LP, KATERINE DUSKA, NALYSSA GREEN – Τεχνόπολις / Γκάζι, Αθήνα, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016

Tuesday, 27 September 2016 14:19
Published in Live Reviews

Το βέλος δείχνει Linda Perry μονομιάς!

Για όσους τουλάχιστον πατήσαμε τα -άντα ή μπήκαμε στα -ήντα, το ουράνιο χάρισμα που κουβαλά στο λαρύγγι της η Laura Pergolizzi μας ταξιδεύει μονομιάς στα 1993, τη χρονιά που η ηγέτιδα των 4 Non Blondes απογείωσε εν ριπή οφθαλμού το γυναικείο κουαρτέτο στην κορυφή των charts με το αξέχαστο “What’s Up?”!

Το μείζον ζήτημα όμως που μονάχα ο Χρόνος -«κριτής πάντων άριστος»- θα αποδείξει είναι το εξής: άραγε, η Laura έχει κληρονομήσει μαζί με το χάρισμα αυτό και την…εφήμερη δόξα που ως πυροτέχνημα φώτισε τον ουρανό της pop/rock για να εξαφανιστεί μια για πάντα στο σκοτάδι, ως διάττοντας αστέρας;;; Το απεύχομαι! Ακόμη κι αν σκεφτώ το «καλό σενάριο», εύχομαι να υπερνικήσει τα «γονίδια» τούτη εδώ και να γράψει μπόλικες δικές της σελίδες σε αυτό που λέμε «έντεχνη pop».

Ποιο είναι το καλό σενάριο; Η Perry μεγαλούργησε πολλάκις πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας από το 1994 που αυτομόλησε. Όμως, έμεινε εκεί, «πίσω», έως ότου πέρυσι την εντάξανε στο Songwriters Hall of Fame- κάτσε καλά! Γεγονός πέρα ως πέρα ακριβοδίκαιο, αφού ως συνθέτρια & παραγωγός έδωσε φτερά σε τεράστια ονόματα του χώρου, χαρίζοντας κορυφαίες επιτυχίες στην Christina Aguilera, στην Gwen Stefani, στους Pink κ.α.

Να λοιπόν που βρίσκεται το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει τούτο το νέο αστέρι που αγαπά ήδη κόσμος και κοσμάκης, μα επίσης «σπρώχνει» λυσσασμένα ο παγκόσμιος μουσικός τύπος: στην τραγουδοποιία αυτή καθαυτή, όπως και στην συνέπεια και την συνέχεια αυτής!... Ίδωμεν.

Women’s Night. Καταλληλότερος γενικός τίτλος της βραδιάς, δύσκολο να υπάρξει, από κάθε μα κάθε άποψη.

Θες κάτω από τη σκηνή; Κατάμεστο το Γκάζι. Σε καιρούς χαλεπούς σαν κι αυτούς που βιώνουμε ομαδικά, ένα sold out αποτελεί ακόμη πιο μεγάλο θρίαμβο… Έτσι λοιπόν από την μέσα πλευρά του κάγκελου που χωρίζει τη σκηνή από το πλήθος -στα αγαπημένα μου photo pits- τρόμαξα να βρω έναν άντρα!!! Πέρα όμως από τις πέντε πρώτες σειρές, η όλη εικόνα της πλατείας ήθελε το γυναικείο φύλλο να νικά κατά κράτος το δικό μας.

Θες πάνω στη σκηνή; Τρία στα τρία, τέλος! Τρεις γυναικείες φωνές, τρεις οι πρωταγωνίστριες, δυο εγχώριες και η τιμώμενη.

Οκτώ και τέταρτο την σκηνή κατέλαβε η Nalyssa Green με το τρίο της στα μετόπισθεν. Παντρεύοντας Αγγλικό και Ελληνικό στίχο, ηλεκτρικά έγχορδα με πλήκτρα και ηλεκτρονικά τύμπανα (drum pads), pop τραγουδοποιία με κάποιες πινελιές έντεχνου Ελληνικού, ηγήθηκε της βραδιάς με ρόλο δύσκολο, αφού θα’μασταν ήδη 3.000 από κάτω! Με απλότητα (έως και απλοϊκότητα συνθετικά), ευγένεια περίσσια μα και μια επιτηδευμένη «τσαχπινιά τσιχλόφουσκας» που η dream pop απαιτεί, μας ενημέρωσε πως η νέα της δουλειά που θα κυκλοφορήσει αρχές της επόμενης χρονιάς θα είναι αποκλειστικά και μόνο Ελληνόφωνη.

Εννέα και τέταρτο, σειρά είχε η αυτή την περίοδο πανταχού παρούσα Κατερίνα Ντούσκα (σ.σ.: είχα την χαρά να την φωτογραφίσω επί σκηνής και δυο μόλις μέρες μετά στο Fougaro Jazz Festival του Ναυπλίου). Γέφυρα ιδανική του πριν και του μετά η παρουσία της, αφού ήταν ξεκάθαρα πιο soul/rock ο χαρακτήρας του μουσικού σχήματος, οι ενορχηστρώσεις, οι διασκευές μα και οι πρωτότυπες συνθέσεις του set list. Με αυτό το ιδιαίτατο -και άκρως αναγνωρίσιμο!- ερμηνευτικό της ύφος που θα προσπαθήσω να περιγράψω γλαφυρά ως «έχω στο στόμα μου χαλίκια και τραγουδώ τέλεια, δεν χάνω νότα & αυτοσχεδιάζω κατά βούληση», κέρδισε την προσοχή της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανυπόμονων ακροατών. Σημειώστε: των άκρως ανυπόμονων ακροατών... Προσωπικά υποκλίθηκα στο άκουσμα της διασκευάρας του “Since I’ve Been Loving You” των Led Zeppelin που τόλμησαν και, ναι, απέδωσαν ανατριχιαστικά!

Δέκα και μισή έδειχνε το ρολόι. Το σκηνικό; Ιαχές, στριγκλιές σχεδόν υπερηχητικού εύρους και αλλοφροσύνη με το που φάνηκε η σκοτεινή φιγούρα της LP στο βάθος της σκηνής, και λίγα λέω. Για έναν άνθρωπο της ηλικίας μου, βουτηγμένο στη Μουσική από τότε που απέκτησε την συνείδηση του Εγώ, η περιέργεια του να αποφανθώ επιτέλους «περί τίνος πρόκειται», “what’s the buzz?”, τι έγινε ωρέ παιδιά και άλλα συναφή, ήταν τεράστια!!! Ομολογώντας σε κάθε έναν που με ρώτησε πως δεν γνώριζα τα έργα και τις ημέρες της δημοφιλέστατης τραγουδίστριας, είχε έρθει η ώρα να αποκτήσω ιδία πείρα εκεί που όλα ξεγυμνώνονται: επί σκηνής.
Κι αν το “Muddy Waters” που άνοιξε την αυλαία υπήρξε “growing” χτίζοντας σταδιακά την κορύφωσή του, από τις πρώτες κιόλας νότες από μικροφώνου η λιλιπούτια Νεοϋορκέζα όρθωσε ανάστημα θεόρατο, τόσο, που άρχισα κι έχανα στιγμές & κλικ δώθε-κείθε όντας υπνωτισμένος και αποσβολωμένος!... Φαντάζεσαι τι έπαθα δε όταν άρχισε να ανοίγει διάπλατα τα πνευμόνια της, τα μάτια της, το στόμα της, τα φτερά της…

Ποσώς με χάλασε που το παγκοσμίως δημοφιλέστατο “Lost On You” με βρήκε να βηματίζω (ως τέταρτο τραγούδι) ώστε να αποχωρήσω από τα φωτογραφικά pits. Άλλωστε το επανέλαβε στο encore μετά συνοδείας πυροτεχνημάτων και βροχής χαρτοπόλεμου, ενσταντανέ που έδωσε ακόμη πιο γιορτινό χρώμα στη βραδιά για τα δέκα χρόνια προσφοράς του αγαπημένου μας Gazarte.

Το στοίχημα μέσα μου, είχε κερδηθεί από μέρους της με τα χέρια κρεμασμένα κάτω, εύκολα.

Έπαιξε φυσαρμόνικα και γιουκαλίλι. Διασκεύασε Beyoncé. Μίλησε Ελληνικά αρκετές φορές για να μας ευχαριστήσει για την απίστευτη υποδοχή που της επιφυλάξαμε. Κι ακόμη περισσότερες, μίλησε εγκάρδια. Το χαμογελάκι της…όλα τα λεφτά, ως ακριβοθώρητο μα πηγαίο πέρα ως πέρα!

Όμως μαζί με το encore, μια ώρα με το ζόρι η διάρκεια της εμφάνισής της, συμπεριλαμβανομένης και της επανάληψης του hit single. Λογικό και επόμενο πολλοί εξ υμών να φύγουν «πεινασμένοι»… Εγώ όμως όχι και εξήγησα γιατί.

Set List

Muddy Waters
Free to Love
Strange
Lost On You
Levitator
Long Way to Die
Up Against Me
Other People
Tokyo Sunrise
Death Valley
Forever for Now
Dead Town
Halo
Into the Wild

ENCORE

Switchblade
Lost On You

Photos: Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 437 times

Leave a comment