SIVERT HOYEM, REMI AND THE ROAD - Piraeus Academy, Αθήνα, Σάββατο 23 Απριλίου 2016

Monday, 25 April 2016 09:25
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν είμαι από τους ανθρώπους που περιμένουν εναγωνίως να δουν live κάποιον αγαπημένο τραγουδιστή. Ποτέ δεν ήμουν.
Παρόλο που σέβομαι πολύ την ανάγκη να εκφραστεί κάποιος μέσω ενός τραγουδιού και μέσω ενός τραγουδιστή, είμαι από τους ανθρώπους που δε μπορώ να θυμηθώ
ή να ταυτιστώ με στίχους. Είναι θέμα "κατασκευαστικό". Η μουσική μου αρκεί.

Γράφει ο Μιχάλης Μάζης

Από τις ελάχιστες εξαιρέσεις μου (μιλώντας πάντα για το σήμερα) είναι o Cave και ο Waits, στην στιχουργική και ερμηνευτική δεινότητα των οποίων απλά υποκλίνομαι.
Οι συναυλίες που απολαμβάνω τα τελευταία (αρκετά) χρόνια είναι πολύ περισσότερο ορχηστρικές και λιγότερο song-oriented (song όχι vocal μην τα μπερδεύουμε).

Ξεπερνώντας τις εμμονούλες μου αυτές κίνησα για το Πειραιώς 117 Academy στο οποίο δεν είχα ξαναπάει. Έξω ήδη αρκετός κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται απ’ τις 8 παρά, ενδεικτικό του τί θα συνέβαινε σε λίγη ώρα. Μπήκα μέσα και άρχισα να εξερευνώ τον καινούριο -για μένα- χώρο ο οποίος είναι δυο φορές όσο το πάλαι ποτέ ΡΟΔΟΝ...δηλαδή τεράστιος. Αν το μάτι μου δεν με γελά, νομίζω πρέπει να είναι το μεγαλύτερο κλειστό συναυλιακό venue αυτή τη στιγμή στην πόλη. Άρχισα να περιεργάζομαι το περιβάλλον, να ψάχνω υποψήφια spots για να αράξω και ανεβοκατέβηκα πλατεία-εξώστη και πάλι πλατεία για να ζυγίσω την ακουστική του χώρου. Περίμενα με ενθουσιασμό να ξεκινήσει η φάση.

Κατά τις 8.15 η σκηνή άρχισε να φωτίζεται δημιουργώντας την απαραίτητη προσμονή
για να μπει σιγά σιγά ο κόσμος στο mood ότι ξεκινάμε. Δεν πέρασαν 10 λεπτά και στη σκηνή εμφανίστηκε ο Remi & the Road για να μας καλωσορίσει με τις μουσικές του.
Εγώ νόμιζα αρχικά ότι το Remi & the Road θα είναι μπάντα και προς έκπληξη μου είδα τον Remi με μια ακουστική κιθάρα να βγαίνει και να μας τα λέει. Αν και έχει μια συμπαθητική και κάπως οικεία χροιά, δε με κέρδισε προσωπικά στη συγκεκριμένη εμφάνιση. Αξιοπρεπής κατά τα’ αλλά στη σκηνική του παρουσία, ένιωσα όμως σε στιγμές ότι έπαιζε για τις πρώτες σειρές και όχι για όλους μας. Νομίζω πως αν είχε βγει με full band, θα ήταν πολύ πιο ωραίο και ενδιαφέρον το αποτέλεσμα. Η επιλογή του βγαίνω με μία ακουστική και παίζω μισή ώρα, στην οποία έχω ήδη τρείς διασκευές στη βαλίτσα μου (Jolene, Ring of Fire, Street Spirit) δε δούλεψε για το συγκεκριμένο χώρο, για το συγκεκριμένο live εννοώ. Το έβλεπα και το άκουγα και στον κόσμο, όχι μόνο σε μένα... Έψαξα να δω, και όντως, έχει κάνει full-band gigs. Γιατί όχι και τώρα? Αν μη τι άλλο, τόσο ο χώρος όσο και ο απίστευτα πολύς κόσμος το σήκωνε. Όπως και να χει, έτσι μας τα ‘πε ο Remi - κατά κόσμον Άγγελος. Ένα μικρό σετ, ζέσταμα με acoustic/folk ηχόχρωμα, που όμως θα μπορούσε να είναι πολλά level πάνω με καλή ενορχήστρωση.

Ακολούθησε το διάλειμμα για κανά τεταρτάκι-εικοσάλεπτο, και ξαφνικά ένα κύμα κόσμου συμπυκνώθηκε πλημμυρίζοντας πάνω κάτω το Academy. Ένας-ένας οι μουσικοί άρχισαν να πιάνουν τις θέσεις τους και μαζί τους ξεπρόβαλε και ο μαυροντυμένος Sivert, εν μέσω χειροκροτημάτων και ενθουσιασμού απ’ τον κόσμο. Τώρα εγώ τα τραγούδια του δεν τα ξέρω ονομαστικά, κι έτσι με σιγουριά δε μπορώ να πω με ποια κομμάτια μπήκε αλλά επειδή I Know people who know people (λέγε με Μαρία), έμαθα ότι το έμπα του έγινε με το "Lioness" απ’ τον καινούριο δίσκο και ακολούθησαν τα "Black & Gold", "Empty House" και "Lost at Sea". Γενικώς με το να μη δηλώνω ειδήμων, με έβαλε σε διαδικασία "χαλάρωσε κ απόλαυσε το" ένα πράμα.
Και όντως παιδιά.. μα τους κεραυνούς του Odin, αυτός ο Νορβηγός πρίγκηπας με έκανε και ρούφηξα τη συναυλία αυτή σα νεράκι! Χωρίς να είμαι βαμμένος fan. Η ώρα περνούσε και το ένα κομμάτι διαδεχόταν το άλλο με φυσική ροή με την ενέργεια του Sivert και της μπάντας του να μετασχηματίζεται από το φως στο σκοτάδι, από το ψυχρό μπλε στο κατακόκκινο (έπαιξαν ωραία με τους φωτισμούς και τα visuals που συντέλεσαν πολύ στο αποτέλεσμα). Αυτό που βίωσα από αυτούς τους 5 ανθρώπους επι σκηνής ήταν αρτιότητα μουσική, αρτιότητα σκηνική, επαγγελματισμός (χωρίς να του λείπει η καύλα), μουσικούς που ξέρουν ΄πότε να υπάρχουν και πότε να μην υπάρχουν σε ένα κομμάτι, έναν frontman που αγαπάει και σέβεται τόσο τον κόσμο όσο και τους μουσικούς του (τους σύστησε έναν έναν και τους ευχαρίστησε), κοινό διαδραστικό που τραγουδούσε και χτυπούσε τα χέρια μαζί στο ρυθμό των drums, ένα κατάμεστο Piraeus Academy (θα ‘ταν κάνα διχίλιαρο άνετα μέσα!), όπως και ένα set αντάξιο των προσδοκιών του κόσμου τόσο σε χρόνο (ένα χορταστικότατο σχεδόν 2ωρο) αλλά και σε κομμάτια (δεν έλλειψαν αγαπημένα Madrugada στο σετ). Στο δε encore, είχες ένα μαγαζί να τραγουδάει όλο μαζί όταν ο Σκανδιναβός δανδής μας κέρασε τα "Electric", "The Kids are on High Street" και "Moon Landing" και μας έστειλε σπίτια μας, υπερπλήρεις!
Εμένα στα λίγο περίεργα αυτιά μου ο ήχος του Academy μου ‘κανε και κάτι reverb-ιλες που και που, γιατί εντάξει lets face it. Concrete.. Κυρίως επάνω που καθόμουν. Αλλά εντάξει.
Bottom Line: ο Κόσμος γούσταρε! Period. Ήταν live. Και ήταν καλό live!

υ.γ. 1: Τώρα αν το πάμε πιο βαθιά το θέμα θα σου βρω και 2-3 λόγους που εγώ έφυγα ελαφρώς ξενερωμένος απ’ το συγκεκριμένο event, αλλά δεν είχαν να κάνουν με το Sivert και τη μπαντάρα του. Αλλά σήμερα ξύπνησα ωραία κ έτσι δεν στους λέω. Ο κόσμος έχει ανάγκη να περάσει καλά, και το Σάββατο πέρασε πολύ καλά!

υ.γ. 2: Έχω περιέργεια να μάθω πώς πήγε η Κυριακάτικη….

 

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Φραγκούλης

Read 391 times

Leave a comment