AMON AMARTH, GRAND MAGUS - Fuzz, Aθήνα, Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016

Saturday, 03 December 2016 09:56
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

“Skooooooooool!”

H “Jomsviking European Tour 2016” και η ανακοίνωση των συναυλιών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη είχε βάλει για τα καλά τον κόσμο στη πρίζα. Και δικαιολογημένα, καθώς μιλάμε για δύο πολύ σημαντικά γκρουπ της εποχής μας, που τα βλέπουμε στην απόλυτη ακμή τους. Έτσι, με περισσή ανυπομονησία, κατηφορίσαμε ομού μετά του κυρίου Κισατζεκιάν στο club Fuzz της οδού Πειραιώς (και Πατριάρχου Ιωακείμ γωνία). Φτάνουμε και βλέπω απ'έξω αρκετό κόσμο. Μια καθυστέρηση στη μεταφορά των εισιτηρίων λόγω κίνησης (αν ερχόσουν από εθνική, όπως μου είπαν κάποια παιδιά όσο περιμέναμε, την είχες “βάψει”) είχε ως αποτέλεσμα η έναρξη της εμφάνισης των Grand Magus να βρει αρκετούς να περιμένουν στην ουρά. Μετά το δεύτερο κομμάτι όμως, ο χώρος είχε γεμίσει.

Από τον Δημήτρη Τσέλλο

Λίγα λεπτά λοιπόν πριν τις 20:00, τα φώτα σβήνουν, ένα πορφυρό φως “λούζει” τη σκηνή και οι πρώτοι ήχοι από το “Anvil of Crom” του αειμνήστου Βασίλη Πολυδούρη ακούγονται από τα ηχεία.

Παρένθεση πρώτη: Hans Zimmer αγόρι μου, δεν ξέρω τί σκ@τ@ βύσμα έχεις και σε προτιμούν όλοι, αλλά επιτέλους σταμάτα να αναπαράγεις το ίδιο θέμα σε όλα σου τα έργα, άκου το soundtrack του “Conan the Barbarian”, κατάλαβε ποια είναι η ΕΠΙΚΗ μουσική, και μετά τα ξαναλέμε. Γιατί οκ, το αστείο παρατράβηξε. Καλός είσαι, αλλά εδώ μιλά η Τελειότητα! Κλείνει η παρένθεση.

 

Με το τέλος της εισαγωγής, οι Grand Magus έχουν λάβει τις θέσεις τους, και το show ξεκινά. Μούσια, μαλλούρες, τατουάζ, δερμάτινα, τζιν, σφαίρες κλπ αξεσουάρ γεμίζουν τον έτσι κι αλλιώς περιορισμένο χώρο που αναλογεί στους Σουηδούς, καθώς πίσω τους τα σκηνικά των Amon Amarth δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια κίνησης. Ο JB και η παρέα του είναι σε απίστευτη κατάσταση. Μπέσα τώρα, μας πήραν και μας σήκωσαν. Ο ίδιος οδηγεί τη μπάντα στην απόλυτη καταξίωση. Με τρομερή φωνή (τί και αν υπάρχουν πάμπολλοι που είναι κλάσεις ανώτεροι τεχνικά), ιδανικό παίξιμο στη κιθάρα, άριστη επαφή με τον κόσμο, κερδίζει το κοινό χωρίς καν να προσπαθεί. Ο Ludwig “Ludde” Witt στα τύμπανα, με ένα λιτό και απέριττο set, βράχος ακλόνητος. Μας χάρισε και ένα μικρό, αλλά περιεκτικότατο solo, και απέδειξε και με τους Grand Magus, ό,τι με τους Spiritual Beggars: Πως είναι ένας αφανής ήρωας. Όπως αφανής ήρωας, είναι και ο μπασίστας Per Wiberg. Επίτηδες τον άφησα για το τέλος. Ο άνθρωπος είναι απλά θεός. Ένας μικρός θεός. Μπορείς να τον βρεις από τα credits δίσκου των Arch Enemy, μέχρις αυτά ενός δίσκου του Sivert Hoyem. Αυτός είναι χαμαιλέων, ναι! Παίζει μπάσο, πλήκτρα, πιάνο, mellotron, κιθάρα, τραγουδά, καλύπτει τρύπες όπου και αν τον φωνάξουν, μαθαίνει το οποιοδήποτε setlist στο “άψε σβήσε” και “βγάζει τα φίδια από τις τρύπες τους”. Εδώ μάλιστα, παίζοντας με δάκτυλα, κάλυψε πλήρως το κενό της πένας του Mats "Fox" Skinner. Τον είδαμε και με τους Candlemass, θα τον ξαναδούμε πιστεύω και με τους Spiritual Beggars μες στο 2017. Την άποψή μου περί της αξίας του προσυπογράφει και ο Κισατζεκιάν ως εξαιρετικός μπασίστας και μέγιστος γνώστης ο ίδιος, οπότε αν δεν πιστεύετε εμένα και με θεωρείτε υπερβολικό, πιστέψτε αυτόν βρε αδερφέ!

Οι Grand Magus βγήκαν στη σκηνή με το “I, The Jury”, και δεν σταμάτησαν μέχρι να πείσουν και τον πιο δύσπιστο πως η πραγματική τους θέση είναι αυτή του headliner. “Kingslayer”, “Like The Oar Strikes The Water”, “Sword of the Ocean”, “Steel Versus Steel” και έβλεπες τα κεφάλια όλων πάνω κάτω συγχρονισμένα απόλυτα. Στα “Iron Will” και “Ravens Guide Our Way” διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά πως το πάνε για νέοι Manowar, ο νέος δίσκος “Sword Songs” εκπροσωπήθηκε από το “Varangian”, και λήξη με το “Hammer Of The North”, όπου έγινε Ο χαμός από τα “ωωω” του κόσμου.

Μοναδικό “ψεγάδι” στον ήχο τους, ο οποίος αν και προερχόταν από τρία άτομα νόμιζες πως στη σκηνή βρίσκονταν 5-6, πως ήταν λίγο πιο “χαμηλά” απ'όσο ίσως έπρεπε/μπορούσε να είναι. Κατά τ'άλλα, μας διέλυσαν. Ειλικρινέστατα “ευχαριστώ”, υπόκλιση μες στη σεμνότητα, και αποχώρηση. Με τη λήξη νόμιζες πως οι ακτές της Nordland είχαν μετακινηθεί προς Νότον επικίνδυνα...

Παρένθεση δεύτερη: Ελπίζω μόνο την επόμενη φορά να είναι αυτοί το πρώτο όνομα, και να σταματήσει αυτό το αυστηρό 45λεπτο που παίζουν, είτε είναι headliners, είτε support. Δεν χορτάσαμε ρε συ JB ...Κλείνει και αυτή η παρένθεση.

 

 

Μετά από μια αναγκαία παύση, για να αλλάξουν τα σκηνικά και ενώ το ρολόι έδειχνε ακριβώς 21:20 (άψογη η διοργάνωση στο τομέα αυτό), τα μούσια και τα μαλλιά στη σκηνή του ασφυκτικά γεμάτου Fuzz γίνονται ακόμη περισσότερα καθώς πέντε Vikings κάνουν την εμφάνισή τους, μέσα σε πολεμικές ιαχές ενός πλήθους που έδειχνε έτοιμο να τους ακολουθήσει σε μάχη! “The Pursuit Of Vikings” και για τα υπόλοιπα περίπου 90 λεπτά, οι ακτές της Nordland που λέγαμε πιο πάνω, έφτασαν στον Ταύρο! Για τέτοια κατάσταση μιλάμε. Συνέχεια με τον ύμνο “As Loke Falls” και όλα έδειχναν να έχουν πάρει το δρόμο τους. Οι Amon Amarth είναι πραγματικοί οδοστρωτήρες, ο δε frontman τους Johan Hegg, παίζει τον κόσμο στα δάκτυλα. Και τί δεν ακούσαμε, και τί δεν είδαμε... Και για τον Loki μας είπαν, και για τον Fenriz, και για τον Thor, και για την Asgaard... και υδρόμελο ήπιαμε υψώνοντας τα “κέρατά” μας, και κουπί στο Drakkar τραβήξαμε (με τον Κισατζεκιάν από ένα σημείο και μετά να μη μπορεί και να αποχωρεί, αφού έχει ακούσει ανέλπιστα 5 ολόκληρα κομμάτια death metal-ΑΞΙΟΣ!), και μονομαχία είδαμε με έναν Viking να κόβει το λαιμό του αντιπάλου του στο “The Way Of Vikings”...

Παρένθεση τρίτη: Όταν κάποτε οι Grave Digger έβγαζαν Σκωτσέζους να σπαθασκούν με claymores, το θεωρούσαμε γελοίο, γιατί “έλεος, όπου να'ναι μπαίνει η νέα χιλιετία, σε λίγο έχουμε 2000, τί είναι αυτά τα γραφικά;;;”. Τώρα, μια χαρά επευφημούσαν οι από κάτω τον “νικητή”, στα τέλη του 2016. Χα! Τί να σας πω πάντως, εγώ πόνταρα στον όπως κοιτούσαμε δεξιό, και κέρδισα. Ο Κισατζεκιάν έχασε, αλλά εντάξει, δεν είναι πολεμοχαρής τύπος σαν εμένα, δεν του “κόβει” το μάτι σε αυτά. Κλείνει και αυτή η παρένθεση.

Κατά τα λοιπά, όλα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο και τις προσδοκίες μας. Ή μπορεί και πέρα από αυτές. Το πρόσφατο “Jomsviking” τιμήθηκε με πέντε κομμάτια, ενώ ακούσαμε άλλες δώδεκα συνθέσεις από το παρελθόν. Πραγματικός πανικός στα “Death In Fire”, “Father Of The Wolf”, “Deceiver Of The Gods”, το “Cry Of The Black Birds” εξακολουθεί και μαγεύει ως ένα από τα καλύτερα κομμάτια της μπάντας, στο τέλος βγήκε και το Mjolnir, η γη εσχίσθη και το “Twilight Of The Thunder God” έδωσε το έναυσμα για το τελική κλωτσοπατινάδα στην αρένα. Ειλικρινέστατα “ευχαριστώ”, υπόκλιση και αποχώρηση και εδώ.

Οι Amon Amarth είναι μια πολύ μεγάλη μπάντα. Αυτό μαρτυρά η συνθετική τους παρουσία, η στάση τους στη σκηνή (μαζί με τα σκηνικά πλέον), το ότι έχουν όχι ως support αλλά ως special guests μπάντες σαν τους Grand Magus, και φυσικά το ότι ο ηλικιακός μ.ο του κοινού ήταν μικρός. Είναι πολύ μεγάλο πράγμα να κοιτάς παντού γύρω σου και να βλέπεις όχι μόνο άνω των πρώτων τουλάχιστον -άντα, αλλά και πολλούς πιτσιρικάδες. Επίσης με λίγη καλή προσπάθεια, μπορούν να γίνουν αρεστοί και σε όσους δεν έχουν επαφές με τον death metal ήχο, και αυτό διότι οι κλασσικομεταλλάδικες μελωδίες τους δίνουν και παίρνουν και το επικό τους συναίσθημα σε “κερδίζει” αμέσως.

Κορυφαίες μπάντες, κορυφαίος κόσμος, κορυφαία συναυλία.

Μόνον αυτό.

“Skooooooooool!”

 

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Read 415 times

Leave a comment