JUDAS CRADLE DEAD HORDE: a.k.a. The Party!

Monday, 18 July 2022 16:42
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: όποιος πιστεύει ότι μια συναυλία των Judas Priest δεν είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί «έλα μωρέ τώρα, τι να μας πουν οι μπαρμπάδες», «οιπριστεχουντελειωσειαποτοπεινκιλερκαιμετα», «γιατί δεινόσαυροι αφού» και διάφορα τέτοια… να πάνε να κοιταχτούν στο πλησιέστερο κέντρο υγείας.

Ανταποκρίνεται ο Πάνος Φαρόπουλος

Από τους μεγάλους και παλαιούς του heavy metal, έχουν πίσω τους τεράστια κληρονομιά και έχουν και τα κότσια (ακόμη) να την υποστηρίξουν.

Εντάξει, τι περιμένει κανείς να δει στο live τους; Κάποιους πορωμένους 25άρηδες  να κάνουν head banging μπρος-πίσω; Δύσκολο. Αυτό ήταν πριν τριάντα και σαράντα χρόνια.

Αλλά η μουσική τους έχει τη δύναμη να σε ταρακουνήσει και μάλλον θα την έχει για πάντα για όσους νεότερους καταφέρουν να τους ανακαλύψουν μέσα στον θόρυβο πληροφορίας της νέας εποχής.

Ο  Metal God (αναπόφευκτη πέτσα-γραφικότητα-τετριμμενομπούρδα η συγκεκριμένη αναφορά στον γερασμένο μεν, αλλά πεισματάρη Rob Halford) εξακολουθεί να κυριαρχεί στη σκηνή και σε συγκεκριμένες στιγμές να εντυπωσιάζει με τις ερμηνείες του, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την ηλικία του.

Απλά πράγματα: τον Halford μην τον υποτιμάς! Μπάντα μπετό, στέλνει φιλάκια σε όσους λένε-λένε-λένε, με ένα ονειρικό playlist, το οποίο προφανέστατα δεν θα καταγράψουμε καν εδώ (δεν υπάρχει λόγος, ας ήσουνα εκεί, αλλιώς ψάξτο).

“The Sentinel”, “Victim of Changes”, “Diamonds and Rust”, “Painkiller”. Όλα ανατριχίλα! Νομίζω ότι ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των Priest στήνοντας ένα σούπερ πάρτι, ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση είχα εγώ.

Όταν περιμένεις Judas Priest, δύσκολα θα σε πείσουν οι προηγούμενοι που ανεβαίνουν στη σκηνή, ότι θα περάσει ευχάριστα (και κυρίως γρήγορα) η ώρα μέχρι τους headliners.

Οι Cradle of Filth όμως έχουν και την εμπειρία αλλά και πολυάριθμους οπαδούς, που θα υποστηρίξουν μια live εμφάνισή τους. Ομολογώ ότι δεν συμπάθησα ποτέ ιδιαίτερα το στυλ και τον ήχο τους, πάνω στη σκηνή όμως είναι μια εντυπωσιακή μπάντα.

Προσωπικά δεν παλεύω πολύ, αλλά αυτό δε λέει απολύτως τίποτα για τους πολυάριθμους οπαδούς τους, που όπως είδα γύρω μου έμειναν ικανοποιημένοι.

The Dead Daisies, μπάντα από την οποία δεν είχα ακούσει ούτε το σκρατς της βελόνας όταν πρωτοπέφτει στο βινυλιακί της (ούτε νότα, για όποιον δεν κατάλαβε), και μια χαρά μπορούσες να απολαύσεις τη μπυρίτσα σου με το αρκετά δυνατό (προβλέψιμο ίσως, ε, και;) hard rock τους.

Ενώ μια ζαλάδα σου έρχεται λαμβάνοντας υπόψη το ποιοι έχουν περάσει από τη μπάντα κατά καιρούς (όλοι μαζί πρέπει να έχουν περάσει από μπάντες που αν βάλεις τις πωλήσεις δίσκων τους αθροιστικά παθαίνεις γκασπ!).

Και μόνο να δεις Hughes και Aldridge να ροκάρουν στη σκηνή, σου φτιάχνει το σουαρέ..

Το πήγα ανάποδα, γιατί αν υπάρχει μια άξια λόγου παρατήρηση στη συγκεκριμένη ημέρα, αυτή είναι η επιλογή των Black Soul Horde για το άνοιγμα των εορτασμών.

Αν και θεωρώ δύσκολο και άχαρο το ρόλο της “local band” στο να ανοίξει ένα τεράστιο φεστιβάλ, θεωρώ ότι οι BSH τα κατάφεραν με το παραπάνω για τρεις κυρίως λόγους: α) είναι πολύ έμπειροι μουσικοί της εγχώριας σκηνής, β) έδειξαν τον (έτσι κι αλλιώς) αναμενόμενο ενθουσιασμό τους, που τους έδωσε ώθηση στη σκηνή και γ) έχουν και έναν πολύ καλό δίσκο εκεί έξω, που αξίζει να ακούσετε (σπίτι σας ή σε live).

Well done και σε ακόμη υψηλότερες θέσεις του line-up, εύχομαι.

Επίλογος;

Επίλογο δεν έχει. Μάλλον πρόλογος ήταν αυτό, καθώς ακολουθούν Hellactopters/Clutch, Slpiknot και Sacred Reich. Κουράγια εύχομαι…

Photos by Sofia Bali

Read 70 times

Leave a comment