JOHN LAWTON: R.I.P. 1946-2021 (Uriah Heep, Lucifer’s Friend, Asterix, Hensley Lawton Band, Zar, Rebel, Gunhill, Les Humphries Singers κ.α.)

Thursday, 15 July 2021 16:47
Published in Never Forgotten

Ride The Sky Once More John...
Για ακόμη μια φορά μπαίνουμε σε δύσκολα μονοπάτια, σε αυτά τα άχαρα μουσικά …«αφιερώματα», τους αναγκαστικούς επικήδειους που με τίποτα δεν θέλεις να ασχοληθείς (γιατί οι λέξεις είναι άχαρες και κουβαλούν μόνο λύπη πάνω τους), αλλά αναγκαστικά προσπαθείς να ξεκινήσεις να γράφεις για να τιμήσεις εν τέλει έναν άνθρωπο που αγάπησες (και ας μην τον γνώρισες ποτέ κυριολεκτικά) μέσα από τα αυλάκια βινυλίων ή άλλου ηχητικού μέσου, σε αντίθεση με έναν κολλητό σου φίλο μια όμορφη ελεύθερη μέρα με τον οποίο θα άκουγες μαζί του αγαπημένες μουσικές, σε στιγμές χαράς και ξεκούρασης.

Φόρος τιμής από τον Νίκο Παπαδόπουλο

Και όμως, νιώθεις στην πραγματικότητα, πως τον μουσικό που ακούγεται μόνο μέσα από το αυλάκι βινυλίου και την άκρη της βελόνας, τον γνώρισες στα αλήθεια δια ζώσης και στιγμιαία έχασες τον επιστήθιο σου φίλο με τον οποίο είσαι ψυχικά και πνευματικά δεμένος μια ολόκληρη ζωή, από την πρώτη στιγμή που τον άκουσες να τραγουδά αβίαστα και δωρικά, διαβάζοντας και απολαμβάνοντας συγχρόνως του στίχους και ένα από τα υπέροχα και εντυπωσιακά εξώφυλλα των δίσκων του.

Εδώ όμως πάλι είναι αλλιώς στο γραπτό μέρος. Πίκρα και θλίψη. Και τι να γράψεις πάλι σκέφτεσαι και πως και να ξεκινήσεις αυτό το αφιέρωμα, να πάρει. Μακάρι να μην χρειαζόταν ποτέ αυτό. Μετά από αυτό το ξαφνικό κακό νέο, το μέσα μου, λέει πως δεν θέλω να γράψω ούτε λέξη γιατί πολύ απλά πάντα απευχόμαι αυτές τις αναπάντεχες μέρες, οπως εξελίχτηκε και στην περίπτωση του πολυαγαπημένου μας τραγουδιστή John Lawton.

Ποιος να το περίμενε; Κυριολεκτικά ήταν τόσο απρόσμενο και σοκαριστικό. Ούτε σημάδια υπήρξαν, ούτε κυκλοφόρησαν (έστω κάποια) άσχημα νέα στα μέσα ενημέρωσης, έως ότου εντελώς απρόοπτα διαβάζεις για τον χαμό του και σε διαπερνά την καρδία το κακό μαντάτο σαν θλιμμένος κεραυνός.

Ο John Lawton, διαβάζεις έκπληκτος, πως άφησε την τελευταία του πνοή δίπλα στου οικείους του στις 29 Ιουνίου στα 74 του χρόνια και μετά μαθαίνεις απορημένος πως έχει φύγει από κοντά μας, μια εβδομάδα περίπου από την ανακοίνωση. Πόσο κρίμα και άδικο. Είναι αυτές οι στιγμές που δεν ξέρεις πώς να εκφραστείς ξανά και ξανά για ένα μουσικό που έδωσε ακόμα ένα νόημα στην ζωή σου μαζί με πολλούς ακόμη σε καθημερινή βάση, για όλα αυτά που σου πρόσφερε στα καλά και στα άσχημα. Είναι δύσκολο, όταν ορφανεύεις για πολλοστή φορά από τους μουσικούς σου ήρωες με τους οποίους γαλουχήθηκες και σε στιγμάτισαν με την χαρισματική φωνή τους και τις ερμηνείες που σημάδεψαν για πάντα τα εσώψυχα σου, το μυαλό και την καρδιά σου. Ακόμα μία δύσκολη περίπτωση μιας τεράστιας απώλειας, άλλη μια πικρή γεύση…

Tον μεγάλο John Lawton, οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε αρχικά μέσα από τους δίσκους των Uriah Heep ως παιδιά αλλά και των Lucifer’s Friend στην συνέχεια αμέσως αργότερα ως λίγο γηραιότεροι, όμως η ιστορία του John Lawton, δεν είναι μόνον αυτή. Μάθαμε και ακούσαμε πολλά ακόμη από τα (άγνωστα) έπη του, χρόνο με τον χρόνο, δίσκο με τον δίσκο …από τη αρχή. Είχε πράξει πολλά και είχε τραγουδήσει με την στεντόρεια φωνή του, σε ακόμα περισσότερα έργα. Το μέγεθος της κληρονομιάς του τεράστιο, αέναο και πανάξιο, μεγαλειώδες.

Τα πρώτα του βήματα στην ζωή έγιναν στις 11 Ιουλίου 1946 και τα πρώτα μουσικά στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 με τους Deans. Τα πρώτα σοβαρά επαγγελματικά όμως με τους Stonewall, στους οποίους ήταν μέλη οι John Miles (Tina Turner, Alan Parsons Project, John Miles Band, Jimmy Page, Grace Jones), Vic Malcolm (Geordie) και Paul Thompson (Roxy Music). Το 1969 κάνει το πρώτο πολύ θαρραλέο επαγγελματικό βήμα και μένει στην Γερμανία μετά την διάλυση των Stonewall, ενώ βρισκόντουσαν ήδη εκεί για περιοδεία ώστε να κυνηγήσει το όνειρο του. Οι Stonewall επιστρέφουν αλλά ο John μένει πίσω, γιατί ο Peter Heslein των The German Bonds του κάνει πρόταση συνεργασίας ακούγοντας την φωνή του και αυτόματα δημιουργούνται οι Asterix (pre-Lucifer’s Friend) στο Αμβούργο και ηχογραφούν ένα ωραιότατο και ιστορικό από όλες τις απόψεις Prog/Psychedelic/ Hard Rock άλμπουμ το 1970 και το οποίο συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους και τις φίλες αυτού του μουσικού παρακλαδιού και σε όσους θέλουν να ακούν και άλλα πράγματα πέρα από τα προβλεπόμενα.

Εδώ θα αναφέρω και ένα μικρό παράδοξο tip/trivia: Παράλληλα με τους Lucifer’s Friend, από το 1971 έως και το 1976, ο John Lawton γίνεται μέλος και μιας πολυμελούς, πολυφωνικής και πολυσυλλεκτικής κολεκτίβας τραγουδιστών, των Les Humphries Singers, δημιούργημα του Les Humphries μουσικού, που τραγουδούν σχεδόν τα πάντα από Pop και Rock με στοιχεία κλασσικής, country και gospel μουσικής που παρήγαγαν πολλές επιτυχίες στην Γερμανία και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Κάτι που δεν γνωρίζει όμως ο περισσότερος κόσμος, είναι πως ο John Lawton τραγούδησε μαζί τους και στον διαγωνισμό της Eurovision to 1976 εκπροσωπώντας την Γερμανία με το τραγούδι Sing Sang Song στα Αγγλικά, κατακτώντας την 15η θέση ανάμεσα σε 18 τότε χώρες… Μέλος αυτού του συγκροτήματος υπήρξε και η Liz Mitchell (αργότερα Boney M.).

Και συνεχίζουμε, γιατί βλέπετε οι Asterix ήταν ήδη οι Lucifer’s Friend (και πρώην The German Bonds) γιατί στις τάξεις τους ήταν ο μπασίστας Dieter Horns, o οργανίστας Peter Hecht, ο κιθαρίστας Peter Henslein και ο ντράμερ Joachim Reitenbach και έτσι απλώς μετονομάζονται σε Lucifer’s Friend. Και ο πρώτος δίσκος εγένετο, με μια μεγάλη επιτυχία που απέφερε η τότε εποχή με το κλασσικό πλέον “Ride the Sky”…το δίδυμο riff του “Immigrant Song” των Zeps, με διαφορά μόλις 30 ημερών περίπου, από τις κυκλοφορίες και των δυο συγκροτημάτων. Το Led Zeppelin III βγήκε στη αγορά τον Οκτώβριο του 1970 και οι Lucifer’s Friend μετά από έναν μόλις μήνα τον Νοέμβριο του 1970, κυκλοφόρησαν το θρυλικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, ως μια πιθανή απάντηση στους Led Zeppelin. Ο πρώτος δίσκος τους, ένα μείγμα γνήσιου και ανόθευτου Proto-Heavy Rock με πρωταγωνιστή το υπέροχο Hammond Organ, τις βαριές κιθάρες και την λυρική δυνατή φωνή του Lawton.

Οι Lucifer’s Friend ηχογράφησαν πέντε σούπερ Heavy-Prog-Jazz-Blues διαμάντια το ένα μετά το άλλο, μέσα από τα όποια έπαιξαν και άγγιξαν σχεδόν τα πάντα με καλλιτεχνία, καλαισθησία και ρομαντικό λυρισμό αλλά και μυστικισμό. Τα Lucifer’s Friend (1970), Where the Groupies Killed The Blues (1972), I’m Just a Rock ‘N’ Roll Singer (1973), Banquet (1974), Mind Exploding (1976) είναι 5 άλμπουμ σταθμοί, που θα πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκονται σε όλες τις ενημερωμένες δισκοθήκες ανθρώπων που ασχολούνται με το άθλημα μας. Ο Lawton το 1976 αποφασίζει να φύγει …για να γίνει φυσικά μέλος των Uriah Heep και να ηχογραφήσει τρία καταπληκτικά ιστορικά άλμπουμ και το δικό του χρυσό κεφάλαιο στις σελίδες του συγκροτήματος με τα Firefly (1977), Innocent Victim (1977), Fallen Angel (1978) και ένα live άλμπουμ το Live In Europe 1979 (τότε αποχώρησε) που κυκλοφόρησε όμως το 1986. Ξέρετε τι είναι να γεμίζεις (με περίσσια άνεση) τα παπούτσια του David Byron, μετά από μια τεράστια σειρά κορυφαίων ροκ αριστουργηματικών άλμπουμ αλλά και τρομερά εμπορικών δίσκων;

Οι Heep εκείνη την εποχή μεσουρανούσαν από το 1970 έως το 1976, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα σε Παγκόσμια κλίμακα εδώ και μια επταετία γεμάτη από χρυσούς και πλατινένιους δίσκους γεμίζοντας τεράστιες αρένες ανά τον κόσμο. Και ας είχαν εξασθενίσει συνθετικά κάπως. Είχαν μια φθίνουσα πορεία το 1975-76 και επήλθε μια συνθετική κόπωση που και πάλι έβγαζε υπέρ του δέοντος ύμνους τραγουδιών από το μαγικό καλάθι, παρά τα παρατράγουδα εντός του συγκροτήματος. Και όμως αυτός ο άνθρωπος ήλθε το 1976 (με την αποχώρηση του Byron επίσης την ίδια χρονιά)  και έκατσε με άνεση στον θρόνο των Heep και τους βοήθησε να αναστηλωθούν και να ξαναζωντανέψουν. Δεν ήταν απλά ισάξιος του David, αλλά έπλεξε και έναν θρύλο γύρω από το όνομα του, πράγμα τιτάνιο, διότι ο κόσμος τον αποδέχτηκε σαν ένα Τιτάνα. Πώς να μην αγαπήσεις αυτήν την φωνή αλλά και την προσωπικότητα του. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός και για τον σταθερό και ευγενή χαρακτήρα του.

Με φωνή άλλοτε σκληρή και άλλοτε βελούδινη, τόσο καθάρια και δυναμική, με χαρακτήρα μοναδικό, έκλεισε ο ίδιος την χρυσή εποχή των Uriah Heep με την αποχώρηση του μετά από τρεις επίσης κορυφαίους δίσκους το 1979 και την θέση του ανέλαβε ο John Sloman στο αδικημένο γενικά Conquest (1980), στο οποίο όμως ο Lawton είχε τραγουδήσει πριν σε demo μορφή στα περισσότερα τραγούδια του δίσκου πριν φύγει, και έμειναν στην απέξω που λένε να κυκλοφορούν σε bootleg μορφή ακόμη και σήμερα με τρομερά αξιόλογα τραγούδια, όπως τα Fools και Feelings, You Love, That’s How I Am ανάμεσα σε πολλά ακόμα.

Νομίζω πως δεν χρειάζονται περισσότερες πληροφορίες για αυτήν την περίοδο. Όλα λίγο πολύ είναι γνωστά...

 ….για να ξαναγυρίσει ο John το 1981 στους Lucifer’s Friend, κυκλοφορώντας το “Mean Machine”. Ένα εξαιρετικό και αμιγές σκληρό άλλα μελωδικό Prog Heavy Rock άλμπουμ. Και ο δίσκος της δεύτερης επανασύνδεσης με τον Lawton, έγινε με το αξιοπρεπές “Sumo Grip” των Lucifer’s Friend II από την χρονιά του 1994 που έμελε να ήταν και το τελευταίο μέχρι …πριν κάμποσα έτη. Τα τελευταία χρόνια οι Lucifer’s Friend επανασυνδέθηκαν και μας χάρισαν απλόχερα δυο πολύ δυνατά ψυχωμένα άλμπουμ με κατάθεση ψυχής από όλα τα μέλη, τα Too Late To Hate (2016) και Black Moon (2019), που συνιστώνται επίσης πολύ δυνατά για όλους τους φίλους, ένα Live άλμπουμ  στο Sweden Rock (2015) και μια συλλογή με κάποια ακόμα νέα τραγούδια ανάμεσα στα κλασσικά τους.

Συν τοις άλλοις, το 1974 ο John Lawton μας χάρισε την φωνή του σε ένα τραγούδι στο μελοποιημένο υπέροχο παραμύθι και concept έργο που ζωντάνεψε ο Roger Glover με το άλμπουμ του και την Rock Opera “The Butterfly Ball and the Grasshopper’s Feast” (και που ο υποφαινόμενος λατρεύει δεόντως), τραγούδησε στο άλμπουμ του Eddie Hardin – Wizards Convention II μαζί με τους Chris Farlowe, Denny Laine, Tony Ashton, έβγαλε ένα πολύ καλό και δύσκολο heavy δίσκο με τους Γερμανούς Rebel με το “Stargazer” στα πρότυπα των Heep, ηχογράφησε μια μεγάλη αλμπουμάρα με τους ZAR (πρώην Rebel) που φέρει τον τίτλο “Live Your Life Forever” και που εννοεί κάθε νότα που τραγουδά εκεί μέσα, σαν αν είναι η τελευταίες του στιγμές, παίζοντας καθαρόαιμο και ατόφιο μελωδικό Heavy Metal και πρέπει να ακούσετε οπωσδήποτε αλλά και να αποκτήσετε για να εμπλουτίσετε την όμορφη  δισκοθήκη σας.

Δημιούργησε τους Gunhill to 1994 και μετέπειτα συνεργάστηκε με τον αγαπημένο (και δικό μας!!!) φίλο του Ken Hensley ως Hensley Lawton Band, για live συναυλίες και έναν ζωντανό δίσκο, αργότερα ίδρυσε τους John Lawton Band, έβγαλε μεστούς και ώριμους προσωπικούς δίσκους και μέχρι τέλους δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά και να παίζει με διάφορους γνωστούς και άγνωστους μουσικούς ανά το κόσμο, όπως Ολλανδούς, Βραζιλιάνους και Βούλγαρους μουσικούς ανάμεσα σε άλλες διάφορες εθνικότητες.

Ταπεινός πάντα και όμως υπέρλαμπρος, χαμηλών τόνων και όμως γίγας στο σανίδι, μοναδικός, με μια φωνή που ελάχιστοι κατέχουν και που πολλοί θα σκότωναν για να αποκτήσουν. Αυτά όμως είναι χαρίσματα που δωρίζει η φύση, όπως και η εξαιρετικά συμπαθητική φυσιογνωμία και φιγούρα του, που θα μας λείψει σφόδρα.

Ο John Lawton έφυγε από κοντά μας απρόσμενα.
Ένα είναι σίγουρο όμως, πως εμείς μείναμε για μια ακόμα φορά ορφανοί.
Αλλά η μουσική του, η φωνή του, είναι η παρακαταθήκη του για εμάς και τις νέες γενιές που έρχονται, για να μην τον λησμονήσουμε ποτέ!!! Όχι ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να τον ξεχάσουμε, αλλά τα δώρα που μας άφησε, είναι για εμάς ο μουσικός μας θησαυρός. Και με αυτά θα προχωρήσουμε...

Καλό Ταξίδι

 

Read 94 times

Leave a comment