BURKE SHELLEY (1950-2022) - THE TRIBUTE

Tuesday, 11 January 2022 17:20
Published in Never Forgotten

Ο Burke Shelley γεννήθηκε στο Tiger Bay, στο Cardiff της Ουαλίας στις 10 Απριλίου 1950.  Έφυγε χθες ήσυχα στον ύπνο του στις 10 Ιανουαρίου 2022 σε ηλικία 71 ετών, έπειτα από αυστηρά προσωπική επιλογή και μάχη με τον χρόνο ενάντια δυστυχώς σε ασθένειες. Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα από ένα σπάνιο σύνδρομο και τα νέα για τον Burke, ήταν έως ένα πολύ μεγάλο βαθμό αναμενόμενα για πολλούς λόγους, η απώλεια του όμως είναι συντριπτική αδιαμφισβήτητα. Υπέφερε για χρόνια από ένα πολύ άτιμο σύνδρομο και περίμενε αναπόφευκτα τον θάνατο του μετά από δική του απόφαση να μην χειρουργηθεί (για δεύτερη φορά) σε επέμβαση ανευρύσματος λόγω υψηλού ρίσκου και να αφεθεί στα χέρια του χρόνου και της μοίρας.

Φόρος τιμής από τον Νίκο Παπαδόπουλο

Λίγα λόγια για τον Burke Shelley και τους λατρεμένους Budgie:

Το περίφημο γκρουπ δημιουργήθηκε αρχικά το 1967 στο Cardiff της περήφανης Ουαλίας, αποτελούμενο από τους Burke Shelley (φωνητικά, μπάσο), Brian Goddard (κιθάρα), Kevin Newton (κιθάρα) και τον Ray Philips (ντραμς), αρχικά με το όνομα Hills Contemporary Grass (ήδη από τότε το ιδιότυπο χιούμορ των μελών ήταν πασιφανές με πολύ μεγάλη συνεχεία σε τίτλους τραγουδιών αλλά και των άλμπουμ με τα υπέροχα και εντυπωσιακά ζωγραφιστά εξώφυλλα όπως του πρώτου ομώνυμου δίσκου από τον David Sparling και του μεγάλου Roger Dean στα Squawk, Never Turn Your Back on a Friend και  Patrick James Woodroffe στο Bandolier  ).

Μετά από πολλές συναυλίες το 1968, ο Tony Bourge (κιθάρα) γίνεται μέλος και αυτός το 1968 και από το συγκρότημα αποχωρούν οι δυο προηγούμενοι κιθαρίστες και επιλέγουν την τελική μορφή του Power Trio ως την ιδανικότερη και άλλαζουν το όνομά τους σε Budgie την επόμενη χρονιά. Το συγκρότημα είχε αρχικά σκεφτεί να ονομαστούν ως Six Ton Budgie, αλλά αποφάσισαν ότι μια πιο σύντομη λέξη ήταν προτιμότερη. Ο Burke Shelley είχε πει είπε ότι το όνομα της μπάντας προήλθε από το γεγονός, ότι του άρεσε η ιδέα να παίζει θορυβώδες, Heavy Rock, αλλά το όνομα να περιγράφει κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό. Τα Budgie, είναι τα συμπαθέστατα μικρά πολύχρωμα παπαγαλάκια, επομένως κατανοείτε ποιος ήταν και ο κύριος σκοπός και η επιλογή του ονόματος σύμφωνα με τα λεγόμενα του Burke.

Αυτή η πρώτη και κλασσική σύνθεση έχει παραμείνει στην συνείδηση των οπαδών ίσως ως η πιο επιδραστική και κλασικότερη των Budgie (αν και όλες οι συνθέσεις ανεξαιρέτως συνέβαλλαν τα μέγιστα, ηχογραφώντας υπέροχους δίσκους και τραγούδια), εξαιτίας του γεγονότος ότι δημιούργησε άλμπουμ όπως το ομώνυμο ντεμπούτο του 1971 και "Squawk" του 1972 με παραγωγό τον Roger Bain και το 1973 "Never Turn Your Back On A Friend".  Οι τίτλοι πολλών τραγουδιών έγιναν σήμα κατατεθέν για το δυναμικό τρίο με το βιτριολικό Ουαλικό τους χιούμορ, όπως τα "Nude Disintegrating Parachutist Woman", "Hot As A Docker's Armpit", "In The Grip Of A Tyrefitter's Hand" και "You're The Biggest Thing Since Powdered Milk" ).

Ο Ray Philips αποχωρεί και την θέση του παίρνει ο Pete Boot για το In For The Kill (1974). Την ίδια χρονιά o Boot αποχαιρετά, και το κενό έρχεται να καλύψει ο Steve Williams μια για πάντα, για να κατοχυρωθεί ως ο τελευταίος drummer της μπάντας έως και το τέλος της καριέρας τους το 2010, για να ηχογραφήσουν το προσωπικό (μάλλον) αγαπημένο άλμπουμ του υποφαινόμενου "Bandolier" (1975) και έπειτα τα πολύ δυνατά και διαφορετικά "If I Were Brittania I'd Waive the Rules" (1976) και "Impeckable" (1978). Για τις ανάγκες των συναυλιών προσλαμβάνουν τον Myfyr Isaac από τo 1975 έως τo 1978. Ωστόσο, ο Bourge όσο και ο Isaac αποχωρούν το 1978 και αντικατασταίνονται από τον πρώην κιθαρίστα των Trapeze Robert Kendrick και τον πρώην κιθαρίστα των Hawkwind, Huw Lloyd-Langton.

Η θητεία του Langton ήταν σύντομη, καθώς ο Kendrick έπεισε το συγκρότημα να τον απολύσει. Στα τέλη του 1978, έχοντας αποσυρθεί και από την A&M και χωρίς νέο συμβόλαιο ηχογράφησης, το line up κατέρρευσε και μετά από 12 μήνες ο Kendrick αντικαταστάθηκε από τον "Big" John Thomas στα τέλη του 1979. Εδώ τελείται μια άλλη μεγάλη και ευχάριστη στροφή στον ήχο τους, για να μπουν με το δεξί στην δεκαετία του ’80 προσπαθώντας να αναζωογονηθούν και τα καταφέρνουν μεγαλοπρέπως.  Η σωτηρία ήρθε με την απίθανη μορφή του John Thomas, ενός ευγενικού και γεμάτου χιούμορ τύπου, που έπαιζε κιθάρα στους George Hatcher's Band. Ως νέος με τον φρέσκο δυναμικό του παίξιμο, ο Thomas άλλαξε άρδην τη μουσική κατεύθυνση του Budgie.

Ο Βurk Shelley ειχε πει χαρακτηριστικά για τον Thomas: «Οι επιρροές του ήταν κάπως bluesy. Του άρεσε πολύ ο Billy Gibbons (και σε ποιον δεν αρέσει ο Gibbons, Burke;). Τα προηγούμενα πράγματα που παίζαμε είχαν ένα άλλο είδος βαρύτητας και ήταν πιο σκοτεινά σε ύφος, αλλά με τον John ήταν πιο ανεβασμένος ο ρυθμός (πιο groovie), ένα διαφορετικό στυλ, πιο εκλεπτυσμένος και ραφιναρισμένος.

Το νέο κεφάλαιο του Budgie ξεκίνησε λοιπόν, με το E.P. If Swallowed, Do Not Induce Vomiting ως μια δήλωση του τι θα επακολουθούσε, με τα καθαρόαιμα, που σε πίανουν από τον γιακά riffs των Panzer Division Destroyed και Wildfire (μήπως ο Steve Harrris άκουσε καλά και του ήρθε επιφοίτηση για το 2 Minutes To Midnight; η ομοιότητα είναι …απλά επική) ανάμεσα σε άλλα. Και χάρη στη νέα διοίκηση της δισκογραφικής, με επαφές και χρήματα που άρχισαν να τους βάζουν επιτέλους λίγα, και τις τρομερές περιοδείες στο Ηνωμένο Βασίλειο με  Ozzy και Gillan, ανέβασαν το προφίλ τους και τις μετοχές τους κατακόρυφα.

Η νέα σύνθεση, ηχογράφησε δύο ιστορικά άλμπουμ για τη δισκογραφική Active, τα εξαιρετικά Power Supply (1980) και Nightflight (1981) με Derek Riggs εξώφυλλο και με ανθεμικά τραγούδια όπως Time To Remember, Turned To Stone, Forearm Smash, Gunslinger, Reaper Of The Glory κ.ο.κ. Το 1982 υπέγραψαν με την RCA για το υποτιμημένο αλλά άνισο Deliver Us from Evil που και αυτό περιέχει ιδιαίτερες και τρομερές στιγμές όπως το καλπάζων  Hold On To Love, για την τελευταία τους ηχογράφηση με τον John Thomas.

 Όπως ο Gillan, η νέα σύνθεση των Budgie έτυχε τεράστιας επιτυχίας πίσω από το τότε Σιδηρούν Παραπέτασμα - ειδικά στην Πολωνία. Τους δεχόντουσαν σαν Super Stars και το …I Turned To Stone, έφτασε στο Νο.1.

Με την καταιγιστική εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Reading το 1982, εντυπωσίασαν τόσο πολύ που έκλεψαν την βραδιά και δυσκόλεψαν τους headliners Iron Maiden και MSG, διότι χρειάστηκε μεγάλος αγώνας για να φτάσουν τον καταιγισμό που προηγήθηκε και βοήθησε να φτάσει το Nightflight στο Top 75. Το Deliver Us From Evil του επόμενου έτους έφτασε στο Νο. 62.

Το συγκρότημα σταμάτησε να παίζει το 1987. Τα μέλη ασχολήθηκαν με άλλα πράματα όπως παραγωγές δίσκων και ο John Thomas εργάστηκε στο εκπληκτικό πρώτο άλμπουμ των Phenomena με τον Glenn Hughes.

Παρόλο που το συγκρότημα είχε μικρή εμπορική επιτυχία στην Αμερική γενικά, παραδόξως απολάμβαναν τιμές λατρείας στο Τέξας. Το συγκρότημα αναμορφώθηκε χρησιμοποιώντας διάφορους ντράμερ για μεμονωμένες συναυλίες το 1995, το 1996 για τα υπαίθρια φεστιβάλ «La Semana Alegre» στο San Antonio του Texas. Το 1999 έπαιξαν στο Sweden Rock Festival στις 12 Ιουνίου μπροστά σε 10.000 και πλέον αφιονισμένους βαμμένους οπαδούς σε μια ιστορική συναυλία η οποία κινηματογραφήθηκε και επαγγελματικά αλλά επίσημα δυστυχώς δεν είδε ποτέ το φώς (την ίδια μέρα μαζί με Captain Beyond, Dio, David Lee Roth, Deep Purple κ.α) και το 2003 ξανά (στην οποία ήταν παρών και ο υπέρ-τυχερός μας Χρήστος Κισατζεκιάν και έχει να λέει μουσικές ιστορίες) στο ιδιο billing με Whitesnake, Krokus, Queensruche, Motorhed, Jethro Tull κ.α. και συνάμα έγινα και η μεγάλη επιστροφή στην Πολωνία. Γενικότερα έκαναν περιοδείες από το 2002 εως το 2006, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην περιοχή της Νέας Υόρκης, στο Ντάλας, και σε διάφορα μέρη στην Ευρώπη.

Το 2006, οι Budgie έκαναν πάλι και μια μεγάλη περιοδεία 35 ημερών στο Ηνωμένο Βασίλειο και κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ, το You're All Living in Cuckooland στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους με τον Simon Lees στη κιθάρα, ένα αξιοπρεπέστατο και τιμιότατο άλμπουμ που το κατά-ευχαριστηθήκαμε όλοι οι οπαδοί και ήταν κάτι που δεν το περίμενε κανείς και το 2007 έπαιξαν ξανά επίσης σε Σουηδία και Πολωνία.

Την ίδια χρονιά, ο Lees ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το συγκρότημα για να γίνει βασικός κιθαρίστας ο Craig Goldy των Dio. Τον Φεβρουάριο του 2008, ο Craig Goldy έπαιξε με τους Budgie στην πρώτη τους περιοδεία στην Αυστραλία και συνέχισε να παίζει με το συγκρότημα σε όλες τις συναυλίες τους έως και το 2010 όταν και επίσημα οι Budgie σταμάτησαν τα πάντα αναγκαστικά, εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων υγείας που εμφανιστήκαν ξαφνικά στον Burk Shelley.

Διασκευάστηκαν από μεγαθήρια όπως Metallica, Iron Maiden, Megadeth, Soundgarden, Alice In Chains, Queens Of The Stone Age και Van Halen ανάμεσα σε άλλους καλλιτέχνες και έφερε κοντά πολλούς νέους φίλους ως αποτέλεσμα, για να γνωρίσουν επιτέλους το Ουαλικό θαυμάσιο συγκρότημα καλύτερα, που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε όσο άξιζε και έπρεπε όλα αυτά τα χρόνια.
Μια δικαίωση την έλαβαν πάντως με σκληρή δουλεία παρά τις δυσκολίες, έστω και καθυστερημένα.

Καλό Ταξίδι Burke….
 
On Stage & Backstage (Shelley/Kissadjekian) shots @ Sweden Rock Festival 2003 by Zoumpros Stathis

Read 81 times

Leave a comment