Monuments on Facebook

Η στήλη γεννήθηκε για να είναι ορθάνοικτη για κάθε ντόπιο σχήμα, παλιό ή πρωτοεμφανιζόμενο, επώνυμο ή άγνωστο! Θα προσπαθήσουμε στα μέτρα του δυνατού να παρουσιαστεί από εδώ κάθε αξιόλογη νέα κυκλοφορία. Μπορείτε να επικοινωνείτε στέλνοντας τα αιτήματά σας μαζί με δείγματα της εκάστοτε δουλειάς σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected]

LOCAL HEROES: THE BLACK STRAT BAND “ABSENCE” (Self Released – 2018)

Monday, 08 October 2018 13:36
Published in Local Heroes

Με τέτοιου επιπέδου προϊόντα καλλιτεχνικής έκφρασης, κάθε βάσιμη “δικαιολογία” των μουσικών σχημάτων της Ελληνικής επαρχίας για τα προσφερόμενα μέσα της πρωτεύουσας, ασθμαίνει έως και ωχριά!...

Παρουσιάζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Πέρασαν κιόλας δυο χρόνια και κάτι από την πρώτη μας αναφορά στους Κερκυραίους Black Start Band από τούτη τη στήλη. Ήταν για την παρουσίαση της πρώτης, ομώνυμης δισκογραφικής τους προσπάθειας. Και να λοιπόν που επανέρχονται φέτος με το “Absence” να τους θέλει επί της ουσίας και από κάθε μα κάθε άποψη ανανεωμένους και πλέον απόλυτα εστιασμένους στο κοινό τους όραμα που άλλωστε εύγλωττα καταδεικνύει το ίδιο τους το όνομα: στα όσα οι δυο ανυπέρβλητες μαύρες Stratocaster των Gilmour & Clapton μας κληροδοτούν έως και σήμερα.

Να ξεκινήσω λοιπόν εξηγώντας λιγάκι την εισαγωγική παράγραφο, μιας που κατά την ταπεινή μου άποψη, ΕΚΕΙ είναι που πέφτει απριόρι το μεγάλο “χειροκρότημα”. Είχα βλέπεις τη χαρά να ζήσω και από κοντά την όλη φάση στις πραγματικές της διαστάσεις, και με αυτήν (κατά τα 3/4) εδώ την παρέα μουσικών, μα και λίγο πιο πριν με μια πανομοιότυπη σύναξη φίλων στην αντιπέρα όχθη της Ελλάδας, τη Ρόδο. Αναφέρομαι στους Outpass οι οποίοι επίσης υπήρξαν φιλοξενούμενοι του εν λόγω webzine. Κι αν στους ίδιους τους επαρχιώτες είναι λίγο πολύ γνωστά τα παρακάτω, σε αρκετούς από τους συναδέλφους τους που τυγχάνουν κάτοικοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης διαφεύγουν...

 

Στην επαρχεία η συντριπτική πλειοψηφία των μουσικών όχι μόνο “αναγκάζεται”, μα “προσμένει” την μεγάλη Καλοκαιρινή σεζόν που όλοι οι τυχεροί Έλληνες απολαμβάνουμε, ώστε να ξεκινήσει ο μεταμεσονύκτιος βιοπορισμός συμμετέχοντας σε μπάντες διασκευών, που, στην καλύτερη των περιπτώσεων (για κάθε ροκά), είναι Αγγλόφωνου ρεπερτορίου. Ανάλογα με τον αν έχεις και πρωινή δουλειά ή όχι λοιπόν, καλείσαι να ξημερώνεσαι από τέλη Μάρτη έως και τέλη Οκτώβρη, από δυο έως και έξη φορές τη βδομάδα, με άσματα ναι μεν αγαπημένα, μα που έχουν εμπνευστεί άλλοι, οι “ήρωές” σου, όχι εσύ ο ίδιος ή έστω η εκλεκτή παρέα σου. Για αυτούς τουλάχιστον τους μήνες λοιπόν όχι μόνο δεν σου περισσεύει χρόνος, μα και ψυχικό & σωματικό σθένος ώστε να γεννήσεις κάτι ολόδικό σου! Απομένουν λοιπόν οι τέσσερις χειμερινοί μήνες όπου εκεί μέσα πρέπει να προλάβεις να...ξεκουραστείς για να συνέρθεις, να δώσεις ευκαιρία στον εαυτό σου να εμπνευστεί, να ηχογραφήσεις πρόχειρα τις ιδέες σου και να τις παρουσιάσεις στους υπολοίπους αφού καταφέρεις να συντονιστείς μαζί τους για πρόβες. Σκέψου επίσης πόσος δρόμος μένει ακόμη ώστε η ομάδα να επιλέξει τις καλύτερές τους, το κοινό υποσύνολο των προτάσεων, να τις διαμορφώσει οριστικά, να τις ενορχηστρώσει, να τις ηχογραφήσει, να τις “ντύσει” σε αντίστοιχο περιτύλιγμα, να τις κυκλοφορήσει και να τις προωθήσει. Σκέψου τέλος πόσο βαθιά στην τσέπη πρέπει να (ξανα)χώσεις το χέρι για να φτάσει το σπλάχνο σου στα χέρια του κάθε Κισατζεκιάν, ώστε να φτάσει αντίστοιχα στα αυτιά του δυνητικού κοινού σου. Τι να λέμε ρε σεις. Εδώ κουράστηκες ήδη εσύ και μόνο που διάβασες τούτη την ξεχειλωμένη παράγραφο!!!

 

Και που'σαι, βάλε στην εξίσωση και το άλλο: ΠΟΣΟ δύσκολο σου είναι να σταθείς “αυθεντικός”, έστω κατά τι πρωτότυπος βρε αδελφέ, μετά από τόσες πρόβες και ξενύχτια με όλα όσα περιέχει το παχύ ντοσιέ του νυχτοκάματου με τους στίχους στο αναλόγιο;;; Κι εδώ ακριβώς είναι που ξεκινώ και χειροκροτώ όρθιος το “Absence”.

Το πρώτο μου παλαμάκι έπεσε με το που άνοιξα τον συστημένο φάκελο και αντίκρισα το εξώφυλλο/οπισθόφυλλο του digipak cd, αφού οι ξεδιάντροπες αναφορές στον αείμνηστο Storm Thorgerson (υπεύθυνος για μνημειώδη εξώφυλλα των Pink Floyd, Yes, Black Sabbath κ.λ.π) διόλου με χάλασαν! Άλλωστε μόνο μεγάλη συμπάθεια και εκτίμηση μου προξενεί η λατρεία του κουαρτέτου, και δει του ηγετικού Νίκου Σελλά απέναντι στους τιτάνιους Floyd.

Το δεύτερο ήταν διπλό, αφού και στο hi-fi του σπιτιού μου μα και στο mobile control room (βλέπε Mazda, o αδελφός Λαγωνίκας γνωρίζει!) η παραγωγή του εν λόγω εγχειρήματος έως και με εντυπωσίασε, όχι μόνο συχνοτικά, μα και λόγω της γόνιμης ισορροπίας των οργάνων/καναλιών.

Το τρίτο αφορά στο μελαγχολικό, “εσωτερικό”, ταξιδιάρικο μουσικό περιεχόμενο που κεντρίζει εξαρχής την προσοχή σου και ναι, παραπέμπει πρώτιστα στα έργα και τις ημέρες του Gilmour και από δίπλα στα όσα ο πολυσχιδής Clapton προσφέρει τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Και άλλο ένα ναι ακόμη: το σχήμα δείχνει πως κληρονόμησε από αυτούς τους κολοσσούς ότι πιο σημαντικό... Το “less is more”! Με άλλα λόγια, η Σοφή Οικονομία πρωταγωνιστεί. Έτσι λοιπόν ο Νίκος ανοίγει το στόμα του και σολάρει στην κιθάρα του μονάχα όταν έχει κάτι καλύτερο να προτείνει από την σιωπή. Το έτερο ιδρυτικό μέλος, ο Κώστας Σουέρεφ στα τύμπανα, επιλέγει διαρκώς ουσιώδη και αισθαντικά ρυθμικά τοπία. Ο Αλέξης Σωτηριάνος, ο βενιαμίν του σχήματος στα πλήκτρα, λάμπει και στις συνοδευτικές του συγχορδίες με ήχους παλιακούς (Hammond B3, Fender Rhodes, Mini Moog που παραπέμπουν σε αγαπημένους μας ήρωες όπως οι Rick Wakeman, Manfred Mann, Chick Corea), μα και στους Λακωνικούς μα καίριους αυτοσχεδιασμούς του. Όσο για τον νεοφερμένο Βασίλη Κοσκινά, τιμά υπέρ το δέον το συνοδευτικό πλην όμως θεμελιώδη ρόλο του ηλεκτρικού μπάσου σε κάτι τόσο συνειδητά κλασικότροπο.

 

Να προλάβω εδώ όσους κατέχουν οξύ κριτικό πνεύμα και ίσως αποφανθούν πως με έναν ακόμη στο μικρόφωνο, το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμη πιο “διεθνές”. Οκ. Ο Νίκος δεν έχει την προφορά του Tom Jones και την έκταση του Freddie Mercury, πράγμα που ομολογεί άλλωστε κι ο ίδιος, όμως όντας βαμμένος οπαδός των Camel του λόγου μου, προτιμώ έναν “Latimer” που συνθέτει, στιχουργεί και είναι κολλητός φίλος με τους υπολοίπους!

Πριν κλείσω τις κουρτίνες όμως θέλω να επισημάνω ηχηρά το όλο concept που υποστηρίζει τούτη η δισκογραφική δουλειά και δεν είναι άλλο από το αβάσταχτο και δυσαναπλήρωτο κενό που δημιουργεί η Απουσία όταν αυτή προέρχεται από την Απώλεια!... Το “Lost in The Sea” είναι λοιπόν αφιερωμένο στον τραγικό χαμό του 3χρονου Aylan Kourdi που άφησε την τελευταία του πνοή στα κύματα μιας άπιαστης ελπίδας. Με αυτό ως σημαδούρα στο μέσον της ακρόασης, το πριν και το μετά ξορκίζουν κάτι που όλοι ανεξαιρέτως έχουμε νιώσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας... Αυτό και μόνο, θέλει τούτο το πόνημα ακόμη πιο “οικείο”.

Το θέλει στο παρεάκι μας

  • Album:

    "Absence"

  • Line Up:

    Nikos Sellas (φωνητικά, κιθάρες)

    Bill Koskinas (μπάσο)

    Alex Sotirianos (πλήκτρα)

    Kostas Soueref (τύμπανα)

  • Year:

    2018

Read 178 times

Leave a comment