Monuments on Facebook

PATTI SMITH - Piraeus 117 Academy, Αθήνα, Σάββατο 25 Ιουνίου 2016

Sunday, 26 June 2016 12:24
Published in Live Reviews

Η συμβολή της στην περίοδο του punk υπήρξε σημαντική κι’ ας μην είχε καμιά σχέση με το είδος, πέρα από το attitude της νεαρής ποιήτριας που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο και κατάλαβε νωρίς (ευτυχώς για εμάς) ότι η ποίηση ακούγεται περισσότερο μέσα από τα τραγούδια, παρά με την απαγγελία σε μια αίθουσα με βαριεστημένους ακροατές.

Και νά'την, για άλλη μια φορά στην Αθήνα, για να μας ξεσηκώσει, να μας εμψυχώσει, να μας Αγαπήσει και να την Αγαπήσουμε.
Γιατί αν δεν έχεις δει δίπλα σου την Patti Smith να τραγουδά, να ουρλιάζει, να ψέλνει και να χτυπιέται δεν τό’χεις το rock’n’roll και καλύτερα τράβα σπίτι σου.
Φέτος είναι η τεσσαρακοστή επέτειος της κυκλοφορίας του πρώτου της δίσκου, Horses, γι’αυτό το συγκρότημα εμφανίστηκε επί σκηνής με άσπρα πουκάμισα και γιλέκα, αλλά τα επίσημα τέλειωναν εκεί. Η Patti εμφανίστηκε, εν μέσω θορυβωδών επιφημιών από το νεανικό στην πλειοψηφία του κοινό, όπως πάντα δηλαδή με τα ρούχα που φοράει καθημερινά.

Από κει και πέρα η αίθουσα συναυλιών έδωσε τη θέση της σε μια gospel γιορτή Αφροαμερικάνικης Εκκλησίας του Χάρλεμ. Οταν ξεκινάς μια συναυλία με το Gloria: In Excelsis Deo/Gloria και με την Ιστορική φράση (μόνο γι’αυτήν η θέση της ως Πρωθιέρειας του rock’n’roll είναι αμετακίνητη) “Jesus died for somebody’s sins but not mine...”, η αίθουσα φεύγει από τη θέση της και απογειώνεται μαζί με το πλήθος που χορεύει, ουρλιάζει, γελάει, κλαίει, αγκαλιάζει τον/την διπλανό/διπλανή του και χάνεται μέσα σε ένα ατέλειωτο πανηγύρι. Επειδή ξέραμε ότι θα παίξει ολόκληρο το Horses αναρωτιώμασταν πως θα μπορούσε να ταιριάξει το ξέφρενο ερωτικό κάλεσμα που είναι το εναρκτήριο Gloria με τραγούδια πιο χαμηλότονα.
Τι ανόητοι που ήμασταν!

Ούτε μια στιγμή δεν έπαψε να της δίνει την προσοχή του αυτό το υπέροχο κοινό.
Ούτε μια στιγμή δεν έπαψε να φωνάζει να χειροκροτά ρυθμικά, να τραγουδά μαζί της.
Μόνο στο Elegie δεν έπεφτε καρφίτσα γιατί όπως εξήγησε η ίδια είναι μια Ελεγεία που γράφτηκε όταν έμαθαν το θάνατο του Jimi Hendrix και στη διάρκειά του επικράτησε σεβάσμια σιγή μέχρι που η Patti άρχισε να απαγγέλει τα ονόματα των Νεκρών μας. Ξεκίνησε με James Marshall Hendrix…Jim Morrison…Janis Joplin και τελείωσε με David Bowie…Prince. Κάθε αναφορά ονόματος ακολουθούνταν από φωνές επιδοκιμασίας που δυνάμωναν μέχρι που έφτασαν σε ένα απίστευτο κρεσέντο στα δύο τελευταία ονόματα.

Ε, ναι λοιπόν, η νεολαία ξέρει ποιους να σέβεται.

Όταν τέλειωσαν με το Horses ξεκίνησε μια άλλη γιορτή με το Dancing Barefoot, με ένα medley Velvet Underground, με το My Generation, Because the Night, When Doves Cry, Pissing In A River, People Have The Power και σε όλη τη διάρκειά της αυτό το υπέροχο κοινό να τραγουδά, να χορεύει, να κλαίει από χαρά, να κλαίει από ανακούφιση, να κλαίει έτσι για να ξεσπάσει ρε γαμώτο, ενώ από σκηνής η Ιέρεια να μας τσιγκλάει, να μας εμψυχώνει και να μας δείχνει αυτό που θα έπρεπε για όλους μας να είναι το αυτονόητο:
Μην φοβάστε Τίποτα και Κανέναν!
Αγαπάτε!
Εχετε Δύναμη!
Κουράγιο!

Εφυγαν για να πάρουν μια ανάσα και επέστρεψαν με τον απαραίτητο καταλύτη με τον οποίο πάντα κλείνει τις συναυλίες της:

“Baby was a black sheep. Baby was a whore.
Baby got big and baby get bigger.
Baby get something. Baby get more.
Baby, baby, baby was a ROCK-AND-ROLL NIGGER.
Oh, look around you, all around you,
riding on a copper wave.
Do you like the world around you?
Are you ready to behave?

OUTSIDE OF SOCIETY, they're waitin' for me.
OUTSIDE OF SOCIETY, that's where I want to be…

Jimi Hendrix was a nigger.
Jesus Christ and Grandma, too.
Jackson Pollock was a nigger.
Nigger, nigger, nigger, nigger,
Nigger, NIGGER, NIGGER.

OUTSIDE OF SOCIETY, they're waitin' for me.
OUTSIDE OF SOCIETY, that's where I want to be”

Κι’όλα αυτά ενώ φόρεσε την κιθάρα της και μετά από μερικές πενιές άρχισε να σπάει όλες τις χορδές, μία προς μία, αργά, σαρκαστικά, θριαμβευτικά. Αγκαλιάστηκαν, υποκλίθηκαν και έφυγαν όπως ήρθαν. Χαμογελώντας. Τα φώτα άναψαν, τα τελευταία δάκρυα σκουπίστηκαν, τα αγόρια πιο γρήγορα και κοφτά από τα κορίτσια και άντε μετά από εκατόν πέντε λεπτά καταιγισμού να πάς για ύπνο.

Με τίποτα!

Απλά θα μετράμε τις ώρες μέχρι την επόμενη Τελετή της Patti.

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com 

 

 

Read 341 times

Leave a comment