URIAH HEEP – 50 YEARS TOUR ANNIVERSARY, 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, PRINCIPAL CLUB THEATER

Sunday, 18 December 2022 21:25
Published in Live Reviews

Οικεία πρόσωπα, τραγούδια που σμηλεύτηκαν σε βάθος χρόνου και έγιναν μύθος, αγαπημένα άλμπουμ, σεβασμός, αγάπη, συγκίνηση, γιορτη!!!

Τιμά και φωτογραφίζει ο Νίκος Παπαδόπουλος

Είναι λίγες από τις πηγαίες εκφράσεις που θα μπορούσα να προσδώσω για να βαφτίσω αυτό το μουσικό γεγονός που παρακολουθήσαμε στο Principal Club της Θεσσαλονίκης στις 14 Δεκεμβρίου 2022.

Μια βραδιά για να γιορτάσουμε μια απίστευτη καριέρα, να αναλογιστούμε ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι και να αφεθούμε σε πάνω από δυόμισι ώρες μουσικής και επιλογές μεσα από 24 άλμπουμ. Οι Uriah Heep αποτελούν βασικό στήριγμα της βρετανικής Hard/Heavy/Prog σκηνής για πάνω από μισό αιώνα. Ποτέ δεν υπήρξαν θύματα της μόδας, ακολούθησαν το δικό τους μονοπάτι, έχουν παίξει συναυλίες σε περισσότερες από 62 χώρες και πούλησαν πανω από 50 εκατομμύρια δίσκους. Απόψε, έδειξαν ότι όσον αφορά την ποιότητα, η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο.

Μπροστά μας στέκεται ένα μικρό drum kit, τρία σκαμπό και ένα πιάνο. Τα φώτα πέφτουν και οι λέξεις «Uriah Heep – Γιορτάζουμε τα 50 χρόνια» προβάλλονται στην αυλαία. Παίζεται ένα μοντάζ από βίντεο κλιπ με λόγια αγάπης, φιλίας και θαυμασμού και ανάμεσά στους …προσκεκλημένους των λογιδρίων,  οι Alice Cooper, Def Leppard, Rob Halford, Paul Stanley, Deep Purple, Ian Anderson και πολύ ακόμα αγαπημένοι μουσικοί και καλλιτέχνες. Τα λόγια είναι εγκάρδια, συνάδελφοι στέλνουν τις καλύτερες ευχές και τα εύσημα τους. Ο Ian Anderson εύχεται στους  Uriah …& the Heeps όπως ειπε χιουμοριστικά, αν θυμάμαι καλα, χρόνια πολλά, ενώ οι Biff Byford και Steve Harris με τον δικό τους χαρακτηριστικό Αγγλικό τρόπο επευφημούν και στέλνουν αγάπη στο επίσης αγαπημένο μας συγκρότημα.

Με το τελος των βιντεο, οι Heeps, εμφανιζονται στην σκήνη μέσα σε ιδιαίτερα θερμο κλίμα και χειροκρότημα και ήδη ο ιδρώτας από την ανυπομονησία μας, στάζει. Οι Mick Box, Bernie Shaw, Phil Lanzon, Russell Gilbrook και Dave Rimmer παίρνουν τις θέσεις τους. Μπροστάς μας εξελίχθηκε ένα εύθραστο ακουστικό σετ από αγαπημένες συνθέσεις, διάρκειας 50 λεπτών ως ξεκίνημα. Είναι «απογυμνωμένο», χαλαρό και εκπληκτικό. Τα (χιλιό)αγαπημένα “Circus” και “Tales” δίνουν το έναυσμα και δύο τραγούδια μετά, ο Bernie Shaw παροτρύνει το κοινό καθώς το “Free Me” αυξάνει τον ρυθμό. Η όμορφη αντιπολεμική διασκευή των The Weavers - “Come Away Melinda” από το πρώτο άλμουμ ερμηνεύεται από τους Shaw και Lanzon.

Ανάμεσα στα τραγούδια ο Mick Box αφηγείται ανέκδοτες ιστορίες, στοχαζόμενος τα τραγούδια και αναφερόμενος επανειλημμένα στη γραφή του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ Ken Hensley και δυστυχώς εκλιπόντα εδω και μερικά χρόνια. Το “Rain” παιζεται ως ντουέτο με την ρομαντική μοναχικότητα που ορίζει το τραγούδι, μόνο πιάνο και φωνή και η τριχούλα μας σηκώνεται για να μας γαργαλήσει την σπονδυλική στήλη. Αλλά ίσως να είναι και από της σταγόνες της βροχής που έμπαζαν από το ταβάνι και έπεφταν στον κεφάλι μας και καμια φορά μέσα στα ρούχα μας μέσα στην πλάτη από την χαλασμένη οροφή (αληθινό γεγονός για να κάνω και λίγο black humor και να σατυρίσω την ελληνική πραγματικότητα), ελπίζω όχι όμως, μην μου χαλάσει το συναίσθημα. Το τραγούδι το αγαπώ.

Επιστρέφουμε στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ωστόσο, με ένα μείγμα κομματιών “The Wizard / Paradise / Circle of Hands” από το “Demons and Wizards” του 1972, όπου ο Box αναφέρεται σε αυτά, ως «κολλημένα μαζί». «Η σωστή λέξη λέει είναι σαγηνευμένη, αλλά προτιμώ την κόλλα» και γελάει. Το “Lady in Black” φέρνει το πρώτο σετ στο τέλος με τον κόσμο να τραγουδάει το χαρακτηριστικό Αααααααααα αααααααα, συνεχως, μεχρι να υποχωρήσουν με τα ντέφια στο χέρι. Δεν φεύγουν, διότι θα ακολουθήσουν κι άλλα, πολλά ακόμη.

Καθώς τα φώτα του χώρου χαμηλώνουν, το δεύτερο σετ ξεκινά με ένα άλλο βίντεο-μοντάζ, αυτή τη φορά με φωτογραφίες και ζωντανά βίντεο της μπάντας ανά τους αιώνες. Λαμβάνουμε αποσπάσματα από τον Hensley, τον David Byron να ερμηνεύει στης μεγαλύτερες σκηνές, στάδια και αρένες την γενναιόδωρα πλουσιοπάροχη από ταλέντο και μουσικάρες δεκαετία του ‘70, τον «Κουτί» όπως αποκαλεί ο Χρήστος περιπαικτικά και χαριτωμένα, τον ασπρομαλιά να οργιάζει στην ταστιέρα, τον Lee Kerslake, τον Bob Daisley και τον Trevor Bolder. Βασικά μέλη του συγκροτήματος  για δεκαετίες. Το κοινό χειροκροτεί, η αυλαία πέφτει μαζι με την άσπρη κουρτίνα και οι ηλεκτρικοφόροι Uriah Heep εφορμούν στην σκηνή. Το συγκρότημα έχει αλλάξει από μπλουζάκια και τζιν σε πιο φανταχτερά ρούχα στη σκηνή. Ο Shaw λαμπερός με κόκκινες μπότες, τζιν με παγιέτες και πουκάμισο. Ο Rimmer όλα σε μαύρα, εκτός από τις λευκές καουμπόικες μπότες του, ενώ ο Box και ο Lanzon ευνοούν την προσέγγιση του μαύρου πουκάμισου. Ο Gilbrook είναι αμάνικος, δεν προκαλεί έκπληξη δεδομένης της προπόνησης που κάνει στα καταπονημένα δέρματα. Ο φωτισμός είναι εντυπωσιακός. Χρώματα στροβιλίζονται, στήλες καπνού ξεσπούν από το μπροστινό μέρος της σκηνής και το τεράστιο πανό των 50 χρόνων περιλαμβάνει όλα τα εξώφυλλα του άλμπουμ σε ένα έγχρωμο καλειδοσκόπιο.

Υπάρχουν μερικά λιγότερο γνωστά κομμάτια που ρίχνονται στο σετ. Το θηριώδες “Against the Odds” από το Sea of Light του 1995, από τις επικότερες εισαγωγές σε άλμπουμ όλων των εποχών και το “What Kind of God” από το “Wake the Sleeper” του 2008 κάθονται άνετα ανάμεσα στα κλασσικά.

Το ονειρικά βαρύ και αργόσυρτο και ΥΠΟΤΙΜΗΜΕΝΟ “The Hanging Tree” γεμίζει τον χωρο μας και ακούγεται μεγαλειώδες όπως του αρμόζει με την ψυχεδελική εισαγωγή του Ken Hensley. Οι Heep έχουν πάρα πολλά υπέροχα τραγούδια για να παίξουν αλλα δυστυχώς δεν παίζονται όλα όσα θα ήθελε ο καθένας μας εκει μέσα, και αυτό φαίνεται σιγά σιγά και άνετα στα μάτια των οπαδών με το που περνάει η ώρα και όλοι μέσα τους εύχονται να παιχτούν αυτά που θα ήθελε ο καθένας από μας, το ίδιο νιώθει και ο υποφαινόμενος. Το “Traveller in Time” κάνει τον χώρο να αναπηδά, ο Box και ο Lanzon ανταγωνίζονται. Ο μάγος στην κιθάρα κάνει σχήματα με τα δάχτυλα, βγάζοντας φαινομενικά νότες από τον αέρα. Ο Lanzon είναι ο άλλος μάγος των πλήκτρων. Οι βαριές συγχορδίες του Hammond αυξάνουν τα τραγούδια σε όγκο, φέρνοντας βάρος, βάθος και σώμα. Ευχάριστη προσθήκη από το εξαιρετικο “Sonic Origami” είναι και το “Between The Two Worlds”…αλλα ίσως θα έπρεπε να παίξουν το “I Hear Voices” …”κλεμμένο”από τους Iron Maiden, συγγνωμη το αντίθετο ηθελα να πω…για όσους δεν ξέρουν, ας ακούσουν το τραγούδι κα μετά ας πάνε στο “Book Of Souls” των Iron Maiden και θα καταλάβουν τι θέλω να πω. Αλλά ο Steve είναι φΊλος καρδιακός και οι Heep δεν κρατούν εγωισμούς.

Ο Shaw έχει το πλήθος μαζί του να τραγουδά στο το “Stealin”, υπενθυμίζοντας στο κοινό ότι έχουμε ήδη αποδείξει τα διαπιστευτήριά μας κατά τη διάρκεια και του ακουστικού σετ. Το “Too Scared to Run” από το «Abominog» συνοδεύεται από την ιστορία του εξώφυλλου που ψηφίστηκε ως το δεύτερο χειρότερο όλων το 1982. Το επιβλητικό “Rainbow Demon” καθηλώνει και ακούγονται με την σειρά τα “Sunrise” αφήνοντας τα σαγονάκια μας στο πάτωμα με την φωνή του Saw, “Sweet Loraine”(αν και θα προτιμουσα καποιο άλλο από το Magician’s Birthday όπως το επικό ομώνυμο ή το “Echoes in The Park”, και ο κεραυνός “Free ‘n Easy” μας χτυπά αλλύπητα απευθείας στην καρδία από το αιώνια αδικημένο “Innocent Victim”…

Και τωρα οι φλέβες του σώματοw μας, διοχετεύουν κατευθείαν στην καρδιά το αίμα και υπάρχουν τεράστιες ζητωκραυγές καθώς ο Shaw ανακοινώνει την άφιξη του “July Morning”. Τα λόγια του Mick πριν το το τραγούδι φέρνουν δάκρυα σε πολλούς, και πολλά χαρτομάντηλα βγαίνουν στο κοινό εκτός και είναι καποιο κρύωμα και δεν το ξέρω. Είναι απλώς ένα τόσο μαγικό τραγούδι που χτυπάει δυνατά στα συναισθήματα. Είναι ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι από το συγκρότημα μετά το ανυπέρβλητο “Salisbury”, αν κρίνω από την αντίδραση και πολλών ακόμα, όπως και της δικής μου παρέας φυσικά. Ο Shaw αποδεικνύει, όπως και όλο το βράδυ, ότι στο hard rock είναι από τις καλύτερες και πιο γλυκιές φωνές. Ο άνθρωπος είναι εκπληκτικός και σε μεγάλη φορμα.

Το συγκρότημα φεύγει για λίγο φυσικά, αλλά ξέρουμε ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα. Πριν επιστρέψουν για το encore, έχουμε ένα συγκινητικό βίντεο με κάθε μέλος που έχει συμμετάσχει ποτέ στο συγκρότημα. Δεν άφησαν κανέναν να μείνει απέξω. Με τα συναισθήματα στα ύψη, ήρθε η ώρα για το αναπόφευκτο διπλό χτύπημα. Το “Gypsy” σφυροκοπά από την αρχή με το χαρακτηριστικό Hammond Organ και την εισαγωγή του, προτού ο Box χτυπήσει το riff στο πιο ίσως διάσημο τραγούδι των Heep , κάτι σαν το “Smoke on the Water”, και αναφέρομαι στο “Easy Livin”. Μια καταπληκτική βραδιά με πολλές συγκινήσεις και συνθετικές εκπλήξεις αλλα και «απογοητευσεις» στις καρδιές μας γιατι δεν παίχτηκε το ένα τραγουδι ή το άλλο, αλλά δεν θα μείνω και πολύ σε αυτό αν και ‘ελειψαν πολλα σε αυτήν τη επετειακή περιοδεία όπως το “Return to Fantasy”, για το οποιο ο γραφιάς εδώ, φώναξε ως παραγγελιά , παίρνοντας ώς απάντηση από τον Bernie, «Maybe Later» , αλλα δεν έγινε το θαύμα, το “Sympathy” για μένα θα επρεπε να παιχτεί διχως δευτερη σκέψη, έλλειψε το “Bird Of Prey”, τo “Look At Yourself”, το “Wonderwold”, “Pilgirm” και “Sweet Freedom” και και και και…. ΟΛΟΣ Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ.

Καθώς το συγκρότημα υποκλίνεται, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι θα επιστρέψουν σύντομα. Άλλωστε, όπως ειρωνεύτηκε και ο Ίαν Άντερσον στο βίντεο, «δεν έχεις τόσο καιρό!» Σε αναμονή το νέου δίσκου λοιπόν το 2023, η υπόσχεση για νέο άλμπουμ και περιοδεία ήταν κάτι που νιώθεις σίγουρος ότι θα τηρηθεί…

50 χρόνια μουσικής ιστορίας, εύχομαι και στα 60 παλι εδώ σύντομα κοντά μας!!!




Read 85 times

Leave a comment