτι λεπτά παράστασης. Ούτε μια ώρα δεν μπόρεσε να τιθασέψει τον εκρηξιγενή χαρακτήρα του ώστε να τιμήσει την παρουσία μας, τον όβολό μας.
Έγραφα για ανατροπή. Μα όχι και έτσι!…

Υπήρξα συνεπής σε αυτό το πρώτο ραντεβού μου με την Πλατεία Νερού και το Release Athens Festival. Οπότε πέντε και τέταρτο πρόλαβα το soundcheck των dEUS και καταχάρηκα. Ο ήλιος έντονα Καλοκαιρινός, ευτυχώς όσα ακούστηκαν για πιθανή βροχή δεν επαληθεύθηκαν. Γεμάτο περίπτερα χορηγών μα και όλα τα απαραίτητα για τις ανάγκες του κοινού, το φεστιβαλικό στέκι άρχισε σταδιακά να αποκτά ζωή από τις έξη το απόγευμα, με μισή ώρα καθυστέρησης που δημιούργησε μεγάλη ουρά αναμονής στην κεντρική είσοδο.

Οι δικοί μας Youth Valley ξεκίνησαν με καμιά εκατοστή θεατές κολλημένους στο κάγκελο και άλλους τόσους κάτω από τη σκιά του πύργου ηχοληψίας. Και πράγματι όπως αυτοσυστήνονται, τίμησαν για κάνα μισάωρο αγαπημένα μας σχήματα όπως οι The Smiths και οι πρώιμοι Cure.

Τους διαδέχθηκε το επίσης εγχώριο ντουέτο των Strawberry Pills. Η ψηλόλιγνη Valisia Odel αεικίνητη. Με φωνή που μου θύμισε Patti Smith.

Κι ας πρεσβεύουν την electropop, την dark wave, την post punk. Πάνω σε ηχογραφημένα tracks, δίπλα της, ο Αντώνης Κωνσταντάρας έγδερνε την ηλεκτρική κιθάρα του μα θα τον ήθελα προσωπικά αρκετά πιο δυνατά ώστε να πιάνει περισσότερο τόπο η καίρια συμβολή του.

Το τελευταίο τραγούδι του προγράμματός τους κόπηκε άδοξα με το που ξεκίνησε αφού η παραγωγή θέλησε να συμμαζέψει την μισάωρη καθυστέρηση. Το’χουμε ζήσει όλοι μας αυτό.

Μα είχε έρθει κιόλας η σειρά του πρώτου εισαγόμενου γκρουπ. Των αγαπητών του Ελληνικού κοινού dEUS. Κάποιες συναυλίες τους στη χώρα μας έχουν γράψει ιστορία! Έτσι και εδώ γύρω στις οκτώ παρά είκοσι με το καλησπέρα και το “The Architect”, ο Tom Barman υπήρξε ενεργητικότατος και επικοινωνιακός, οδηγώντας για άλλη μια φορά το Βέλγικο κουιντέτο.

Όμως ενώ στο “Fell Off the Floor, Man” έγινε ένας μικρός χαμός, έως το “Subs & Soda” που έκλεισε εξίσου εορταστικά το ωριαίο τους σόου, η επιλογή των τραγουδιών δημιούργησε μια “κοιλιά” που ήθελε αρκετούς γύρω μου να πιάνουν την κουβέντα. Όμορφη στιγμή οι αγκαλιές για το καλωσόρισμα του Mauro Pawlowski που επέστρεψε αντικαθιστώντας τον ταλαιπωρημένο από θέματα υγείας Bruno De Groote.

Όσο για τους Jesus and Mary Chain, θα είμαι ειλικρινής. Πρόδωσαν τις όποιες μεγάλες προσδοκίες μου για λόγους διάφορους. Όπως κατέγραψε ήδη ο φίλος μου ο Χρήστος Κισατζεκιάν, το light show τους υπήρξε απογοητευτικότατο. Υπήρξαν από την αρχή ως το τέλος βουτηγμένοι μες τα σκοτάδια, τις κόντρες και τα κόκκινα φώτα που ξεχειλίζουν οπτικό θόρυβο που κουράζει τα μάτια…

Εξίσου απογοητευτικός υπήρξε και ο ήχος τους που ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια “θολός”, μουντός, λες και παρεμβαλλόταν μια αόρατη πελώρια κουρτίνα. Όσο για το set list, ξεκίνησαν με το πιο πρόσφατο “Amputation” να ακολουθείται από το αναμενόμενο “Head On” για να ολοκληρώσουν με το “Reverence” περνώντας μεταξύ άλλων από το αγαπημένο “Cracking Up”.

Με ένα μισάωρο διάλειμμα ώστε να στηθεί το σκηνικό για τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, το ρολόι μου έδειχνε ένδεκα και εικοσιτρία λεπτά όταν η διασκευή του “Rosegarden Funeral of Souls” του John Cale σφύριξε την έναρξη μιας από τις πιο επεισοδιακές ζωντανές εμφανίσεις της συναυλιακής μας ιστορίας. Μπροστά μας η αυθεντική σύνθεση των λατρεμένων μας ηρώων. Αυτοί, οι Stooges, o David Bowie και οι Sisters of Mercy είναι μεγάλες μου αγάπες…

Με νέο παρουσιαστικό ο Peter Murphy επί σκηνής. Κεφάλι ξυρισμένο, λευκό μυτερό μουσάκι, μουστάκι ala Dali και κουστουμάκι που παραπέμπει σε πιο βαριές μουσικές. Όμως τα μάτια τα δικά μου καρφώθηκαν εξαρχής δεξιά, στον Daniel Ash που θεωρώ έως και μέντορά μου. Εμβληματικός και  ο τετράχορδος συνάδελφός του αριστερά, δε λέω, όμως η πεταλιέρα μου έχει διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό από την αντίστοιχη αυτού του τετραπέρατου κιθαρίστα!

Κάπου στο τρίτο-τέταρτο τραγούδι, στο τελείωμα του “In the Flat Field” και το ξεκίνημα του “A God in an Alcove” ο ανέκαθεν κυκλοθυμικός ερμηνευτής άρχισε να παραπονείται από μικροφώνου για την παραμόρφωση και τις διακοπές που αυτό επέφερε και αυτός υπέφερε. Και από εκεί και πέρα ήταν που άρχισε να στραβώνει, στραβώνοντας με τη σειρά του όλο το σκηνικό που ακολούθησε…

Αρχής γενομένης με τη βίαιη και επιτόπια ματαίωση του “Spy in the Cab” που ξεκίνησε κανονικά ο Daniel και μονομιάς ακύρωσε ο φαλακρός ηγέτης. Ευτυχώς προλάβαμε να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε το αγαπημένο “She’s In Parties”, δε λες; Όσο για το παρατεταμένο από σκηνής “Bela Lugosi’s Dead”, στο μεγαλύτερο μέρος του ο Peter ήταν άφαντος επιπλήττοντας τους υπευθύνους ήχου της σκηνής. Και στα καπάκια, “καληνύχτα”! Στα σαρανταεννιά λεπτά; Ο headliner;

Τελικά υπήρξε encore. Μα έμελε να είναι πετσοκομμένο έως και... σοκαριστικό. Με το “Telegram Sam” να παρεμβάλλεται, στην πολυαναμενόμενη διασκευή του “Ziggy Stardust” η “μύγα τσε-τσε” που όλοι μας απευχόμασταν τσίμπησε τον παρορμητικό Murphy που δείχνοντας τον ηχολήπτη των μόνιτορ έκραξε γοερά “είναι δικό σου το φταίξιμο”, εκσφενδονίζοντας το ασύρματο μικρόφωνο του στο πάτωμα!… Αυτό ήταν. Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ. Με τον (προφανώς συνηθισμένο) Ash να αναλαμβάνει στη συνέχεια τα φωνητικά ώστε να ολοκληρωθεί ο ύμνος… Ούτε μια ώρα δε συμπληρώθηκε. Με υποσχώμενη μιάσμιση.

Με το που ανάψανε τα φώτα οι φάτσες γύρω μου έμοιαζαν με καθρέπτη των συναισθημάτων μου. Ψυχρολουσία. Απογοήτευση. Απέναντι σε κείνον που δε μπορεί (ακόμη) να τιθασεύσει τα νεύρα του. Που λίγα λεπτά πριν μας χειροκροτούσε από σκηνής που δώσαμε το παρών. Τίποτα. Άκουσα φεύγοντας μια φράση με το αυτί μου που με εξέφραζε απόλυτα…
“Love and Rockets Tried to Save the Night”  


(*) σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: Ο φίλτατος συνάδελφος Λεωνίδας Χρονόπουλος πέρα από κολλητός μου φίλος από το 1994 και δώθε είναι εκλεκτό μέλος της Ελληνικής σκηνής ως κιθαρισταράς σε σχήματα ιστορικά όπως οι South Of No North (a.k.a. Overalt?), Rock Xerox, Vaal, όπως και στους δικούς μου What’s The Buzz? & Infidel.  


Setlist:

Rosegarden Funeral of Sores
Double Dare
In the Flat Field
A God in an Alcove
Stigmata Martyr
She's in Parties
Kick in the Eye
Bela Lugosi's Dead

Encore:

Telegram Sam
Ziggy Stardust     

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

Read 92 times

Leave a comment