PARADISE LOST- A Tribute to the Shadowkings

Tuesday, 12 April 2022 15:24
Συντάκτης:
Published in News

Οι πρωτομάστορες της ατμοσφαιρικής πλευράς του σκληρού ήχου έρχονται για άλλη μια φορά στη χώρα μας την Κυριακή 17 Απριλίου στο Fuzz club της Αθήνας, 30 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη τους συναυλία στο ιστορικό Ρόδον club. Από τότε οι Paradise Lost μετράνε πολλές εμφανίσεις τόσο σε club ως headliners, όσο και στο line up των festivals, έχοντας πάντα μαζί τους ένα πιστό fanbase, το οποίο τους ακολουθεί ακατάπαυστα. Το πώς έχουν καταφέρει κάτι τέτοιο, είναι μοναδικό στη χώρα μας.

Τιμά η Ζωή Κόρκα

Καταρχήν μιλάμε για το group που πήρε όλα τα καινοτόμα στοιχεία του κομβικού “Into the Pandemonium” των Celtic Frost και τα ενέταξε στον ήχο του στο δεύτερο album τους, το οποίο ουσιαστικά ξεκίνησε το κίνημα του ατμοσφαιρικό doom/death. Το “Gothic” ήταν το 1991 μια βόμβα μεγατόνων στο underground, το οποίο όμως στάλθηκε ως ένα σημαντικό παγκόσμιο μήνυμα για στροφή προς την ατμόσφαιρα βάζοντας τα γυναικεία φωνητικά και τα πλήκτρα σε ρόλο πρωταγωνιστικό. Το “Eternal” αποτελεί ένα από τα κομμάτια που επιλέγουν μέχρι και σήμερα στα setlist τους, όπως και το “As I die” από τον επόμενο δίσκο τους, “Shades of God”.

Σε εκείνο το χρονικό σημείο ήταν έτοιμοι για την ευρύτερη αναγνώριση με το πολύπλευρο “Icon” με το οποίο διαμόρφωσαν τον ήχο για το οποίο είναι διάσημοι. Οι φοβερές μελωδίες από την κιθάρα του Greg Mackintosh δημιούργησαν σχολή που επηρέασε ανεξίτηλα τα Ευρωπαϊκά groups, δημιουργώντας σχολή. Και είναι τόσο πλήρες σαν album που άφησαν για b-side στο “Seals the Sense” EP το, κρυμμένο διαμάντι τους,  “Sweetness”, στο οποίο γίνεται ο κακός χαμός όποτε το παίζουν live! Και πώς να μην είναι πλήρες όταν συνυπάρχουν σε αυτό το “Ember’s fire”, το “True belief”, το “Widow” και το “Christendom”;

Αναμφίβολα ο τρόπος που συνθέτουν σαν μπάντα στηρίζεται κυρίως στα riffs και στις μελωδίες της κιθάρας από τον Mackintosh, ο οποίος λατρεύει το gothic rock σε τέτοιο βαθμό που η επιρροή φαίνεται περίτρανα στη διασκευή του “Walk away” των Sisters Of Mercy. Ο συνδυασμός αυτών των δυο δομικών στοιχείων μαζί με τις φοβερές φωνητικές γραμμές του Nick Holmes, είναι σε όλους τους δίσκους τους το σήμα κατατεθέν τους. Και αυτό ισχύει πάντα,  ακόμα και όταν έκαναν στροφή 180 μοιρών στο “One Second” το 1997, δύο χρόνια μετά τον θρίαμβο του “Draconian Times”. Σε αυτό το δίσκο κατάφεραν να είναι μεστοί και άμεσοι όσο ποτέ, αγγίζοντας το ζενίθ της αναγνωρισιμότητας τους και μια θέση στο πάνθεον των συγκροτημάτων που έχουν πατήσει το σανίδι του θρυλικού “Monsters of Rock” του Donington το 1996.

Το “The Last Time” έγινε το πιο διάσημο κομμάτι τους μέχρι να έρθει το “Say Just Words”, στο οποίο η δραστική αλλαγή στον ήχο περισσότερο χαροποίησε τους οπαδούς τους, παρά τους δίχασε. Ακόμα και όταν έφυγαν από τη δισκογραφική “Music for Nations” για χάρη της EMI (το 1999) για τον πιο pop δίσκο τους, “Host”, άφησαν πίσω τους ένα ακόμα κομμάτι που θα ζητάνε οι οπαδοί τους στα live, το “So Much is Lost”.

Στις αρχές των ‘00s όμως άφησαν πίσω τους τον pop ήχο που ήταν επηρεασμένος από τους Depeche Mode για να αρχίσουν μια πορεία που κρατά μέχρι και σήμερα και περιλαμβάνει 9 δίσκους. Σε αυτά τα 20 και πλέον χρόνια κατάφεραν να επαναπροσδιοριστούν και να αποκτήσουν την ταυτότητα που τους ταιριάζει περισσότερο και είναι κοντά στον ήχο που είχαν μέχρι και το 1995. Αξιομνημόνευτη στιγμή ήταν η παρουσίαση ολόκληρου του “Draconian Τimes”, αλλά και του “Gothic”. Μένει να δούμε αν θα παρουσιάσουν ολόκληρο και το “Icon” κάποια στιγμή.

Η χημεία που έχουν σαν μπάντα οφείλεται και στο γεγονός ότι η μόνη αλλαγή μουσικού που έχει συμβεί στις τάξεις του συγκροτήματος έως και σήμερα είναι οι τυμπανιστές. Έτσι λοιπόν το κιθαριστικό δίδυμο Aaron Aedy/Greg Mackintosh μαζί με τον Steve Edmondson στο μπάσο έχει πλαισιωθεί εδώ και 6 χρόνια από τον Φινλανδο Waltteri Väyrynen. Ο Nick Holmes πλέον χρησιμοποιεί την φωνή του καλύτερα από ποτέ είτε τραγουδώντας καθαρά, είτε στα death metal γρυλίσματα. Αυτό το γεγονός δίνει μεγαλύτερη πειστικότητα στην απόδοση των κομματιών που απαιτούν τέτοιου είδους φωνητικά στα live τους.

Όπως είναι αντιληπτό τοις πάσι, κατάφεραν από κάθε δίσκο τους να αφήνουν τουλάχιστον ένα κομμάτι-αναφορά σε εκείνη την εποχή που το κυκλοφόρησαν. Και κάθε περίοδος της πορείας τους μέχρι και σήμερα παραμένει ενδιαφέρουσα δισκογραφικά. Ακολουθώντας μια «back to the roots» πορεία που φτάνει μέχρι και το προ δύο ετών, 16ου album τους“Obsidian”!

Ανυπομονώντας να δούμε ποια κομμάτια θα επιλέξουν να παρουσιάσουν την Κυριακή 17 Απριλίου στο Fuzz club της Αθήνας, δηλώνουμε παρόντες ψυχή τε και σώματι από τώρα.

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

Read 60 times

Leave a comment