Monuments on Facebook

CHESTER BENNINGTON (1976-2017)

Friday, 21 July 2017 06:00
Published in Never Forgotten

“Ευλογημένος με μια αγγελική φωνή και καταραμένος από πραγματικά εφιαλτικά παιδικά χρόνια [...]. Κατάφερε να παντρέψει, χάρισμα, ταλέντο, χροιά, χαρακτήρα, ύφος και οργή σε ένα εκπληκτικό κράμα που λίγα όμοια του έχουμε ακούσει.”

Τιμά & υπενθυμίζει ο Αντώνης Αντωνιάδης

Είμαι έξω και μηνύματα καταφθάνουν στο Inbox μου. Η είδηση κοινή. Ο τραγουδιστή των Linkin Park, Chester Bennington βρέθηκε νεκρός. Αυτοκτονία λένε, αφού βρέθηκε απαγχονισμένος σε ιδιωτική κατοικία στο Los Angeles. «WTF? Τα έμαθες; Μπορείς, θες να γράφεις ένα φόρο τιμής για αυτόν;;;» μου έγραψε ο Κισατζεκιάν. Εύκολο να το λες. Όχι τόσο απλό για μένα όμως… Τις ελάχιστες φορές που έχω γράψει κείμενο για κάποιον που έφυγε, το έκανα γιατί βγήκε αβίαστα από μέσα μου. Για μένα ο φόρος τιμής δεν είναι “μπαίνω στο wiki”, μεταφράζω και τα πασάρω στους αναγνώστες. Αυτό το κάνουν και μόνοι τους οι ίδιοι. Είναι να δώσεις κάτι παραπάνω να τα καταφέρεις. Και για μένα το "κάτι παραπάνω", ειδικά όταν έχει να κάνει με τους ήρωες μας, είναι το συναίσθημα. Εδώ έρχεται και το πρώτο μου και μεγαλύτερο μου εμπόδιο.

 

Δεν υπήρξα πότε οπαδός, ούτε καν φίλος των Likin Park. Είμαι φανατικός, μέχρι το μεδούλι, λάτρης των 90s, αλλά όχι και των 00s. Δεν κόλλησα ποτέ με το “Hybrid Theory”. Πάντα μου έμοιαζε με την προσπάθεια από κάποια πιτσιρίκια να πιάσουν την σκυτάλη από τους πραγματικούς πρωτοπόρους των 90s και απλά να φανούν πιο “φωνακλάδες”. ΑΛΛΑ! Αλλά, μετά ήρθε το “Meteora”. Για μένα οι Linkin Park άρχισαν και τελείωσαν στο “Meteora”. Γιατί εδώ τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Αν θεωρήσουμε ότι το “Hybrid Theory” είναι ένα ανώριμο φωνακλάδικο άλμπουμ με αστείο εξώφυλλο, το “Meteora” αποτελεί ξεκάθαρο άλμα στην ωριμότητα. Συνθετικά, εκτελεστικά, εικαστικά, από κάθε άποψη. Οι Linkin Park εδώ ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν και το έκανα άψογα. Μιλάμε για ένα άλμπουμ που κάνει μια μπάντα αυτομάτως μεγάλη, ανεξαρτήτως τι προηγήθηκε ή ακόμα περισσότερο, τι ακολούθησε. Και οκ, δέχομαι ότι η στροφή που πήραν αργότερα ήταν, pop, εμπορική, mainstream και όλα τα σχετικά. Υπενθυμίζω όμως, ότι κάνουμε ΕΜΕΙΣ κριτική σε μια μπάντα παγκοσμίου επιπέδου, εμείς που το πιο επιτυχημένο που έχουμε κάνει στην καλύτερη περίπτωση με την μουσική είναι να γράψουμε κανέναν τραγούδι που το άκουσαν μια χούφτα φίλων μας…

Αν κάποιος με ρώταγε οποιαδήποτε στιγμή «διάλεξε ένα πράγμα, αν υπάρχει, που σου αρέσει και ξεχωρίζεις στους Linkin Park» θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη (και το έχω πει σε κουβέντες που έχουν γίνει), ο Chester. Αβίαστα. Για μένα ήταν το σήμα κατατεθέν. Ήταν ο λόγος για να τους ξεχωρίσεις από τον σωρό. Όχι, δεν ήταν ο καλλιτέχνης που θα έκανε εντύπωση λόγο των στιχουργικών ικανοτήτων του (εξάλλου έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι στίχοι δεν ήταν καν δικοί του), αλλά ήταν εξαιρετικά χαρισματικός τραγουδιστής. Ευλογημένος με μια αγγελική φωνή και καταραμένος από πραγματικά εφιαλτικά παιδικά χρόνια (ο ίδιος είχε εξομολογηθεί πως όταν ήταν μικρός είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από έναν μεγαλύτερο άντρα). Κατάφερε να παντρέψει, χάρισμα, ταλέντο, χροιά, χαρακτήρα, ύφος και οργή σε ένα εκπληκτικό κράμα που λίγα όμοια του έχουμε ακούσει. Τους δαίμονες του τους πάλευε μια ζωή. Τα ναρκωτικά και το αλκοόλ ήταν μόνιμοι αντίπαλοι, κι ακόμα κι αν φάνηκε να έχει κερδίσει την μάχη με αυτά, οι δαίμονες τελικά κέρδισαν τον πόλεμο όπως φάνηκε χθες...

 

Ένας φίλος με ρώτησε αν έχει πέσει κατάρα σε όσους έχουν ανακατευτεί με την Grunge (σημ: έχω ξαναπεί ότι σιχαίνομαι αυτόν τον όρο για την σκηνή του Seatlle!). Ο Chester ήταν αναμφίβολα φίλος και οπαδός της σκηνής. Ήταν ο αντικαταστάτης του Scott Weilland (ο ίδιος έφυγε από την ζωή πριν δυο χρόνια, διάολε...) στους Stone Temple Pilots, εξαιρετική μεταγραφή κατά την γνώμη μου. Δείτε τον να τραγουδάει το “Creep” και πείτε μου γιατί όχι. Επίσης είχε στενή φιλία με τον Chris Cornell μετά και από μια σειρά συνεργασιών και κοινών εμφανίσεων που είχαν κάνει. Κανονικά σήμερα, 20 Ιουλίου, έπρεπε να γιορτάζουμε τα γενέθλια του Cornell. Ο ίδιος όμως επέλεξε να φύγει από την ζωή πριν δύο μήνες. Χθες επέλεξε και ο Chester. Όπως είπα και τότε, τα πώς και τα γιατί ίσως να μην τα μάθουμε ποτέ. Τελικά, ίσως να μην έχει και σημασία να τα μάθουμε. Αυτές οι συμπτώσεις όμως προσωπικά με κάνουν να σκέφτομαι παρανοϊκά...

Ζούμε σε παράξενες εποχές. Άγριες και επικίνδυνες. Οι απώλειες αυτές δεν οφείλονται σε κάποιες γρουσούζικες χρονιές που έχουν τον αριθμό “2016” ή “2017”, ειδικά όταν μιλάμε για αυτοκτονίες, ΜΗΝ τρελαθούμε! Απλούστατα, η ανθρωπότητα δεν περνάει την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της και αυτό φαίνεται παντού γύρω μας κάθε μέρα. Δεν μου κάνει λοιπόν καθόλου εντύπωση που κάποιοι άνθρωποι που βίωσαν την προσωπική τους κόλαση και βρήκαν τρόπο να την πολεμήσουν μέσα από την μουσική και αποφάσισαν να αλλάξουν τον κόσμο μέσα από την ίδια οδό, να λυγίζουν όταν βλέπουν πως το πράγμα αντί να καλυτερεύει, χειροτερεύει.

Είναι ακόμα μια απόδειξη πως τα φράγκα και τα φώτα της δημοσιότητας τελικά μπορεί να μην έχουν καμία αξία αν έχεις χάσει την πραγματική ουσία της ζωής. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για του ήρωες μας είναι να προσπαθούμε να καταλάβουμε ότι το μόνο που ήθελαν πάντα ήταν να παίζουν μουσική ώστε να εκφράζονται ελεύθερα μέσα από αυτήν και να εξαγνίζονται. Ούτε Grammy, ούτε MTV awards!

Επίσης, να μη σταματήσουμε να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο.

Photos @ Terra Vibe / Greece 2009 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 448 times

Leave a comment