Monuments on Facebook

“DEAD ROCKERS SOCIETY” του Παναγιώτη Παπαϊωάννου (2019 - Εκδόσεις Δίαυλος)

Wednesday, 15 January 2020 14:25
Published in News

Ναι, ακριβώς αυτό! Στις τετρακόσιες δεκαπέντε σελίδες του εμπεριστατωμένα αποκαλυπτικού και συνάμα «μερακλίδικου» βιβλίου του, ο φίλτατος Παπαϊωάννου «διαμεσολαβεί για να διασώσει, μέσα από τη συλλογική μνήμη, την Πρώτη Ύλη (με πεζοκεφαλαία μάστορα!) που μας κρατά ζωντανούς, εμπνευσμένους και ενεργούς». 

…Και όπου Πρώτη Ύλη, η λατρεμένη μας εποποιία του Rock’n’Roll!

Παρουσιάζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Τον Παναγιώτη δεν τον γνωρίζω (ακόμη) προσωπικά. Μα νιώθω πως έτσι και τακιμιάσουμε με το καλό, τα καθορισμένα 24ωρα δε θα μας φτάνουν για αυτές τις κλασικές κουβέντες περί των κοινών μας Ηρώων, εκ των οποίων εδώ τιμά εικοσιεννέα από τους εκλιπόντες. Εξού και η προ τριετίας προσέγγιση μου ώστε να μάθω μήπως επιθυμούσε να γράφει και για τα Rock’n’Roll Monuments, το διαδικτυακό μουσικό Χωριό μου… Ε, λοιπόν, πλέον χειροκροτώ όρθιος! Και τούτο διότι η πολύ πρόσφατη κυκλοφορία του εν λόγω πρώτου (προσέξτε, μουσικού και όχι εγκληματολογικού περιεχομένου) βιβλίου του, ήταν προφανώς ο βασικότερος παράγοντας της αδυναμίας του να συμβάλει τα μάλα.

Το λοιπόν, βουτώ στα βαθιά και καταθέτω μονομιάς το εξής: το “Dead Rockers Society” είναι απόκτημα ζωής για κάθε αμετανόητο πιστό της ιδέας του ότι «η Μουσική είναι τα Πάντα Όλα!».

Πως «είναι η υπέρτατη οικουμενική έκφραση που κάνει πιο αλαφριές τις επίγειες σκλαβιές μας εξευγενίζοντάς τες», πως «όλες οι Τέχνες φιλοδοξούν να συναντήσουν τη Μουσική». Πως, εν κατακλείδι, «η Μουσική, ως ανθός θαυμαστός, έτσι καθώς τυλίγεται γύρω από τα κάγκελα της φυλακής του ρυθμού όπου μέσα της είμαστε κλεισμένοι, κρύβει την αυστηρότητα της και γητεύει τη σκλαβιά μας!»…

Αν τέλος εστιάσουμε στο (γενναίο;) υποσύνολο των εν γένει αποκαλούμενων «ροκάδων» της Ψωροκώσταινας, η σημασία αυτής της πανέμορφης έκδοσης καθίσταται Ηλίου φαεινότερη!

 

 

Εικοσιεννέα οι μακαρίτες που τιμά εδώ χρονολογικά -με γνώμονα την άχαρη ημερομηνία «μετεξέλιξής» τους- ο ιδιαίτατος συγγραφέας. Και γράφω ιδιαίτατος, αφού η «πρωινή» του δουλειά τον θέλει εδώ και δυο δεκαετίες επώνυμο Δόκτορα Εγκληματολογίας παρακαλώ. Μάλιστα κύριοι. Το πρωί «χαρτογιακάς», το βράδυ “denim & leather, comes all together”! Γεγονός που εμφανέστατα προσδίδει στη γραφή του κείνη την… «θανάσιμη ακριβολογία» όσον αφορά στις έως και ανατριχιαστικές περιγραφές των εκάστοτε συνθηκών της κάθε δυσβάσταχτης απώλειας.

Ρε Παναγιώτη, για να καταλάβεις πόσο ταπεινά υποκλίθηκα μπροστά σε τούτο σου το πόνημα, ένα μονάχα θα σου πω, κι ας γίνομαι έως και «ρόμπα» δημοσίως ως προς την άγνοιά μου: η τραγική ιστορία του λατρεμένου μου Buchanan ξεδιάλυνε στην ψυχή μου όσο ποτέ πριν, μέσα από τις αποκαλυπτικές πληροφορίες σου… Κι ας με καταρράκωσε!

Διότι εκεί ακριβώς έγκειται η μοναδικότητα αυτής της κυκλοφορίας των εκδόσεων «Δίαυλος»: μέσα από τον προφανή φόρο τιμής που απονέμεται από τον εμπνευστή της, επανεξετάζονται ενδελεχώς όσο ποτέ πριν τα πιθανά αίτια του χαμού των παιδικών ηρώων μας.

 

 

Ξεκινώντας λοιπόν από τον David Bowie, τούτο το ανθολόγιο σταματά συνειδητά στον θεμελιώδη Jimi Hendrix. Το πόσο χάρηκα που ανάμεσα στους αείμνηστους βρίσκουμε τον (επί τω πλείστων ηθοποιό) John Beloushi των πολυαγαπημένων μου Blues Brothers μόνο εγώ το ξέρω!!!

Πληροφοριακά να καταγράψω τα λήμματα: David Bowie, Lemmy, Ronnie James Dio, Syd Barrett, Warren Zevon, Ian Dury, Michael Hutchence, Rory Gallagher, Sid Vicious, Jim Morrison, Keith Moon, Felix Pappalardi, Jimi Hendrix, Freddie Mercury, John Bonham, Ian Dury, Gary Moore, Janis Joplin, Stevie Ray Vaughan, Joe Cocker, Phil Lynnott, Paul Kossoff, Roy Buchanan, John Belushi, Sam Kinison, Randy Roads, Jeff Healey, Cliff Burton και τους Ramones, ως σχήμα, κατ’ εξαίρεση.

Και εδώ ακριβώς γεννήθηκε το εξής εύλογο ερώτημα εκ μέρους μου, το οποίο μάλιστα και απεύθυνα προς τον συγγραφέα: «πώς και δεν επέλεξες να συμπεριλάβεις και δυο από τους… «πρωτεργάτες» του διάσημου 27 Club, ξεκινώντας με τις έως και μεταφυσικές ιστορίες των Robert Johnson & Brian Jones;;;»

 

 

Ιδού η… γλαφυρή απάντησή του:

«Αγαπητέ μου ! Η απάντηση είναι ...τρισδιάστατη:
α) προέταξα κάποιους που είναι πιο κοντά στα βιωματικά μου ακούσματα, έστω κι αν κάποιοι ήταν πεθαμένοι όταν πρωτάκουσα ροκ
β) όπως όλα στη ζωή, είχα να κάνω με προθεσμίες, οπότε πολλοί αγαπημένοι μου όπως ο Brian Jones, ο Joe Strummer, o Κevin DuBrow, ενώ είχα συλλέξει φοβερό υλικό, δεν θα προλάβαινα να παραδώσω το υλικό για να βγει το βιβλίο και
3) για να υπάρξει vol.2 με Lennon, Byron, Rick Parfitt, Chris Oliva και θα γίνει της...κολάσεως»

Stay Tuned φίλοι ομοϊδεάτες, που λέγανε και στο χωριό μου!

Ο Παπαϊωάννου στο εισαγωγικό σημείωμά του δεν ξεχνά τέλος να τιμήσει (επίσης χρονολογικά) όσους γηγενείς φίλους θεωρεί συνυπεύθυνους για τη σύλληψη / συγγραφή / κυκλοφορία της Λέσχης των Νεκρών Ρόκερ. Έτσι λοιπόν οι Φώτης Μελέτης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Κεντρωτής, Μανόλης Δεληγιαννάκης και ο Θοδωρής Μανίκας που προλογίζει -όπως άλλωστε το συνηθίζει- μοναδικά το βιβλίο, καθίστανται κομβικοί.

Ως επίλογο επιλέγω να καταγράψω απλά και μόνο το εξής:
Οι πληροφορίες που περιέχει αυτό το άκρως αποκαλυπτικό σύγγραμμα, ξαναζωντανεύουν όσους μας λείπουν αβάσταχτα, σε βαθμό… εγκληματικό.
Τέτοιο, που αγγίζει τον Πόνο Ψυχής.

Και είναι εδώ λοιπόν που για πρώτη φορά ο υπεύθυνος στέκει στο εδώλιο του κατηγορουμένου!...

Όμως μη λέμε τα αυτονόητα φίλε. Και ΜΟΝΟ ο Lemmy να έρθει ως μάρτυρας υπεράσπισης, καθάρισες!!! ;-)

 

υ.γ.: 

Στο προσωπικό σου σημείωμα καταλήγεις (έως και εμπνευσμένα) στο απόφθεγμα : "με τη βεβαιότητα ότι, στο ροκ-εν-ρολ, οι ήρωες μας, δεν πεθαίνουν, απλώς σταματούν τις ζωντανές εμφανίσεις"

Το ΠΟΣΟ συμφωνώ ΔΕ χωρά σε λέξεις!

Όμως σε παρακαλώ θερμά, μίλα στην Wendy Dio μα και σε όσους θησαυρίζουν αναίσχυντα με εμετικά virtual live gigs, please!!!

 

 

 

Read 73 times

Leave a comment