ASPHYX, ABYSSUS, GENTIHAA - Κύτταρο, Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2022

Tuesday, 08 November 2022 11:13
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Ας ξεκινήσουμε με τα τυπικά… Όμορφο απογευματόβραδο του Σαββάτου, ότι πρέπει για συναυλία για γερούς αυχένες (σε αντίθεση με τον δικό μου) και μια προειδοποίηση ότι επίκειται σφοδρότατη κακοκαιρία από την οποία πρέπει με κάθε τρόπο να προφυλαχτούμε. Να ένας λόγος που μου έκανε εντύπωση η αθρόα προσέλευση κόσμου από νωρίς έξω από το club, αγνοώντας τις «προειδοποιήσεις» για την κακοκαιρία που τελικά βγήκε σε αμπελαλέ… Προχωράμε.

Ανταποκρίνεται ο Πάνος Φαρόπουλος

Στη σκηνή οι Gentihaa και το live ξεκινάει όμορφα κι ωραία. Θα δηλώσω προκαταβολικά ότι η μουσική του συγκροτήματος δεν είναι “my cup of tee” που λένε και στο χωριό μου, αλλά επίσης να ξεκαθαρίσω ότι αυτή η δήλωση δεν μπορεί να αποτελεί (ούτε αποτελούσε ποτέ και για κανέναν) κριτήριο αξιολόγησης, κριτική συναυλίας ή έστω επιχείρημα για οποιαδήποτε μπάντα, μουσική ή live.

Εννοώ, πώς τελευταία (και ειδικότερα στα χρόνια της ιντερνετικής φρενίτιδας) ακούω και διαβάζω πολλούς «κριτικούς» να γράφουν για παράδειγμα «δε μου άρεσαν, η μουσική τους δεν είναι ακραία όπως παλιά» κτλ. κτλ. και αυτό να αποτελεί έγκυρη «αξιολόγηση». Οκ, καλή η άποψή σου αλλά το επιχείρημά σου δεν το άκουσα…

Συνεχίζοντας, λοιπόν, με τους Gentihaa, και παρά το γεγονός ότι δεν είναι ακριβώς του γούστου μου, δεν μπόρεσα να μην αναγνωρίσω ότι εδώ έχουμε μια μπάντα δεμένη, σφιχτοπροβαρισμένη, σε απολύτως επαγγελματικό επίπεδο και κυρίως μια μπάντα που έχει όραμα και σχέδιο για να το πετύχει. Επαγγελματική «θεατρική» σκηνική παρουσία, φωνητικά που εναλλάσσονται μεταξύ ακραίου και μελωδικού (σχεδόν must τη σήμερον ημέρα στον ακραίο ήχο) και στρατηγικά τοποθετημένα «πορωτικά» riffs μέσα στα τραγούδια τους για να σε κάνουν να κουνηθείς. Αν αυτό (μαζί με την ανταπόκριση του κόσμου, πού φαίνεται ότι τον έχουν κερδίσει) δεν είναι δείγμα μιας καλής ζωντανής εμφάνισης και μιας μπάντας που το δουλεύει, τότε τι είναι;

Μικρή αναμονή για τις αλλαγές επί σκηνής, βολτίτσα έξω από το club για καθαρό αέρα και ανεφοδιασμό καυσίμων και μέσα μόλις οι Abyssus έδωσαν στίγμα. Κοίτα τώρα… με έναν πρόσφατο δίσκο στο οπλοστάσιό τους (Death Reviaval, όνομα και πράγμα, άκου τον) τον οποίο πρέπει να ακούσεις, οι Abyssus είναι μαζί με κανα δυο άλλες μπάντες της εγχώριας σκηνής ότι πιο κοντινό στο old school death (άντε και deathrash που πάντα μου άρεσε σαν όρος). Μου κάνουν σαν να πλησιάζουν αυτό που είχαν (και ακόμη έχουν) οι Possessed μέσα στο ταραγμένο τους μυαλό. Και αυτό το αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο πάνω στη σκηνή. Τα βαθιά, τραχιά και απολύτως old school φωνητικά του τραγουδιστή τους σου αφήνουν μια… αχεμ… ζεστασιά και οικειότητα των late 80’s, ειδικά αν έχεις μεγαλώσει μ’ αυτά. Και τα riffs… είναι κάποια riffs απλώς σου κάνουν. Μπάντα στιβαρή και το κυριότερο με καλοδουλεμένα τραγούδια με αρχή, μέση και τέλος, δεν δυσκολευτήκαν καθόλου να ξεσηκώσουν το έτσι κι αλλιώς προετοιμασμένο κοινό. Είχα να τους δω αρκετό καιρό και το σίγουρο συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι έχουν ανέβει σαφώς επίπεδο.

Διάλλειμα. Βόλτα έξω για αέρα, τσιγάρο και μπύρα και πίσω για Asphyx.

Και ξαφνικά, το καλά γεμάτο μεν, άνετο δε Κύτταρο έμοιαζε να είναι πλέον ασφυκτικό (see what I did here?). Οι Asphyx έβαλαν μπρος την κρεατομηχανή κι όποιον πάρει ο χάρος.

Απίθανος ήχος, με την κιθάρα να θυμίζει ακριβώς… Asphyx, πήραν σβάρνα ότι υπήρχε μπροστά τους και δημιούργησαν χαοτικό pit στο κοινό από κάτω ουκ ολίγες φορές.

Πραγματικοί παλαίμαχοι της ευρωπαϊκής death metal σκηνής, έδωσαν μαθηματάκια για το πώς παίζεται το ρημάδι. Αλλά το βασικό ξέρεις πιο ήταν; Ότι ο Van Drunen (μια θρυλική μορφή γενικά και μορφάρα πάνω στη σκηνή επίσης) και το παρεάκι του δεν ήταν τίποτα άλλο παρά 4 χαρούμενοι και χαμογελαστοί μπαρμπάδες που απλώς κάνουν αυτό που αγαπάνε. (Να δεις που αλλού το είχα δει αυτό; Α ναι! Entombed και Bolt Thrower λέγονται. Λογικό…).

Αντί για καλοστημένη-χορογραφημένη σκηνική παρουσία, είχαν χαμόγελα επειδή έβλεπαν τόσο κόσμο, στα ενδιάμεσα των τραγουδιών σήκωναν μπύρα για το «γεια μας» (όχι νερό ή energy drink), γιατί με τα μπυράκια περνάς καλά. Κι αν πατήσεις και καμιά νότα λάθος (δεν πάτησαν καμία λάθος), τα έχεις γραμμένο εκεί που πρέπει. Το death metal να είναι καλά.

Μ’ αρέσαν οι Asphyx. Το ομολογώ. Μου αρέσανε περισσότερο από το κανονικό μου. Τους απόλαυσα. Δεν ήθελα να τελειώσουν. Αλλά δεν ήθελα να τελειώσουν γιατί κι αυτοί δεν ήθελαν να τελειώσουν.

Και γιατί έπαιξαν ότι έπαιξαν (playlist βρες, δε θα στην πω εγώ, δεν κρατάω σημειώσεις και κινητό στα live) για όσο μπορούσαν και με ότι δύναμη είχαν.

Α, και επίσης επειδή έχω μεγαλώσει μ’ αυτούς. Κι επειδή είναι και fucking legends. Τους ξανάβλεπα…

Concert photos copyright by Lefteris Tsoureas

Read 67 times

Leave a comment