Monuments on Facebook

PARADISE / JOHN J PRESLEY – “Music and Frieden” - Berlin / Germany – 22 Απριλίου 2017

Monday, 08 May 2017 13:31
Published in Live Reviews

Το να δει κάποιος τον Sivert Høyem live (ειδικά για τους Έλληνες) αποτελεί καθήκον και επιβάλλεται κάθε φορά.
Το να πάει όμως μια Ελληνίδα στο Βερολίνο από τη Σουηδία για να καλύψει το γεγονός, αυτό βγαίνει έξω από τα προβλεπόμενα όρια του “fan” και του απλώς θαυμάζω έναν καλλιτέχνη.
Ναι, η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα και έτσι βρέθηκα 4 ημέρες στο υπέροχο Βερολίνο για να παραστώ σε ένα από τα μετρημένα και sold-out live.

Γράφει & φωτογραφίζει η Ελένη Λιβεράκου Eriksson

Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή όμως για να σας πω πως και βρέθηκα εκεί, τι συνέβη, τι είδα και τι αποκόμισα από μια νύχτα λίγο διαφορετική από κάποιες άλλες ίσως.

Η λατρεία μου για τον Sivert Høyem και για οτιδήποτε κάνει με βρίσκει να τον ακολουθώ – όσο και όταν μπορώ – ίσως και στα πιο δύσκολα μέρη.
Κοιτώντας λοιπόν τα νέα που φτάνουν στη fb σελίδα του κάποιους μήνες πριν διαβάζω πως κάτι ετοιμάζει πάλι. Μια καινούργια μπάντα. Νέα και ενημερώσεις πάνε κι έρχονται και τελικά βγαίνει το εξής νέο. Το νέο σχήμα του Sivert Høyem ονομάζεται PARADISE και έρχεται πολύ σύντομα με αν μη τι άλλο γεμάτο μουσικές.
Δεν είναι μόνος του όμως. Σε αυτό παίρνουν μέρος μουσικοί κανόνια που τυχαίνει και τους ξέρω όλους από μπάντες και σχήματα που έχουν συμμετάσχει. Ποιους έχουμε λοιπόν?

 

PARADISE

Sivert Høyem (Vocals) - (ex-Madrugada)
Rob McVey (Guitar) – (Marianne Faithfull)
Simone Butler (Bass) – (Primal Scream)
Rob Ellis (Drums) – (P.J.Harvey)

Μάλλον κατάλαβες και εσύ με τι έχουμε να κάνουμε. Το “σκοτεινό” παρελθόν του Sivert Høyem, το γεμάτο “γρέζι” μπάσο της Simone, το απόλυτα κιθαριστικό πάθος του McVey και το πυρωμένο drumming του Ellis, ίσως σε βάλουν σε υποψίες για το μουσικό περιεχόμενο του επερχόμενου άλμπουμ των PARADISE.

Τα νέα βγήκαν. Ένα μικρό tour στις πόλεις Amsterdam, Rotterdam, Berlin, Dresden, Cologne, Zermatt και Bristol είναι ήδη γεγονός όπως και οι ανοιξιάτικες ημερομηνίες διεξαγωγής.... (παρόλο που η άνοιξη δεν πέρασε καθόλου από το Βερολίνο).

H επικοινωνία μου με Høyem – McVey αποδείχτηκε άκρως εποικοδομητική και ουσιαστική.
Παρότι η αγορά του εισιτηρίου μου είχε ήδη γίνει πραγματικότητα ένα photo-pass με περίμενε στην πόρτα. Ήξερα τι θα ακολουθήσει, τι τρέξιμο, τι κούραση αλλά και τι ψυχική ευφορία στο τέλος.

Σάββατο απόγευμα με βρίσκει να περπατώ από την Ανατολική στη Δυτική πλευρά του Βερολίνου. Η όλη ατμόσφαιρα, οι δρόμοι, το τοίχος, οι άνθρωποι, το Urban Style που ήταν απλωμένο παντού, η κίνηση στην ολότητα της έδωσαν μια διαφορετική (ως και γοητευτική) χροιά τόσο στην παραμονή μου στην πόλη όσο και στην αναμονή του live.

Σε μια δαιδαλώδη πολυχρωμία από ανθρώπους και κτήρια έπεσα και άρχισα το ψάξιμο του stage που θα έβλεπα τους PARADISE. Πολλές μικρές μουσικές σκηνές μαζεμένες σε ένα κτήριο που συγκοινωνούσαν μεταξύ τους με σκάλες, ορόφους και απέραντους διαδρόμους.

(Μέσα στο όλο μπέρδεμα και φεύγοντας από το backstage των PARADISE βρέθηκα σφηνωμένη σε έναν διάδρομο που ήταν έτοιμη μια άλλη μπάντα να βγει για το live της τα επόμενα δευτερόλεπτα σε ένα άλλο club-άκι μέσα στα ουρλιαχτά 300 ατόμων περίπου...! Ω ρε φίλε... και πως να ξεφύγω, γούστο είχε!)
“Musik Und Frieden” λοιπόν λεγόταν το μέρος, στην μπλε αίθουσα. (Δεν θα υπήρχε ροζ, έγραψε αργότερα σε σχόλιο του στην σελίδα του ο Sivert, χα...!)
Ένας πραγματικά μικρός χώρος με χωρητικότητα 300 ατόμων περίπου. Sold Out ταχύτατο από τις πρώτες εβδομάδες κιόλας από την ανακοίνωση του live. Ε, φυσικό και επόμενο.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 19.00 ακριβώς και η προσέλευση του κόσμου άρχισε αργά αλλά σταθερά.

 

Στις 20.00 βγήκε support act o Βρετανός JOHN J PRESLEY και που δυστυχώς είχα αγνοήσει πόσο πραγματικά “Μεγάλος” είναι. Αυτός και ο drummer του. Ε, δεν χρειάστηκαν κι άλλους. Η δύναμη που έβγαλε ο τύπος και η εκφραστικότητα του ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Βαριές Rock μουσικές με Stoner (σε αρκετά σημεία) χρώμα και έντονες παραμορφώσεις έδιναν βάθος και βάρος ανεξέλεγκτο. Το Blues Alt Noir είναι εδώ και έχει το όνομα του Presley επάνω του γραμμένο. Το φωνητικό του μείγμα από Chris Cornell, Eddie Vedder και Seether υλικό μπορούσε να σε κάνει να τον αγαπήσεις με τη μία! Κάποιοι έχουν συνδέσει τη φωνή του με αυτές του Tom Waits και του Johnny Cash. Μιας ώρας διάρκεια το δικό του μέρος και με βρήκε κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη. Τον βρήκα αργότερα (μαζί με τον drummer του) και τον ευχαρίστησα για την εκπληκτική βραδιά και στάθηκε εκεί και μιλούσε και αστειευόταν και χάριζε το χρόνο του στους γύρω του. Υπόγραφε τα cds του και έδωσε το παρόν του μέχρι και μετά το τέλος της μουσικής νύχτας.
Όταν τον ρώτησα αν μπορούσα να φωτογραφίσω το set-list του – ένα και μοναδικό και μεταχειρισμένο μάλλον αρκετές φορές – αστειευόμενος μου απάντησε: “Εμ, δεν είμαι σίγουρος αν μπορείς να καταλάβεις τι λέει, είναι γραμμένο με τα δικά μου υπέροχα γράμματα” (γέλια)
“Ε, για αυτό έχει αξία μεγαλύτερη” του απάντησα.

 

Φεύγω σχεδόν τρέχοντας για το backstage ελπίζοντας στην άμεση αν μη τι άλλο επαφή μου - έστω και για λίγο – με τον Sivert και την παρέα του.
(Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε ένα πολύ γλυκό κορίτσι που με βοήθησε να φτάσω μέχρι εκεί, χωρίς αυτή δεν θα τα είχα καταφέρει και θα είχα σίγουρα χαθεί σε αυτόν το λαβύρινθο.... πράμα που συνέβη αργότερα στο φεύγα μου. Αναλύθηκε παραπάνω το συμβάν!)
Στην πόρτα βρήκα τον Rob Ellis και αφού του συστήθηκα ανοίξαμε μια μικρή και αστεία κουβεντούλα περί καιρού, Αγγλίας, Γερμανίας, συναυλιών κτλ. Ο άνθρωπος είναι απίστευτος και έχει πολύ οξύ χιούμορ, πράμα που λάτρεψα. Αναρωτιόταν που μπορεί να εξαφανίστηκε ο Sivert (πλησίαζε η ώρα να βγουν) και σχεδόν μονολόγησε: “Εγώ δεν τολμώ να βγω μόνος μου από δω, θα χαθώ και δεν θα μπορώ να γυρίσω πίσω, μάλλον κάπου χάθηκε αυτός”.
Αμέσως σχεδόν εμφανίστηκε ο πανύψηλος Rob McVey και είπαμε και με αυτόν λίγα πραγματάκια και με τη σειρά ακολούθησαν Butler και Høyem. Mε τον Høyem δεν προλάβαμε να πούμε πολλά αφού ήδη είχε πλησιάσει η ώρα να βγουν και έπρεπε να ετοιμαστούν. Καθόλα κατανοητό. Δώσαμε ραντεβού “κάτω” και του υποσχέθηκα πως θα απαθανατίσω την κάθε στιγμή. Έτσι κι έκανα.

 

Το κλαμπάκι βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι. Η ώρα είχε περάσει την ένατη βραδινή και από τα ηχεία ακούστηκε μια γυναικεία φωνή να αφηγείται ένα κείμενο στα Ιταλικά με πολύ σκοτεινή μουσική υπόκρουση (δεν το “έχω” με τα Ιταλικά οπότε δεν μπορώ να πω τι αφορούσε) αλλά μου έδωσε την αίσθηση ότι είχε να κάνει με τον άνθρωπο στη Γη και με το πεπρωμένο, το μέλλον, τις αμαρτίες... κάτι τέτοιο τέλος πάντων.
Μόλις η αφήγηση τελείωσε ο κόσμος άρχισε να ουρλιάζει στην κυριολεξία (και εγώ με τους πολλούς) και τα μέλη των PARADISE ξεχύθηκαν ένα – ένα στη σκηνή με τελευταίο τον Sivert να κάνει το κατάμεστο πια “Musik Und Frieden” να σείεται.

Τι είδα? Τι άκουσα? Τι ένιωσα?... Απερίγραπτα. Η προσμονή για όλο αυτό ακουμπούσε τα όρια της συγκίνησης. Τη νύχτα αυτή δεν ήξερε κανείς απολύτως τι θα ακούσει. Δεν υπήρχε κάποιο δείγμα δισκογραφικής δουλειάς, ούτε promos, ούτε music trailers στο y-tube... με λίγα λόγια...ΤΙΠΟΤΑ!
Ο κόσμος που βρέθηκε εκεί είχε την άγνοια του καινούργιου μουσικού υλικού αλλά ήξερε αν μη τι άλλο τους μουσικούς και το παρελθόν τους.
Πως θα μπορούσε κανείς να απογοητευτεί από το αποτέλεσμα της βραδιάς? Δεν ήταν ανάγκη να είσαι Μάγος για να εμπιστευτείς το παρελθόν βασικά του Νορβηγού. Πόσο έξω να πέσεις? Ο Høyem είναι ιδιαίτερος. Είναι μοναδικός. Είναι αυτός που λατρεύει το κοινό του για δεκάδες λόγους και σχεδόν 20 χρόνια τώρα.

Το ηχητικό πανδαιμόνιο κράτησε περίπου μιάμιση ώρα και η δίψα για ακόμη κάτι περισσότερο έκανε τη βραδιά να φανεί μικροσκοπική. (Ποτέ ικανοποιημένη όμως?! ;) )
Τραγούδια δυνατά, τραγούδια με θυμό και αντίδραση, με ευαισθησία και αγάπη. Εκείνα που αφυπνίζουν το βαλτωμένο “τώρα” του πλανήτη. Όταν δε, υπάρχει αυτή η μοναδική φωνή που μπορεί να σου περάσει τα μηνύματα της επιστροφής τότε δεν είναι άλλο ένα απλό live.
To ύφος και το στυλ του κάθε φορά ανέλπιστα εκρηκτικό. Δεν στέκεται στιγμή ήσυχος και το πανύψηλο κορμί του δονείτε στην κάθε νότα.
Στις νότες αυτές που με τις κιθάρες του ο McVey έκανε το κοινό να παραληρεί. Πολλά καντάρια κιθαρίστας όμως. Πίσω από το drum-set του ο Ellis έδινε τα δικά του “μαθήματα” και όσο για το “tough girl” την Butler, τι να πεις? Το μπάσο της σου έτρωγε τα σωθικά.
Τα τραγούδια είχαν διακυμάνσεις και από το απόλυτο άγριο στοιχείο ξαφνικά μεταφερόσουν στις παλιές θρυλικές Madrugada εποχές έστω και για λίγο τις γεμάτες μελαγχολία και αγάπη. Και είναι λογικό. Το σίγουρο είναι ότι θα υπάρξουν κομμάτια από το πολυαναμενόμενο debut album που θα μας κάνουν να κολλήσουμε και πάλι....
Tο “Crying” ας πούμε θα σε σακατέψει... και καταλαβαίνεις τι λέω.
(Δυστυχώς δεν υπάρχει δισκογραφικό υλικό έτοιμο ακόμα και έτσι είμαστε στο περίμενε. Στο πάγκο του merch υπήρχαν απλά t-shirts σε αρκετά χρώματα με το logo “Paradise” μέσα σε ένα κύκλο).

 

Η νύχτα ήταν εκρηκτική. Ο κόσμος δεν έλεγε να φύγει. Οι φωνές και οι κραυγές έδιναν και έπαιρναν και έτσι η επανεμφάνιση τους στη σκηνή συνέχισε την κατρακύλα μας με 2 ακόμα κομμάτια. Άντε και όσο αντέξουμε.
Το τέλος όμως ήρθε έτσι κι αλλιώς. Οι PARADISE ευχαρίστησαν το κοινό τους φανερά ενθουσιασμένοι επίσης, δίνοντας την υπόσχεση, τι άλλο?... να βρεθούν ξανά εκεί σύντομα.

Στην είσοδο του backstage συνάντησα τον McVey ξανά και μιλήσαμε λιγάκι για τα “after” συναυλίας. Με ρώτησε πως μου φάνηκε και του απάντησα: “Το μόνο που μπορώ να πω είναι... Αααααγκκκ, WoW!!!!!”
“Tότε πρέπει να ήταν αλήθεια πραγματικά καλά” μου είπε.

Και ναι, όταν δεν υπάρχουν λόγια παρά εκφραστικά επιφωνήματα σίγουρα αυτό σημαίνει κάτι εεε?
Το πλάνο είχε για τη συνέχεια να τους ακολουθήσω - μετά από πρόσκληση τους - κάπου έξω. Η αλήθεια είναι πως πέταξα από τη χαρά μου μόλις μου το είπαν. Περνώντας όμως ή ώρα και βλέποντας ότι ήταν φανερά κουρασμένοι (αφού βρίσκονται ήδη σε tour και όσοι έχετε μπάντες ξέρετε πολύ καλά πόσο εξοντωτικό είναι όλο αυτό) προτίμησα να τους πω πως η μουσική βραδιά τους με γέμισε απερίγραπτα. Θα ήταν καλύτερα να τους αφήσω λιγάκι σαν μπάντα μόνους τους να μιλήσουν, να ηρεμήσουν και να ξεκουραστούν. Στο μέλλον θα ξαναβρεθεί ευκαιρία σίγουρα. Αποχαιρετιστήκαμε σε αγκαλιές και χαμόγελα τυπώνοντας αυτές τις στιγμές στις φωτογραφίες μου.
Το “Musik Und Frieden” αποδείχτηκε ένας φοβερός χώρος για κάτι τέτοιο. Ειδικά για ονόματα σαν αυτά των PRESLEY και PARADISE που ακόμα μπορούμε να λέμε ότι ηχούν λιγάκι underground, ήταν το τέλειο.
Ο ήχος δυνατός και μεστός. Όσο για το φωτισμό? Οκ, ταλαιπωρία. Μια δεκάδα – τουλάχιστον – μεγάλων προβολέων ήταν εγκατεστημένη στον πίσω τοίχο της σκηνής κοιτώντας προς το κοινό και εκτοξεύοντας – συνέχεια όμως – μπλε και κόκκινα χρώματα εναλλάξ. Ζόρικο θέμα. Έτσι έπρεπε να τρέχω στις γωνίες και τα πλαϊνά μέρη για να αποφύγω τις αντανακλάσεις. Το ασπρόμαυρο όμως είχε την τιμητική του που εδώ που τα λέμε ταίριαξε απόλυτα και με τα δυο σχήματα, τις μουσικές τους αλλά και την ατμόσφαιρα που επικράτησε εκεί μέσα... No worries..

 

Για το τέλος...
Επιβάλλεται όταν, αν και όποτε μπορείτε να τους δείτε. Καλά εννοείτε οι Høyem-ικοί -και όχι μόνο - ακολουθείστε πιστά.
Ψάξτε για περισσότερα στις σελίδες τους στο internet.
Kατά τα λεγόμενα των Høyem – McVey το debut album κυκλοφορεί μετά το Μάιο.
Κάποια videos από την βραδιά τους στο Βερολίνο θα ανέβουν σύντομα. Υπομονή παιδιά.

Οι μπάντες έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που πάντα όμως μένει είναι το έργο. Αυτό που αφήνουν πίσω τους. Για όλα αυτά που ο κόσμος τους αγαπάει και τους ακολουθεί.
Το καινούργιο σχήμα του Νορβηγού δεν λέγεται πια Madrugada. Και δεν χρειάζεται. Μας έδωσαν αρκετά, τους αγαπήσαμε και τώρα προχωρούν και εμείς μαζί τους.
Οι PARADISE είναι εδώ για να ανοίξουν ένα καινούργιο κεφάλαιο και να αποκτήσουν ακόμα περισσότερους οπαδούς.

Στο Βερολίνο της χειμερινής άνοιξης, του Graffiti και της Urban έκρηξης, του second hand και της λιτότητας, των ήρεμων αλλά ταχύτατων νέων ανθρώπων, της πόλης που είναι αφιερωμένη στην κάθε μορφή τέχνης, της πολυχρωμίας και της κουλτούρας... εκεί έζησα μια απίστευτη μουσική νύχτα.

 

Photos by Helen Liverakou Eriksson

 

 

 

Read 300 times

Leave a comment