Monuments on Facebook

THE SONICS - Gagarin 205, Αθήνα, Σάββατο 29 Απριλίου

Thursday, 11 May 2017 08:18
Published in Live Reviews

Πρώτ’ απ’ όλα να πούμε ότι οι 7 Odds μας εκπροσώπησαν άξια.

Γράφει ο Παναγιώτης Φουρκιώτης

 

Ενα δυναμικό συγκρότημα, δεμένο και αρκετά κινητικό επάνω στη σκηνή, όσο χρειαζόταν για να ζεστάνει το κοινό πριν από τους πολυαναμενόμενους headliners. Το garage – psych rock’n’roll που έπαιξαν ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν για να μας ξεσηκώσει και να μας προετοιμάσει. Στην λίγο πάνω από μισή ώρα που βρέθηκαν επί σκηνής απέδειξαν ότι είναι ο φυσικός τους χώρος και θα τους έχουμε υπόψιν μας την άλλη φορά που θα ακούσουμε το όνομά τους.
Οσοι βρεθήκαμε στο πανηγύρι των Sonics ξέραμε προκαταβολικά τι θα δούμε.

 

Την επιβλητική παρουσία του Lind στο σαξόφωνο και την φυσαρμόνικα, μια χούφτα καλούς μουσικούς και φυσικά άφθονο και εξοντωτικό rock’n’roll. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία μπάντα που τα περισσότερα μέλη της απουσιάζουν από αυτό που βλέπουμε στη σκηνή. Ο καιρός περνάει και όσο τα 60ς και τα 70ς απομακρύνονται τόσο θα ακούμε για οριστικές αποχωρήσεις μελών από συγκροτήματα που αγαπήσαμε. Κάποια στιγμή πρέπει να αναρωτηθούμε αν βλέπουμε το συγκρότημα ή ένα cover band, όσο καλό και να είναι. Ολα τα παραπάνω όμως δεν είχαν καμμιά σημασία από τη στιγμή που οι Sonics ανέβηκαν στη σκηνή. Μπήκαν ή ακόμα καλύτερα μπούκαραν επί σκηνής και επιβλήθηκαν μιά και καλή με το Cinderella, έκαναν το Gagarin με το Have Love Will Travel και έφεραν τα πάνω – κάτω με το Psycho. Στο ενδιάμεσο διάστημα μας έκαναν να χορεύουμε με Hank Ballard (“Look at Little Sister"), Eddie Cochran (“C'mon Everybody”), Little Richard (“Lucille”) και φυσικά τα δικά τους τραγούδια, τόσο τα παλαιότερα όσο και αυτά από τον τελευταίο περσινό τους δίσκο. Το crowd surfing ήταν εξαντλητικό, το πάτωμα του Gagarin κινδύνευσε σοβαρά αρκετές φορές στη διάρκεια της εμφάνισης των Sonics, όσο κινδύνευσαν και τα αυτιά μας από τις κραυγές των νεαρών -στην πλειοψηφία τους- κοριτσιών και τότε μού’ρθε και η φλασιά... Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσαμε τέτοιες εκδηλώσεις λατρείας για μουσικούς που δεν ήταν:

Α. Πιτσιρικάδες,
Β. Ομορφόπαιδα και
Γ. Popsters?

Για να μην κουράζεστε η απάντηση είναι ποτέ. Οι Sonics έκαναν το ακατόρθωτο, γιατί μπορεί να μην είναι οι πρώτοι και σίγουρα δεν είναι οι τελευταίοι της παλαιάς φρουράς που ήρθαν ή θα έρθουν να παίξουν εδώ, αλλά σίγουρα είναι οι πρώτοι που πέτυχαν το ακατόρθωτο. Να χορεύει όλος ο χώρος και να τρελαίνονται μαζί τους νέα παιδιά που οι γονείς τους είναι τριάντα χρόνια μικρότεροι αυτών που βρίσκονται στη σκηνή. Πάντα τέτοια και του χρόνου να τους ξαναδούμε.
Παναγιώτης Φουρκιώτης

 

Photos by Lefteris Tsoureas

 

 

 

 

 

 

 

Read 368 times

Leave a comment