1st PLAY ALONG GUITAR FESTIVAL feat. ANDRE NIERI / YIORGOS FAKANAS GROUP - Αθηνά Live, Πειραιάς, Παρασκευή 13 Μαΐου 2016

Monday, 16 May 2016 13:20
Published in Live Reviews

2in1: Ένας νέος μουσικός θεσμός εν τω γεννάσθαι & ένας κιθαρίστας- φαινόμενο σε Παγκόσμιο επίπεδο!

Με αφορμή την επίσκεψη του Andre Nieri στο περιθώριο της άδειάς του από το σχήμα του Virgil Donati, το «Ωδείο Τέχνης» του Γιώργου Φακανά έθεσε φέτος τα θεμέλια τούτης της διήμερης γιορτής της εξάχορδης Θεάς. Κι αν το όραμα αυτό ξεκινά και καταλήγει με ξεκάθαρο στόχο την προώθηση των γηγενών ταλαντούχων κιθαριστών (έχουμε άλλωστε πολλά «ακατέργαστα» διαμάντια!), θα συνδυάζεται πάντα με έναν επίτιμο, «εισαγόμενο» καλεσμένο που δείχνει την κορυφή! Και το καταγράφω αυτό διότι αυτό που μας χάρισε ο χαρισματικός Βραζιλιάνος, ήταν κυριολεκτικά πρωτόγνωρο. Έπρεπε όμως να το φανταστώ... Η αποσβολωτική ικανότητα του να αποστηθίζει λαβυρινθώδεις συνθετικές ασκήσεις καταντά προφανής στο επτάλεπτο video του “Trinity” (Donati) όπου παίζει prima-vista τις…κάλτσες του!!!

Προσωπικά μπόρεσα να απολαύσω μονάχα την παράσταση της Παρασκευής λόγω ανειλημμένης εργασίας το Σαββατόβραδο. Κι ενώ την δεύτερη βραδιά έχασα τους Δημήτρη Σινογιάννη, Θοδωρή Ζήρα, Μάκη Αμπλιανίτη και Θοδωρή Καλαντζάκο, την πρώτη χειροκρότησα τον Αντώνη Βογιατζόγλου, τον Άκη Τουρκογιώργη, την Ειρήνη Κετικίδη και τον Χρήστο Ταμπουρατζή.

Με συνοδεία προ-ηχογραφημένες (*) συνθέσεις ως background, ακούσαμε καταρχάς τον Βογιατζόγλου να αυτοσχεδιάζει με αίσθημα σε κομμάτια του μέντορά του, Stevie Vai, συνδυάζοντας έντεχνα πάθος & τεχνική. Ακολούθησε η αγαπημένη, hard rockin’ blues περσόνα του «μικρού» Τουρκογιώργη που προτίμησε να παίξει καθιστός, παρουσιάζοντας -τι άλλο;- δικές του rock/blues προσαρμογές μελωδιών της Ελληνικής Παραδοσιακής μουσικής, και ένα χωρίο από το λατρεμένο μας “Mountains” των Socrates. Είχε έρθει η σειρά της γυναικείας νότας του διημέρου, της Κετικίδη, που μόνο ως εκπρόσωπος του «ασθενούς φίλου» δεν στάθηκε επί σκηνής! Με μικρομετρική ακρίβεια & όπλο μια Telecaster, συνόδευσε φρασεολογικά μα και αυτοσχεδιαστικά δυο προσωπικές της ορχηστρικές συνθέσεις από την πρόσφατη δισκογραφική της δουλειά “Martial Arts & Magic Tricks” που τιμά ήρωες της νιότης μας όπως ο Tony MacAlpine. Τοιουτοτρόπως, την αυλαία του ντεμπούτου του κιθαριστικού θεσμού έκλεισε ο Ταμπουρατζής, δηλαδή με δυο δικά του ορχηστρικά tracks, χτίζοντας μια νοητή χρυσή «γέφυρα» που συνδύασε καίρια τα προηγηθέντα μουσικά ιδιώματα, με έντονο ηχόχρωμα από τα αγαπημένα μας ‘70’ς.

Με ένα μικρό διάλειμμά που ήταν απαραίτητο για να απομακρυνθούν οι ενισχυτές των ντόπιων συμβαλλομένων, το ιστορικό σχήμα του Γιώργου Φακανά (Y.F.G) κατέκτησε τη σκηνή με ένα σημαντικότατο νέο δια στόματος του ηγέτη να ανοίγει την αυλαία, μα πιότερο να ανοίγει την διψασμένη μας (για ειδήσεις λάμψης & ελπίδας) καρδιά: το “Acrobat”, το πιο πρόσφατο δισκογραφικό διαμάντι του μουσικοσυνθέτη, προτάθηκε από το διεθνές, κραταιό περιοδικό “Bass Player” ως κυκλοφορία της Χρονιάς!!! Άλλο ένα παράσημο στο πέτο λοιπόν για τον Φακανά που συνεχίζει να προάγει την καταρρακωμένη χώρα μας στο εξωτερικό…

Και ήταν αυτό το δισκογράφημα που μας παρουσίασε άρτια & ψυχωμένα το κουιντέτο από σκηνής. Με rhythm section που συνδυάζει μοναδικά τόσο αντιδιαμετρικές ιδιότητες όσο αυτές του beton arme & της πεταλούδας, οι Φακανάς & Μένιος Πασιάλης (ο οποίος απογειώνεται και πάει!) έστρωσαν αριστοτεχνικά το στέρεο μα και ευφάνταστο παρκέ για τους υπολοίπους. Με αξιωματική την αυτοσχεδιαστική δεινότητα του Zen Master Πατερέλη στα αριστερά της σκηνής να μας ταξιδεύει σε ακούσματα/βιώματα του “A Love Supreme” και τον Μάρκο Χαϊδεμένο να μας ανατριχιάζει με τις επιλογές του παραπέμποντας σε θρύλους όπως ο Chick Corea της εποχής του λατρεμένου μου “Return to Forever” (ECM-1972), ο νεαρός Nieri είχε πολύ σοβαρή δουλειά να διεκπεραιώσει. Κι όμως!...

Όχι μόνο δεν μας πρόδωσε ο «μικρός», μα ανασήκωσε το τριχωτό της κεφαλής μου συχνά-πυκνά, ΟΧΙ μόνο ως ουσιωδέστατος αυτοσχεδιαστής, μα κυρίως, με την αλλόκοσμη ικανότητά του να θυμάται, ΑΠ’ΕΞΩ κι ανακατωτά, τις παροιμιώδεις συνθέσεις του ανθρώπου που έχει κάνει επώνυμους της διεθνούς jazz fusion σκηνής να ιδρώνουν μπρος στις «ολόμαυρες», γεμάτες εκπλήξεις & αντιχρονισμούς παρτιτούρες του! Ψιτ. Δε μιλάμε για το “Jampin’ Jack Flash”. Μιλάμε για δαίδαλους που ακόμη και ο ΙΔΙΟΣ ο εμπνευστής τους κάθε τόσο διαβάζει από το αναλόγιό του… Δεν υπάρχει το άτομο λέμε. Τα έπαιξε όλα, από μνήμης, άψογα!!! Όμως το πιο σημαντικό κατά την ταπεινή μου άποψη που θα ήθελα να σημειώσω για την περίπτωση του Andre, είναι ο απόλυτος σεβασμός που έδειξε σε τούτη την πρόσκληση του Φακανά. Τι θέλω να πω;

Στα δεκατέσσερα συναπτά έτη που το «Αθηνά Live» μας έχει χαρίσει αξέχαστες εμπειρίες με μετακλήσεις ιερών τεράτων της jazz rock fusion, να έχω χάσει (λόγω εργασίας) το πολύ τρεις-τέσσερεις από τους δεκάδες επώνυμους & καταξιωμένους καλεσμένους των Y.F.G. Οπλισμένος λοιπόν με αυτή τη βεβαιότητα που οι προσωπικές εμπειρίες μας χαρίζουν, μπορώ να πω πως, ΟΥΔΕΙΣ δεν στάθηκε τόσο διαβασμένος & ουσιώδης όσο ο Nieri, ούτε ένας τους!!! Ίσως φταίει η «σιγουριά», το «βιογραφικό», τα «παράσημα» συναδέλφων του όπως οι Stern & Gambale που τους ήθελαν «επιδερμικούς» έως και Λακωνικούς, να διεκπεραιώνουν συμβάλλοντας με τα άκρως απαραίτητα. Όμως αυτό όχι μόνο δεν τους τιμά, μα εγκυμονεί το μέγα κίνδυνο του να επαναπαυτούν στις δάφνες τους… Αντιθέτως ο Nieri συνόδευσε από την αρχή έως το τέλος πληθωρικά με ουσιώδη ακόρντα, ακολουθώντας ευλαβικά όλα τα tutti! Και όταν ερχόταν η ώρα του αυτοσχεδιασμού…

Να και κάτι άλλο που μπορώ με σιγουριά να ισχυριστώ λόγω της διακαούς συμμετοχής μου στα συναυλιακά τεκταινόμενα του Ωδείου: η εκτέλεση του “Senza” που απολαύσαμε την Παρασκευή το βράδυ ήταν μακράν η καλύτερη που έχω βιώσει εκεί μέσα!!! Λες και οι πέντε μουσικοί συνδέθηκαν με το υπερπέραν… Και είναι τότε που συμβαίνει αυτό το κάτι τις, η μαγική κατάνυξη που θέλει εκατέρωθεν, παίκτες και θεατές, μαγεμένους και συντονισμένους με τη Στιγμή, με το Τώρα, με το Ένα… Όπως όλοι τους λοιπόν, έτσι ο ανατριχιαστικός, παρορμητικός αυτοσχεδιασμός του Andre καταχωρείται από εμέ ως ένα από τα πιο αισθαντικά & ουσιώδη solos στη 27χρονη συναυλιακή μου πορεία!


Εύγε λοιπόν στο νεογέννητο θεσμό.

Εύγε στην πολυπόθητη διεθνή καταξίωση του “Acrobat”.

Εύγε και στον προικισμένο Nieri. Με κέρδισε. Και θα τον παρακολουθώ πλέον στενά.

(*) Να ευχηθώ του χρόνου οι συγκυρίες να επιτρέψουν στη διοργάνωση & τους καλεσμένους Έλληνες κιθαρίστες να συνοδεύονται από το σχήμα τους, αφού αυτό θα εξάρει το τελικό αποτέλεσμα τα μάλα!  

 

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com


Read 538 times

Leave a comment