IRON MAIDEN, AIRBOURNE, LORD OF THE LOST @ O.A.K.A. : Το «metal γεγονός της χρονιάς»...

Tuesday, 19 July 2022 08:08
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

...Που δυστυχώς κατέντησε απρόσμενα διεκπαιρεωτικό...

Ανταποκρίνεται απογοητευμένος ο Πάνος Φαρόπουλος

Κανονικά θα έπρεπε αυτό εδώ το κείμενο να ξεκινάει με τα γνωστά βαρετά μπλα μπλα για το πώς φτάσαμε στο χώρο, πώς μπήκαμε στην αρένα, πώς μέσα στον ήλιο και το καταμεσήμερο βγήκαν οι Lord of the Lost με το μάλλον αδιάφορο gothic metal τους (και με κόσμο να απορεί πώς διάλο ανοίγουν για τους Maiden).

Και πώς οι Airbourne ζέσταναν μια χαρά το κοινό που άρχισε από σχετικά νωρίς να μαζεύεται, με το δυνατό και τσαμπουκαλεμένο (πλην όμως ξεσηκωμένο από AC/DC, αλλά κι αυτό χιλιοειπωμένο είναι) hard rock τους.

Ως εδώ όλα καλά και η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη με τον καλύτερο τρόπο. Προσπερνάω τελείως την κάπως άνιση (αχεμ…) κατανομή των standing A και standing B της αρένας, όπως και το γεγονός ότι από τις αποστάσεις, από τον κόσμο και από τη τοποθέτηση της πελώριας σκηνής, δεν μπορούσες να δεις τίποτα (εκτός κι αν είσαι Φασούλας ξερωγώ).

Στους Airbourne οι γιγαντοοθόνες δεν άναψαν (προφανώς reserve για τους headliners, οκ) κι έτσι τους Αυστραλούς τους έφαγε η μαρμάγκα και ο σχετικά μπουκωμένος ήχος.

Maiden πάνω στη σκηνή (μετά το γνωστό intro, μην τα γράφουμε όλα τώρα, τα ξέρετε, τα έχουν γράψει άλλοι, ήδη πέντε λεπτά μετά τη λήξη του live έτσι κι αλλιώς) και ξεκίνημα γενικώς μουδιασμένο, καθώς το (κατά τα άλλα συμπαθές) "Senjutsu" απλώς δεν κάνει για gig opener.

Τα πράγματα αρχίζουν όμως και απογειώνονται σιγά-σιγά, η μπάντα ζεσταίνεται, το ίδιο και το κοινό. Τα πιο «κλασσικά» τραγούδια τους αρχίζουν να πέφτουν, το "Fear of the Dark" και το "Hallowed..." βρίσκουν τη μπάντα στο μέγιστο της βραδιάς και όλα δείχνουν ότι πάμε σε ένα οργιαστικό κορύφωμα.

Μέχρι που ανάβει το καπνογόνο… (δεν ήταν ένα το καπνογόνο φυσικά, είχαν ανάψει και νωρίτερα δεκάδες ακόμη, απλώς στο "Number of the Beast¨" έσκασε το... πακέτο).

Έχουν ήδη γραφτεί τόσα για το ζήτημα που δεν μπαίνω καν στον κόπο να περιγράψω την κατάσταση. Είναι γνωστή. Η μπάντα αποδιοργανώθηκε πλήρως, το κοινό πάγωσε και η βραδιά κύλησε καλούτσικα μέχρι τέλους, με μάλλον δημοσιοϋπαλληλική διάθεση από το συγκρότημα «για να ξεμπερδεύουμε με το αποψινό».

Γενικές εντυπώσεις;


Α. Ο Dickinson είναι σε φόρμα και πραγματικά καταφέρνει να δίνει όλο το νεύρο στη μπάντα, όταν φυσικά δεν έχει νεύρα.
Β. Λογική αντίδραση στο επεισόδιο που έγινε θα ήταν «παρακαλούμε πολύ να μην ανάψετε καπνογόνα κατά τη διάρκεια του show, δεν τα θέλουμε». Η υπερβολική αντίδραση του Dickinson μπορεί να είναι μεν δικαιολογημένη, αλλά ήρθε από το πουθενά. Προειδοποιείς ευγενικά κι αν δεν εισακουστείς τα μαζεύεις και δρόμο.
Γ. Live που είχε όλα τα φόντα για live της χρονιάς εξελίχθηκε σε τυπική διαδικασία, για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε.
Δ. Υπάρχουν ακόμη έως το κλείσιμο της σεζόν τρεις-τέσσερεις σημαντικές συναυλίες σκληρής μουσικής, αλλά μέχρι και αυτή τη στιγμή, κατά την άποψή μου, μην ψάχνετε για την καλύτερη metal συναυλία: Judas Priest με διαφορά!
Ε. Νομίζω ότι βρήκαμε νέα εθνική προσφώνηση…

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

Read 116 times

Leave a comment