Monuments on Facebook

NICK WATERHOUSE, THE CAVE CHILDREN - Gagarin 205, Αθήνα, Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017

Wednesday, 01 March 2017 09:05
Συντάκτης:
Published in Live Reviews

Πιστός στην εικόνα που άφησε πίσω του μετά την πρώτη του εμφάνιση ο “δικός” μας Νίκος Waterhouse!

Γράφει ο Νίκος Καρέλλος

Και αυτό γιατί είναι όμορφο να ακούς ένα χαρούμενο κοινό να φωνάζει “Νίκο, Νίκο...” και να διασκεδάζει βλέποντας τον να τους πετά λουλούδια, απολαμβάνοντας κι αυτός με την σειρά του την επαφή αυτή. Γιατί αυτό το κοινό ήταν δικό του. Είχε έρθει γι’ αυτόν και την μουσική του. Την ιδιαίτερη μουσική του που είναι ίσως η μαγική συνταγή που ανακατεύει Good Old West Coast Rythm'n'Blues, Blue Eyed Soul και Garage.

Μια μουσική φτιαγμένη για να διασκεδάζει, αλλά και που απαιτεί αυθεντικότητα και ειλικρίνεια από τούς μουσικούς.

 

Την συναυλία άνοιξαν οι Cave Children και η “νεο-ψυχεδελική τους μουσική αναζήτηση με μια ίσως υπερβολική progressive προσέγγιση που σε έκανε να αναρωτιέσαι γιατί τους διάλεξαν να ανοίξουν μια τόσο διαφορετική συναυλία όπως αυτή του Waterhouse. Σε αντίθεση μάλιστα με την πολύ καλή επιλογή μουσικής που ακούγονταν πριν και στο διάλειμμα της… Σπάνια ακούς μουσική που να σε προετοιμάζει γι' αυτό που θα ακούσεις. Έτσι λοιπόν το κοινό «διχάστηκε» σ' αυτούς που άκουγαν τους Cave Children και σ' αυτούς που δεν άκουγαν και μιλούσαν μεταξύ τους. Πράγμα που αδίκησε την άψογη παρουσία τους! Πρόκειται λοιπόν για μια διαπίστωση που δεν θέλει να μειώσει καθόλου την δουλειά των παιδιών, που, αφού ευχαρίστησαν το κοινό για την αποδοχή, έδωσαν την θέση τους στο Nick και στο καλοκουρδισμένο crew του που σε δέκα λεπτά είχαν ετοιμάσει τα πάντα.

 

Όλα ξεκίνησαν με το ρυθμικότατο “ I Had Some Money” από το τελευταίο του δίσκο, “Never Twice”, με την εντυπωσιακή Αφροαμερικάνα τραγουδίστρια που ήταν μαζί του να λικνίζεται στα αριστερά της σκηνής με τον πιο όμορφο τρόπο που μπορείς να φανταστείς συμπληρώνοντας τα κρουστά με το ντέφι της. Συνέχισε δυναμικά με τα “Dead Room” και “Sleepin Pils” μοιράζοντας το υλικό από τους τρείς δίσκους του χωρίς να παραμελεί κάποιον απ' αυτούς. Το ευχάριστο ήταν ότι η εικόνα του “ nerd αναβιωτή των 60ς” και όλα τα άλλα σχετικά δεν υπήρχαν ,δίνοντας έτσι στον Waterhouse την σωστή του εικόνα σαν ενός αληθινά αυθεντικού West Coast μουσικού που πάντα θα ρίχνει και μια ματιά στην Βρετανική ανάλογη σκηνή. Όχι με νοσταλγικό τρόπο αλλά απόλυτα δημιουργικό.

Πιστός στις “δικές” του Garage παραδόσεις και επιρροές, μας έπαιξε και το “I Can Only Give You Everything” καθώς και ένα medley με τα “Pushing Too Hard/Gloria” κλείνοντας την συναυλία και πετώντας λουλούδια σε ένα κοινό που δήλωσε επανειλημμένα το πόσο το αγαπά και το σέβεται.
Μια πραγματικά ευχάριστη βραδιά που θα θέλαμε να την ξαναζήσουμε...

Φωτογραφίες: Νίκος Καρέλλος

 

Read 401 times

Leave a comment