SLIPKNOT & SEPULTURA @ RELEASE ATHENS FESTIVAL: "THE GREAT EXTREME METAL MASSACRE"

Tuesday, 26 July 2022 08:09
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Και να που η 12η και τελευταία μέρα του Release Festival 2022 έφτασε για να κλείσει ισοπεδωτικά το συναυλιακό καλοκαίρι της metal μουσικής. Πραγματικά η πιο ζεστή (θερμοκρασιακά), σκληρή (ηχητικά) και πολυπληθής συναυλία του φετινού καλοκαιριού είναι πλέον γεγονός.

Από την Έλμα Μπαλή

Έτσι λοιπόν για να τα πάρουμε από την αρχή, γύρω στις πέντε το απόγευμα καταφτάνουμε στην Πλατεία Νερού που έχει ήδη αρχίσει να μοιάζει με τα καζάνια της κολάσεως λόγω της απίστευτης ζέστης. Εκεί βρίσκονται μερικές ατελείωτες ουρές οπαδών που συγκεντρώθηκαν από νωρίς και περιμένουν καρτερικά για μια θέση στον ήλιο… ώστε να απολαύσουν από κοντά την αγαπημένη τους μπάντα.

Πρώτοι στη σκηνή εμφανίζονται οι PROJECT RENEGADE, που με τη δυναμική τους παρουσία και την αεικίνητη Μαριάννα στα φωνητικά, ξεκινούν να ζεσταίνουν μουσικά την ατμόσφαιρα και να προτρέπουν το κοινό να τα κάνει “Π*****α όλα”, ως άλλος Σάκης Τόλης. Μια καλή αρχή για ένα live που προμηνύεται μεγαλειώδες.

Έπειτα, τη σκυτάλη παίρνουν οι επίσης Έλληνες MAPLERUN, που για την επόμενη μισή ώρα ταξίδεψαν το κοινό με τους nu-metal ήχους τους παίζοντας παλιά και νέα κομμάτια. Ένα αξιοπρεπές live χωρίς εξάρσεις που έκλεισε με τη διασκευή του Toxicity από SOAD και κέρδισε το χειροκρότημα.

Με τον υδράργυρο να μένει κολλημένος σε υψηλές θερμοκρασίες, τους σεκιουριτάδες να ραντίζουν με λάστιχο τις πρώτες σειρές του κοινού ώστε να αποφευχθεί η ηλίαση και τις ορδές των metalheads να καταφθάνουν στον χώρο, στη σκηνή ανεβαίνουν οι VENDED. Με τον γιο του Corey Taylor στα φωνητικά και τον γιο του Shawn Crahan πίσω από τα τύμπανα είναι προφανές ότι η πεντάδα από την Iowa έχει τα απαραίτητα φόντα, επιρροές και υποστήριξη ώστε να κατακτήσει μια μέρα τη σκηνή του σκληρού ήχου.

Με τη ζέστη να μην τους πτοεί, κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον κόσμο και να αφήσουν το στίγμα τους στη μέρα που ταρακουνήθηκε η Πλατεία Νερού.

Ενώ ο κόσμος έχει αυξηθεί ήδη ασφυκτικά, υποδεχόμαστε τους ουκρανούς JINJER, με το σήμα της ειρήνης και τα χρώματα της ουκρανικής σημαίας να δεσπόζουν στο πανό τους. Μια μπάντα με εμφανείς επιρροές από Arch Enemy που τα τελευταία χρόνια έχει κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία της στους κύκλους του σκληρού ήχου, έδειξε πως ήρθε για να μείνει. Με την σαγηνευτική frontwoman τους, την Tatiana Shmayluk να λικνίζεται και να εναλλάσσει τη φωνή της από καθαρή και μελωδική σε brutal ουρλιαχτά, η τετράδα από την Ουκρανία κατάφερε να ικανοποιήσει τους fans της αλλά και σίγουρα να αποκτήσει καινούργιους. Μια καλή εμφάνιση με σαφή αντιπολεμικά μηνύματα που είχαν σαν στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου.

Και έφτασε η ώρα που το ρολόι έδειξε εννιά και οι SEPULTURA DE BRAZIL προσγειώθηκαν στη σκηνή του Release, κατευθείαν από τα βάθη του Αμαζονίου. Με το πανό του τελευταίου τους δίσκου “Quadra” να ανεμίζει στο βάθος της σκηνής και την ενέργεια στα κόκκινα, ξεκίνησαν να σφυροκοπούν ανελέητα το κοινό με τα καινούρια τους κομμάτια αλλά και με διαμάντια του ένδοξου παρελθόντος. Με την απουσία του Andreas Kisser, λόγω του θανάτου της συζύγου του τον Ιούνιο, να είναι ιδιαίτερα αισθητή, η συγκεκριμένη εμφάνιση όπως και οι άλλες της περιοδείας είναι αφιερωμένες στην οικογένεια και τη μνήμη της. Παρόλα αυτά ο κιθαρίστας Jean Patton φάνηκε άξιος αντικαταστάτης.

Ο Eloy Casagrande κέντησε πίσω από τα τύμπανα χωρίς να αφήνει περιθώρια για σχόλια και ανάσες. Μπορεί πολλοί να έχουν αφήσει τους SEPULTURA στην εποχή των αδερφών Cavalera, και πραγματικά όταν ακούστηκαν σερί τα "Arise", "Ratamahatta" και φυσικά "Roots Bloody Roots", που έκλεισαν τη βραδιά τους, το κοινό είχε ενθουσιαστεί και επιδιδόταν σε ένα ατελείωτο headbanging. Όμως οι Βραζιλιάνοι αποδεικνύουν ότι αξίζουν τη θέση τους στο πεντάγραμμο του σκληρού ήχου και έχουν ακόμα πολλά να προσφέρουν στη σύγχρονη μουσική και το κοινό.

Και ενώ περιμένουμε υπομονετικά το στήσιμο των σκηνικών των Slipknot πίσω από το γιγάντιο πανό με το λογότυπό τους για κάτι λιγότερο από μια ώρα, τα νερά στα μπαρ έχουν σχεδόν εξαντληθεί, η συρροή του κόσμου έχει φτάσει στο απόγειο της και μετράμε περίπου εικοσιπέντε χιλιάδες metalheads σε μια ασφυκτικά γεμάτη Πλατεία Νερού. Είναι λοιπόν γύρω στις έντεκα που ακούγονται τα “For Those About To Rock” και “Get Behind me Satan and Push” και προμηνύουν την έλευση των εννέα μασκοφόρων από το Des Moines της Iowa, οι οποίοι ξεχύνονται σε μια σκηνή υπερπαραγωγή με υπερυψωμένα τύμπανα, γιγαντοοθόνες και φωτιές, υπό τους ήχους του “Disasterpiece”. Αυτή είναι η στιγμή που η Πλατεία Νερού μετατρέπεται σε ένα τεράστιο moshpit και το πάρτι ξεκινάει και θα κρατήσει για σχεδόν μιάμιση ώρα. Το κοινό κρεμόταν από τα χείλη του χαρισματικού Corey Taylor κάνοντας ό,τι του ζητούσε και τραγουδώντας μαζί του σε όλη τη διάρκεια του live.

Τα καλύτερα κομμάτια από το σύνολο της δισκογραφίας τους ακούστηκαν εκείνο το βράδυ και έκαναν τον κόσμο να παραληρεί και να γίνεται μια οικογένεια όπως ανέφερε πολλές φορές ο ιδιαίτερα επικοινωνιακός frontman. Ποιο μπορείς να ξεχωρίσεις από τα διαμάντια που ακούστηκαν; Τα “Wait and Bleed”, “Sulfur”, “Psychosocial” και “Duality” είναι μόνο μερικά από αυτά, ενώ δεν έλειψε και η γεύση από το νέο τους album“The End, So Far”που κυκλοφορεί στα τέλη του Σεπτέμβρη.

Χαρακτηριστική και αναμενόμενη στιγμή της συναυλίας ήταν φυσικά το σημείο στη μέση του “Spit it Out” που όλοι καθίσαμε κάτω ώστε να σηκωθούμε συντονισμένα στην επιταγή του “jump da fuck up” που ακούστηκε δια στόματος Corey και έκανε όλο τον χώρο να τραντάζεται συθέμελα. Έπειτα ήρθε το encore με δυο τραγούδια ύμνους που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία (“People=Shit” και “Surfacing”) και φυσικά αποθεώθηκαν. Για κλείσιμο όπως πάντα κράτησαν το ηχογραφημένο “Till we Die” που έχει χαρακτηρίσει πλέον τις σχέσεις της μπάντας.

Να σημειώσουμε εδώ ότι από αυτή τους την εμφάνιση δεν έλειψαν τα μικροατυχήματα καθώς ο Corey τελείωσε τη συναυλία κουτσαίνοντας, ο αεικίνητος Tortilla Man χτύπησε το πόδι του σε μια άτσαλη προσγείωση ενώ ο ντράμερ χτύπησε στο μάτι με τη μπαγκέτα του λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας. Τίποτα από αυτά όμως δεν φάνηκε να επηρεάζει το συγκρότημα που μας χάρισε ύστερα από έντεκα χρόνια (στην Ελλάδα, και τρία στην Ευρώπη) μια συγκλονιστική συναυλιακή εμπειρία που θα θυμόμαστε για καιρό.

Σε μια κατά τα λοιπά άρτια διοργάνωση, δεν έλειψαν και κάποια πταίσματα. Ο ήχος θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερος, καθώς υπήρχαν στιγμές που η φωνή του Taylor ίσα που ακουγόταν (μπορεί να φταίει και η θέση μου), απλά θα έπρεπε να υπάρχει και οργάνωση σχετικά με τη διαθεσιμότητα του νερού, το οποίο είχε εξαφανιστεί μέχρι να κατέβουν οι SLIPKNOT από τη σκηνή, πράγμα που δεν θα έπρεπε να συμβεί μια τόσο ζεστή μέρα, με τόσο κόσμο.

Φωτογραφίες: Σοφία Μπαλή

Read 108 times

Leave a comment