RELEASE FESTIVAL FESTIVAL: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ ΚΑΙ 100°C, ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΚΑΙ HOTEL ALASKA, ΠΑΙΔΙ ΤΡΑΥΜΑ – Σάββατο 25 Ιουνίου 2022

Tuesday, 28 June 2022 16:26
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Είναι από τις βραδιές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας ως μια γιορτή και όχι απλά μια συναυλία. Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη κοινή τους συναυλία στον ίδιο χώρο ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Παύλος Παυλίδης ξανασυναντήθηκαν για να χαρίσουν σε πάνω από 10.000 τυχερούς παρευρισκόμενους ένα αλησμόνητο Σαββατόβραδο.

Ανταποκρίνονται οι Λευτέρης Τσουρέας και Ζωή Κόρκα

Το Παιδί Τραύμα άνοιξε την βραδιά, παρουσιάζοντας κομμάτια από τους δύο προσωπικούς του δίσκους. Ξεκίνησε με καθαρά ηλεκτρονικό ήχο, με την Εmi Path στα πλήκτρα να τον συνοδεύει και στα φωνητικά. Από τη στιγμή που έπιασε την ηλεκτρική κιθάρα, κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού, με την συνδρομή του Αντώνη Παπαδόπουλου στην δεύτερη ηλεκτρική κιθάρα, του Κώστα Γάμμα στο μπάσο και του Δημήτρη Γρηγοριάδη στα τύμπανα.

Για περίπου μία ώρα ξεδιπλώθηκε η πολυδιάστατη μουσική του που έντυναν οι σουρεαλιστικοί στίχοι του, πολλοί εκ των οποίων οπτικοποιήθηκαν με θεατρικό τρόπο από τον ίδιο, κερδίζοντας το ενδιαφέρον του κόσμου που έφτανε μαζικά στην πλατεία Νερού.

Η συνέχεια με τον Παύλο Παυλίδη ήταν ακριβώς αυτό που θα ήθελε και ο πιο απαιτητικός fan της πολύχρονης πορείας του στη μουσική. Με ενέργεια που ξεχείλιζε και μαζί με την νέα του μπάντα, Hotel Alaska, ξεκίνησε ιδανικά με το “Τώρα Που Χάνεται το Φως” και συνέχισε με την “Άννα”, το “Παιδί Με το Πατίνι” και το “Όσο Μικραίνω”.

Όλοι αναμφίβολα ανυπομονούσαν για να ακούσουν κομμάτια από τα Ξύλινα σπαθιά και είχε φθάσει πλέον η ώρα για το “Ατλαντίς” ,τη “Μαίρη” και το “Τώρα Αρχίζω και Θυμάμαι”, στο οποίο επικράτησε πανικός από τον κόσμο. Ήταν πλέον δεδομένο ότι η συναυλία θα απογειωνόταν και αυτό έγινε με την πολυαγαπημένη “Φωτιά στο Λιμάνι”.

Τα μισά κομμάτια που επέλεξε από το σύνολο των είκοσι δύο κομματιών του setlist του ήταν από τα Ξύλινα σπαθιά, κάτι που χαροποίησε όλους. Ακούστηκαν ακόμη το “Τελευταία Φορά”, το “Ό,τι Θες Εσύ”, το “Πάρε Με Μαζί Σου”, τη “Ρίτα”, το “Ρομπότ”, “Οι Ρόδες”, “Το Καράβι” και φυσικά  “Ο Βασιλιάς της Σκόνης”, που ήταν και το highlight της εμφάνισης του. Η νέα του μπάντα τον πλαισίωσε ιδανικά με τον Φώτη Σιώτα να ξεχωρίζει με τον ήχο του βιολιού του, το οποίο κάποιες φορές έπαιζε σαν κιθάρα.

Ο Δημήτρης Τσεκούρας στο μπάσο μαζί με τον Θάνο Μιχαηλίδη στα τύμπανα διαμόρφωσαν ένα φοβερό rhythm section και ο Γιώργος Θεοδωρόπουλος εμπλούτιζε με τα πλήκτρα του ιδανικά τον ήχο του. Ο «νέος» Αλέκος Γεωργουλόπουλος πλαισίωσε τον Παυλίδη ιδανικά παίζοντας τα ρυθμικά μέρη στην κιθάρα, ενώ όλα τα lead ανέλαβε ο Παυλίδης, δείχνοντας και πόσο καλός κιθαρίστας είναι.

Δεν υπήρχε κανείς δυσαρεστημένος μετά τη μιάμιση ώρα που ήταν στη σκηνή και ο Παυλίδης έδειξε να το διασκεδάζει περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα από το προκαθορισμένο – μάλλον από το φόβο της βροχής, που φαινόταν να έρχεται, αλλά ευτυχώς ποτέ δεν ήρθε – ανέβηκε στη σκηνή ο έτερος αειθαλής Γιάννης Αγγελάκας με τους 100°C. Η ενέργεια ξεχείλιζε από την έναρξη με το “Ακόμα Περπατάω”, τη “Δικαιοσύνη” και το “Αιρετικό” που ξεσήκωσε τον κόσμο.

Ο Αγγελάκας με το ιδιότυπο χαμόγελο του και μάτια που πέταγαν σπίθες απλά απολάμβανε με όλο του το είναι την παρουσία του στη σκηνή. Είναι ο τελευταίος μεγάλος frontman μιας rock εποχής της χώρας μας; Μάλλον ναι, αν υπολογίσουμε την ερμηνευτική του δεινότητα, το γεγονός ότι έχει τόσο δυνατή φωνή που δεν έχει κοντά το μικρόφωνο όποτε έχει ένταση στην ερμηνεία του.

Συνυπολογίζοντας αυτά και την σκηνική του παρουσία, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί έγινε χαμός σε κομμάτια από τις Τρύπες όπως το “Ακούω την Αγάπη”, το “Δώσ’ Μου Λίγη Ακόμα Αγάπη”, τη “Γιορτή”, το “Θα Ανατέλλω” και το “Σιγά Μην Κλάψω”.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην εκτέλεση του “Θυμάμαι Ένα Σπίτι” από τις Τρύπες, στο οποίο έγινε κυριολεκτικά σεμινάριο ενορχήστρωσης από την μπάντα που πλαισιώνει τόσα χρόνια τον Αγγελάκα. Ο ηλεκτρικός ήχος από τη Λαμπρινή Γρηγοριάδου και τον Αλέξανδρο Κόντζογλου στις κιθάρες και  τον Αλέξη Αρχοντή στα τύμπανα, ενώθηκαν με την τρομπέτα του Γιώργου Αβραμίδη και το τρομπόνι του Ηλία Μπαγλάνη.

Στην εξίσωση μπήκε και ο Μιχάλης Καρανίκος με τα πλήκτρα του, δημιουργώντας μια ηχητική πανδαισία που κράτησε για κάτι παραπάνω από δύο ώρες. Το setlist των 26 κομματιών ολοκληρώθηκε πανηγυρικά με την “Ταξιδιάρα Ψυχή” με τον Αγγελάκα να αφήνει τον κόσμο να τραγουδάει τους στίχους.

Θα περίμεναν, ίσως, κάποιοι να επαναληφθεί το σκηνικό του 2018, όπου ανέβηκαν στη σκηνή ο Παύλος Παυλίδης με τον Γιάννη Αγγελάκα. Αυτό δεν έγινε, αλλά κανείς μα κανείς δεν έδωσε σημασία, μιας και η βραδιά ήταν εξίσου φοβερή. Μια βραδιά που έδειξε ότι θα πρέπει οι δυο τους να ανανεώνουν το ραντεβού με το κοινό τους στον ίδιο χώρο συχνά, για να τους απολαμβάνουμε όσο είναι ακόμα ενεργοί. Και το γεγονός ότι στέκονται επάξια τα κομμάτια της προσωπικής τους πορείας με των συγκροτημάτων που τους καθιέρωσαν, τα λέει όλα για την αξία τους σαν καλλιτέχνες.

Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας

Read 56 times

Leave a comment