JEFF BECK TRIBUTE: Ο πιό Ασυμβίβαστος, Αδιάλλακτος και Αντισυμβατικός όλων!

Friday, 13 January 2023 14:57
Published in Never Forgotten

Τυχαίνει να κοιμηθείς αρκετά νωρίς και σηκώνεσαι το πρωί σχετικά με ηρεμία, έχοντας πλήρη άγνοια για το τι έχει συμβεί. Ανοίγει κάπως το μάτι από τον βαθύ ύπνο (δίχως καφέ) και βλέπω τα πρώτα μηνύματα στο Messenger, δίχως να αντιληφθώ το παραμικρό, και διαβάζω τις γραφές και τα μηνύματα φίλων που έχουν κατακλύσει με λέξεις αγάπης αλλά και θλίψης τους τοίχους των προφίλ τους για έναν μουσικό που δεν θα μου πήγαινε το μυαλό, τουλάχιστον όχι ακόμα τόσο "ξεκούδουνα"...  Αδυνατώντας να πιστέψω ο ίδιος, αυτό το απίστευτα κακό μαντάτο...μπαίνω αμέσως στο google ξεψαχνίζοντας και πριν προκάνω καλά-καλά να γράψω Jeff Beck, η πρώτη αναφορά που εμφανίζεται είναι αποκαρδιωτική. Το νέο δυστυχώς είναι πικρό όσο και αληθινό…

Τιμά ο Νίκος Παπαδόπουλος

Κάποτε ο Jeff Beck είπε:
"Αφού είδα τον Jimmy (Hendrix) να παίζει, απλά πήγα σπίτι και αναρωτήθηκα τι θα έκανα στη ζωή μου"...

Το τι έκανες στην ζωή σου Jeff, το τι δημιούργησες με τον εξαιρετικά πηγαίο μοναδικό σου τρόπο και ταλέντο και πόσο κόσμο και κοσμάκη του μουσικού σύμπαντος επηρέασες εσύ μόνο (και ας μην σε απασχόλησε ποτέ αυτό, είμαι σίγουρος) αγγίζοντας τις χορδές της Les Paul και Stratocaster με την θεόπνευστη προσέγγιση σου στην κιθάρα, ξεπερνά ακόμα και το αφύσικο χάρισμα και το ταλέντο των ίδιων των θεών, του κόσμου όλου…

Την ίδια στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, η βελόνα του πικάπ ακουμπά τον δίσκο για έμπνευση αλλά και μια ιδιάζουσα στενάχωρη πικρία και ο ήχος απλώνεται στα αυλάκια του πρώτου Jeff Beck άλμπουμ που αγόρασα ποτέ στην ζωή μου, περίπου 13-14 ετών. Ακόμα θυμάμαι την ευτυχία που ανάβλυζε μέσα μου, όταν έβαλα να παίξει το βινύλιο, καταχαρούμενος, για πρώτη φορά στο πλατό του παλιού μου πικάπ και άκουσα το αγαπημένο μου κομμάτι του "Cause We've Ended As Lovers" από το "Blow By Blow" (1975) γραμμένο από τον Stevie Wonder αφιερωμένο στην μνήμη του επίσης πολυαγαπημένου Roy Buchanan και λατρεμένου ήρωα του ίδιου του Jeff, κάτι που ισχύει ακόμα έως σήμερα. Αυτήν την στιγμή όμως απλά προσπαθώ να καταγράψω έναν ειλικρινή Φόρο Τιμής για την ζωή και το έργο του αγαπημένου και αδικοχαμένου μουσικού με μεγάλη προσπάθεια, "πικρία" και ένα σχεδόν αμφίβολο "γιατί;" για τον άδικο και πρόωρο χαμό του μονάκριβου μουσικού, διότι πολύ απλά, έφυγε εντελώς ξαφνικά, μετά από μια πολύ σύντομη ασθένεια από βακτηριακή μηνιγγίτιδα εν έτη 2023 με το έμπα της νέας χρόνιας στα 78 του χρόνια πάνω στην χλωμή μπλε κουκίδα, δηλαδή την γη μας.

Ο Jeff Beck βλέπει; ήταν ένας βιρτουόζος φυσικά αυτοδίδακτος και χαρισματικός κιθαρίστας που ξεπέρασε τα όρια του πειραματισμού, του Blues, της Jazz και του Rock 'N' Roll, του Prog και Hard Rock and Heavy (γιατί έπαιξε τα πάντα μόνο όπως αυτός γνώριζε) και ότι ακόμα μπορεί να έχετε στο μυαλό σας που ορίζετε ως μουσικό είδος, επηρεάζοντας μυριάδες γενιές επίδοξων κιθαριστών στην αέναη καλλιτεχνική πορεία του, ένας χαμαιλέoν που έγινε γνωστός ως ο κιθαρίστας του κιθαριστών. Όχι δεν ήταν ο βασιλιάς της κιθάρας, ήταν ο μεγαλύτερος ηγέτης του κιθαριστικού ήχου (ότι και αν σημαίνει αυτό), όπου η προσέγγιση και το σκεπτικό του πάνω στην ταστιέρα ήταν εντελώς μοναδικό, ιδιοφυές, όπως και το παίξιμο με τα δάχτυλα για μεγαλύτερη γρηγοράδα και στιλπνότητα αλλά και παράδοξη τραχύτητα και "αλητεία", ένας από τους κυριολεκτικά λίγους στον κόσμο που προτιμούσαν να παίζουν δίχως πένα, γιατί έτσι μπορούσε να εκφραστεί.

Το αρχικό του και πλήρες όνομα ήταν Geoffrey Arnold Beck, και γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1944 στο Wallington, Surrey της Αγγλίας - στην οποία γενέτειρα Surrey, άφησε και την τελευταία του πνοή. Μια αρχετυπική φιγούρα, ένας πολυμήχανος, εικονοκλαστικός κιθαρίστας που βοήθησε στη διαμόρφωση και αναβάθμισε με ανορίωτο ρυθμό πολλά από τα κινήματα που σχετίζονται με τη ροκ και όχι μόνο τα τελευταία 50 χρόνια τουλάχιστον, συμπεριλαμβανομένης της ψυχεδέλειας, του heavy metal, του fusion και ναι, ακόμα και της punk.

Μιλώντας για μουσική δίχως όρια ο Jeff το 2014 δήλωσε: "Μου αρέσει το στοιχείο του χάους στη μουσική. Αυτό το συναίσθημα είναι το καλύτερο πράγμα, αρκεί να μην το παρακάνεις. Πρέπει να είναι σε ισορροπία. Μόλις είδα το Cirque du Soleil και μου φάνηκε το απόλυτο οργανωμένο χάος. Αν μπορώ αυτό το χάος να το μετατρέψω σε μουσική, δεν θα ήταν πολύ μακριά από αυτό που θα ήταν ο τελικός μου στόχος, ο οποίος είναι να ευχαριστήσω τους ανθρώπους με χάος και ομορφιά ταυτόχρονα".

Νομίζω πως δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβουμε το μυαλό και το σκεπτικό του όλα αυτά τα χρόνια…

Ο Jeff Beck για μένα, είναι αυτό το απαράμιλλο τρίπτυχο που λέω συχνά και έχω κατασκευάσει και σκεφτεί με το δικό μου φτωχό μυαλό, για πολλούς αγαπημένους και σπάνιους καλλιτέχνες και εκφράζομαι για αυτούς με το δικό μου αρκτικόλεξο, ως Μ.Μ.Α., …δηλαδή Μοναδικός, Μονάκριβος όσο και Αναντικατάστατος.

Ο δρόμος του Beck προς τα αστέρια, ξεκίνησε με την αξιοζήλευτη (αγγαρεία;) της αντικατάστασης του Eric Clapton στους Yardbirds στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ο Beck, εγκατέλειψε το συγκρότημα Trident και ανέλαβε τον ρόλο ξεπερνώντας των προκάτοχο του, με βάση τα μπλουζ, δημιουργώντας ένα εντελώς νέο στυλ που βασιζόταν στην παραμόρφωση, αύξηση στην ένταση σε σημείο να καίει ηχεία για πλάκα, slide κιθάρες και προσομοιώσεις μουσικών ήχων με Sitar, βασισμένες σε modal κλίμακες. Οι Beck-Yardbirds έφεραν το συγκρότημα στην υψηλότερη κορυφή της δημιουργικότητάς τους και ο Jimmy Page μπήκε στο συγκρότημα ως δεύτερη κιθάρα και ανέβασε το επίπεδο της ενέργειάς τους ακόμα περισσότερο. Το "εγώ" του όμως, φέρεται να τον οδήγησε στην αποχώρησή του. Αν και ήταν μόνο για είκοσι μήνες στους Yardbirds, το μανιακό παίξιμο του Beck τροφοδότησε τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους: "Over Under Sideways Down", "Heart Full Of Soul", "I'm A Man" και " Shapes Of Things."


Ο Beck έφυγε το 1966 και σύντομα κυκλοφόρησε τα singles "Hi Ho Silver Lining", "Tallyman", "Love Is Blue" και "Beck's Bolero", με το τελευταίο να συμμετέχουν οι Page, Keith Moon και ο John Paul Jones. Στη συνέχεια σχημάτισε το πρώτο συγκρότημα Jeff Beck Group με τον Rod Stewart στα φωνητικά, τον Ron Wood στο μπάσο, τον Micky Waller στα drums και τον Nicky Hopkins στο πιάνο, κυκλοφορώντας το κλασσικό πλέον "Truth". Τα απρόβλεπτα "πυροτεχνουργήματα" του Jeff βρισκόντουσαν στην πιο τρελή και ασυνήθιστη φαντασία τους εδώ. Σε κομμάτια όπως το "I Ain't Superstitious" του Howlin' Wolf, το παίξιμο του Beck κατακλύζει τα φωνητικά του Stewart και επεκτείνει τις ρίζες του ροκ στο πιο μακρινό σημείο. "Αυτός είμαι εγώ, προσπαθώντας να εξερευνήσω τα μπλουζ στο μέγιστο, πραγματικά. Είναι στο αίμα μου" είπε κάποτε ο Beck στο …Rolling Stone τότε.  Όσο άγριος όμως κι αν ήταν όμως, ένιωθε κατά μια έννοια δεύτερος μετά τον ίσως πιο συναρπαστικό ηλεκτρικό κιθαρίστα όλων των εποχών, τον Jimmy τον Hendrix (έναν από τους πολλούς Jimmακους), τον δεινό αριστερόχειρα. «Ντρεπόμουν και σκέφτηκα, Θεέ μου, αυτός θα έπρεπε να είμαι εγώ εκεί πάνω, απλώς δεν είχα τα κότσια να βγω και να το κάνω τόσο επιδεικτικά όσο εκείνος» είχε πει.

 

Η πρώτη εκδοχή των Jeff Beck Group, η οποία άνοιξε το πεδίο και δημιούργησε ένα προσχέδιο για συγκροτήματα, όπως οι Led Zeppelin και οι Deep Purple, κράτησε δυστυχώς για ένα ακόμη άλμπουμ, το Beck-Ola, προτού ο ηγέτης "κονσερβοποιήσει" τον Μicky Waller, ωθώντας ουσιαστικά τον Stewart και τον Wood να φύγουν για τους Faces. Η φήμη του Jeff ως ολίγον τι κυκλοθυμικός που δεν μπορούσε να κρατήσει μαζί μια μπάντα φαινόταν και μάλιστα είχε πει το εξής: "Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν είμαι πολύ επαγγελματίας. Βαριέμαι πολύ γρήγορα, kai μετά γίνομαι οξύθυμος".

Το φθινόπωρο του 1969 ο Jeff υπέστη κάταγμα κρανίου σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και έμεινε εκτός για τους επόμενους δεκαοκτώ μήνες. Η ενσάρκωση των νέων Jeff Beck Group το 1971, περιελάμβανε τον Cozy Powell, τον Max Middleton στο πιάνο, τον Clive Chaman στο μπάσο και τον Robert Tench στα φωνητικά. Ο Middleton πρόσθεσε μια jazzy γεύση σε τραγούδια όπως το "Situation" και τα δύο άλμπουμ τους, "Rough and Ready" και "Jeff Beck Group", και δημιούργησαν την μουσική αλλαγή που ο Beck θα αγκάλιαζε πλήρως στο πρώτο του σόλο άλμπουμ το 1975.

Εν τω μεταξύ, ωστόσο, ο Beck θα ένωνε τις δυνάμεις του με τον Tim Bogert και τον Carmine Appice για ένα άλμπουμ, το Beck, Bogert & Appice, σύμφωνα με τις παραδόσεις ενός Power Trio, όπως αυτό των Cream. "Ήμασταν μόνο τρεις μανιακοί, ολοκληρωτικοί και απόλυτοι, εκτός σκηνής και επί σκηνής" δήλωσε κάποτε και είχε απόλυτο δίκιο. Είναι το όμορφο χάος που τόσο λάτρευε και βρήκε και άλλους δυο για να το ολοκληρώσει και να το μεταποιήσει σε κάτι εντελώς δικό του, άσε που οι άλλοι δυο μανιακοί, άλλο που δεν ήθελαν.

Μετά από αυτό το όμορφα χαοτικό άλμπουμ, ο Beck δημιούργησε το πιο δημιουργικό και παθιασμένο έργο του ίσως, το δικό μου αγαπημένο "Blow By Blow" (1975). Όπως το περιέγραψε ο Beck και το έφερε στο μυαλό του, αυτό το άλμπουμ για τον ίδιο ήταν το χάσμα που ένωνε το Rock και το Jazz-Rock των Mahavishnu Orchestra, του γίγα John McLaughlin. Γεφυρώνει πολλά κενά μεταξύ τους. Είναι πιο εύπεπτο όμως με την όμορφη έννοια, οι ρυθμοί είναι πιο κατανοητοί από τους Mahavishnu αλλά βρίσκεται και με το ένα πόδι περισσότερο στo περιθώριο…

Ένας από τους κύριους όμως λόγους για την αλλαγή του στυλ του Beck, ήταν η επιρροή του Jan Hammer. «Παίζει το Moog σαν κιθάρα και οι ήχοι του έπεσαν κατευθείαν μέσα μου. Έτσι άρχισα να παίζω σαν αυτόν. Δηλαδή, δεν ακουγόμουν σαν αυτόν, αλλά οι φράσεις του με επηρέασαν πάρα πολύ". Ο Jeff Beck είχε συνδυάσει Rock, Jazz, Fusion, Funk, Prog και ακόμη και κλασσική μουσική για να δημιουργήσει ένα θεσπέσιο αριστούργημα. Το "Blow by Blow" είχε στα σπλάχνα του τραγούδια όπως: "Freeway Jam", "Diamond Dust", "Cause We've Ended As Lovers" αφιερωμένο στον Roy Buchanan και , "Scatterbrain", "She's A Woman", "You Know What I Mean", "Constipated Duck", "Air Blower" και "Thelonius" των Beatles. Το "Blow by Blow", ήταν μια σημαντική αλλαγή στη ζωή μου, αλλά αυτό ήταν απλά ένα ατύχημα. Το άλμπουμ ήταν κατά κάποιο τρόπο συναρμολογημένο με φυσικό τρόπο.

Μπορεί να μην ξεπέρασε το "Blow by Blow", αλλά έφτασε πολύ κοντά στο να το ισοφαρίσει με το "Wired" το 1976. Ο Beck χρησιμοποίησε τραγούδια των Charlie Mingus, Narada Michael Walden, Jan Hammer και Max Middleton για να κερδίσει το άλμπουμ το βραβείο της "Καλύτερης Κιθάρας της χρονιάς" φτάνοντας ;eως το νούμερο 6 στην αγορά των ΗΠΑ. Τραγούδια όπως τα "Goodbye Pork Pie Hat", "Led Boots", "Sophie" και "Blue Wind" ήταν παρόμοια με εκείνα του "Blow by Blow", εν μέρει λόγω του ίδιου παραγωγού, του George Martin (των Beatles), αλλά με ένα ελαφρώς πιο funky …πλεονέκτημα και χρώμα.

Ο Jan Hammer έπαιξε επίσης στο "Wired" και οι δυο τους συνεργάστηκαν για μια περιοδεία που αργότερα κυκλοφόρησε σε live άλμπουμ. Το επόμενο project του Beck, ήταν, το "There And Back", δεν άνοιξε πραγματικά το νέο έδαφος που περίμεναν οι θαυμαστές του και βασίστηκε πιο πολύ στη Rock 'N' Roll πλευρά του Hammer. Για το άλμπουμ είχε δηλώσει πως …"δεν έπαιξα τόσο καλά όσο ξέρω ότι μπορώ να παίξω. Απλώς όταν ψάχνεις για κάτι, πρέπει να παίρνεις ό,τι καλύτερο εκείνη τη στιγμή και αυτό έκανα". Θα χρειαζόταν άλλα πέντε χρόνια για το επόμενο σόλο άλμπουμ του. Εν τω μεταξύ περνούσε μεγάλο μέρος του χρόνου του οδηγώντας τη συλλογή του από Hot Rod οχήματα και δουλεύοντας σε άλλα πολλά μουσικά έργα άλλων καλλιτεχνών. Το παίξιμό του για παράδειγμα στο "Rockin' At Midnight" των Honeydrippers, έδωσε στον Beck την ευκαιρία να μιμηθεί μερικές από τις πρώτες μουσικές του επιρροές, τον Cliff Gallup.

Στις 20 Σεπτεμβρίου το 1983, στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, ο Beck επανενώθηκε με τους δύο άλλους πρώην κιθαρίστες και κολλητούς του, Clapton και Page, για το Action and Research in Multiple Sclerosis (ARMS). Ευχαριστημένος με τα αποτελέσματα, έπαιξε άλλες δέκα συναυλίες στην περιοδεία ARMS του 1984.

Συνεργάστηκε επίσης εκ νέου με τον Rod Stewart, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις το 1984-85. Στo Flash συνεργάστηκε με τραγουδιστές όπως ο Jimmy Hall και έφερε ξανά στο προσκήνιο τα χρωματιστά και γεμάτο γρέζι φωνητικά του Stewart στο "People Get Ready" καθώς ο Beck απομάκρυνε περαιτέρω την απόστασή του από την Jazz και άρχισε να ανεβάζει και άλλες ταχύτητες σε πιο σκληρά μονοπάτια, στο πιο άγριο σόλο του από καταβολής του δικού του κόσμου, στο "Ambitious". "Μια κιθάρα μπορεί να σε πάει όπου θέλεις είπε χαρακτηριστικά. Θα μπορούσα να κάνω ένα country και western άλμπουμ αν το ήθελα". Το 1989 έκανε ένα blues-metal φαγοπότι με το εξαιρετικό και αγαπημένο "Guitar Shop", ένας υπέροχος instrrumental δίσκος , ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών. Χάνομαι με το άλμπουμ στην κυριολεξία και ειδικά με κομμάτια όπως "Guitar Shop", "Savoy", "Big Block", "Where Were You", "Two Rivers" κ.α.

Η περιοδεία για την υποστήριξη του δίσκου, ήταν η πρώτη του βορειοαμερικανική μετά από σχεδόν 10 ολόκληρα χρόνια και περιλάμβανε τους γιγάντιους Terry Bozzio και Tony Hymas. Το γεγονός ότι ο Beck επρόκειτο να παίξει ζωντανά, ήταν αρκετό για να κάνει κάθε κιθαρίστα να του τρέχουν τα σάλια. Αλλά, για να ολοκληρώσει το "έγκλημα", βγήκε σε …περιοδεία με τον αείμνηστο Stevie Ray Vaughan, και η περιοδεία "The Fire and The Fury" του 1989 ήταν μια ένδειξη ότι ο Jeff Beck δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει την κιθάρα του για αρκετό καιρό ακόμα.

Στη δεκαετία του ΄90, έπαιξε κιθάρα στο concept άλμπουμ του Roger Waters του 1992 "Amused to Death", και στο άλμπουμ του 1993 "The Red Shoes" της Kate Bush. Συνεργάστηκε με τον αειθαλή και λατρεμένο Paul Rodgers στο άλμπουμ "Muddy Water Blues: A Tribute to Muddy Waters" (1993) και η επόμενη κυκλοφορία του ήταν το 1999, η πρώτη του μεγάλη επιδρομή στην ηλεκτρονική κιθάρα, με το θαυμάσιο όσο και πειραματικό "Who Else!", ένα από τα διασκεδαστικότερα του έργα. Το άλμπουμ ήταν η πρώτη συνεργασία του Beck με γυναίκα μουσικό, την Jennifer Batten, σε περιοδείες, συγγραφή και ηχογράφηση, καθώς και η πρώτη φορά που δούλεψε με έναν άλλο κιθαρίστα για το δικό του υλικό από τότε που έπαιζε στους Yardbirds. Ο Beck συνέχισε να συνεργάζεται με την Batten μέσω της περιοδείας και μετά την κυκλοφορία του "You Had It Coming" το 2001.

Για να υποστηρίξει το άλμπουμ του "Jeff" που κυκλοφόρησε το 2003, επέστρεψε στους δρόμους το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, σε μια περιοδεία με τον B.B. King στο 12ο Ετήσιο Μουσικό Φεστιβάλ B.B. King. Ένα επίσημο bootleg "Live at B.B. King Blues Club" ηχογραφήθηκε στο κλαμπ της Νέας Υόρκης τον Σεπτέμβριο του 2003 και κυκλοφόρησε μόνο μέσω της επίσημης σελίδας του. Το καλοκαίρι του 2004 ο Jeff Beck έκανε περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, για πρώτη φορά από το 1990, χρησιμοποιώντας τη δυναμική που αποκτήθηκε από το τέταρτο Grammy για το κομμάτι "Plan B" στο άλμπουμ "Jeff". Συνάμα, έφτιαξε ένα ονειρικό νέο σχήμα, αποτελούμενο από τους Vinnie Coliauta, Pino Palladino και Jason Rebello για την Ιαπωνία τον Ιούλιο του 2005 και τους κράτησε για μια περιοδεία 6 ημερομηνιών στη Δυτική Ακτή στις ΗΠΑ την άνοιξη του 2006.

Την χρονιά του 2007, εμφανίστηκε για άλλη μια φορά στο Clapton's Crossroads Guitar Festival, παίζοντας με τους Vinnie Colaiuta, Jason Rebello και την 21χρονη "παιδί θαύμα" μπασίστρια Tal Wilkenfeld. Ο Beck ανακοίνωσε μια παγκόσμια περιοδεία στις αρχές του 2009 και παρέμεινε πιστός στην ίδια σύνθεση μουσικών όπως στην περιοδεία του δύο χρόνια πριν, παίζοντας και ηχογραφώντας στο Ronnie Scott's στο Λονδίνο σε ένα sold-out κοινό το οποίο κυκλοφόρησε σε ένα απίστευτο DVD/BLU RAY και προτείνω σε όσους δεν τον έχουν να το αποκτήσουν.  Σε αυτό το σημείο θυμήθηκα ακόμα ένα εκπληκτικό Γιαπωνέζικο DVD το "Live In Japan 1999"  της περιοδείας "Who Else Tour" και σας παρακινώ να το ψάξετε, για όσους θέλουν να κάψουν επιπλέον πολλά από τα εγκεφαλικά τους κύτταρα, διότι θα κολλήσουν με την συγκεκριμένη εθιστική συναυλία. Ο Jeff και η παρέα του οργιάζει δίχως έλεος και δίχως τέλος. Την δεκαετία του 2010 πρόlabe να ηχογραφήσει δυο υπέροχα τελευταία άλμπουμ, τα "Emotion & Commotion" (2010) και "Loud Hailer" (2016)…


Για τους θαυμαστές του όσο και για τον ίδιο, ο Jeff Beck ήταν τόσο βαθιά ταυτισμένος με την κιθάρα του - ιδιαίτερα την Fender Stratocaster, μετά από την Custom Les Paul του, που φαινόταν αχώριστος από αυτήν. "Η Stratocaster μου είναι ένα άλλο χέρι, είχε πει. Έχω προσκολληθεί πάνω σε αυτήν ή έχει συγκολληθεί αυτή σε μένα, είτε το ένα είτε το άλλο. Είναι ένα εργαλείο μεγάλης έμπνευσης και βασανισμού ταυτόχρονα. Κάθεται για πάντα εκεί, προκαλώντας σας να βρείτε κάτι άλλο σε αυτό. Αλλά είναι εκεί αν ψάξεις πραγματικά".

"I was going to write an autobiography once. I started writing it, and then I thought, 'No, let them dig around when I'm dead."


JEFF BECK (1944 - 2023) - R.I.P.













 



Read 190 times

Leave a comment