JETHRO TULL: This… Is a Passion Play

Wednesday, 21 September 2022 13:41
Published in News

Ακόμα φρέσκο το λες το φετινό “The Zealot Gene”, που έφτασε στο #9 των Βρετανικών charts, σε φαινομενική αντίθεση με την ηλικία των δημιουργών του. Είπα «φαινομενική», διότι σε πολλές ασχολίες στη ζωή και ιδιαίτερα στη μουσική, η καρδιά νικά το χρόνο.

Διαδίδει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η σχεδόν εφηβική ζωντάνια του Ian Anderson και της μπάντας του, που θα έχουμε για άλλη μια φορά τη χαρά να απολαύσουμε την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του φεστιβάλ του «δεύτερου σπιτιού τους», δηλαδή της Μονής Λαζαριστών, και την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα στο Θέατρο Βράχων - Μελίνα Μερκούρη στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Στη Σκιά των Βράχων 2022»;

Τι έλεγαν οι παλιοί; Δεν έχει σημασία πόσων χρόνων είσαι, αλλά πόσο νιώθεις ότι είσαι. Αυτό ακριβώς συνέβαινε ανέκαθεν και ακόμα συμβαίνει στη σημερινή σύνθεση των θρυλικών Jethro Tull. Δηλαδή στον αειθαλή εγκέφαλό τους Ian Anderson και στους συνοδοιπόρους του David Goodier (μπάσο), John O'Hara (κίμπορντς), Scott Hammond (ντραμς) και Joe Parrish (κιθάρα). “Too Old to Rock’n’Roll, Too Young to Die” έλεγαν οι ίδιοι, αλλά, όπως φαίνεται, μάλλον το εννοούσαν κάπως… ανάποδα!

Είναι γεγονός ότι μετά από κάθε συναυλία των Jethro Tull νιώθεις χαρούμενος. Αν μάλιστα η ηλικία σου τελειώνει σε -ήντα, θα μπορούσες απόλυτα βάσιμα να υποθέσεις ότι αυτό οφείλεται και στο ότι τα τραγούδια τους σου θυμίζουν πιο ευχάριστες, ανέμελες ή έντονες φάσεις της ζωής σου. Δε θα είχες λάθος, βέβαια, αλλά θα ήσουν άδικος απέναντι στη μπάντα. Κι αυτό διότι η ποιότητα των τραγουδιών είναι τέτοια που όχι μόνο τα έχει καταστήσει διαχρονικά, αλλά τα πέρασε στη λίστα με τα αγαπημένα σου.

Και μια και γίνεται λόγος για λίστες, νομίζω ότι αξίζει να επισημάνουμε κάτι: οι Jethro Tull είναι ένα συγκρότημα που λατρεύεις να ακούς στις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Αυτονόητο; Δε νομίζω. Για σκεφτείτε το λιγάκι. Ή, μάλλον, ας μιλήσω καλύτερα προσωπικά. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως συγκρότημα που πρόκειται να παρακολουθήσω να παίζει ζωντανά και να μην έχω έστω μία (στην πραγματικότητα είναι πάντα περισσότερες) επιθυμία να ακούσω κάποιο τραγούδι που αγαπώ πολύ, αλλά, ατυχώς, δεν είναι σε όσα το ευρύ κοινό θεωρεί ως καλύτερά του. Ξέρω, ξέρω, συμβαίνει και σε εσάς.

Μία (και μάλλον μοναδική) εξαίρεση αποτελούν οι Jethro Tull. Ναι, το ομολογώ ότι από αυτούς θέλω να ακούω ζωντανά τα γνωστότερά τους τραγούδια και όχι φυσικά διότι δεν έχουν πολλά ακόμα καλά ή και καλύτερα, αλλά διότι ακριβώς αυτά είναι που απολαμβάνω περισσότερο. Πείτε το σύμπτωση, πείτε το εκλεπτυσμένο αισθητήριο του κοινού των 70s και 80s, πείτε το όπως θέλετε, στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε: ναι, αυτό που κάθε φορά επιθυμώ είναι να ακούσω ένα best of!        

Τώρα που το ομολόγησα, μπορώ να κάνω πιο συγκεκριμένες τις αναφορές μου, που είναι δώδεκα συνολικά, στις οποίες κάθε φορά η μπάντα μπορεί να νιώσει ελεύθερη να προσθέτει ό,τι άλλο θέλει. Εξαντλώντας λοιπόν την όποια πειθώ έχω ως διαχρονικός φίλος της μουσικής τους, καταγράφω τα «θέλω» ενός πιστού ακροατή, για να τους στερήσω το πιθανό άλλοθι της άγνοιας.

Όπως καταλάβατε, προφανώς αστειεύομαι, γιατί, ακόμα και κάποιος που δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τη μπάντα, εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ότι ο Ian Anderson τιμά ιδιαίτερα το παρελθόν και δε δυσανασχετεί, όταν το κοινό ζητά τις κλασικές του στιγμές, ακόμα και αν αγνοεί το δημιουργικό του παρόν. Κι αυτό, όχι απλά φανερώνει σεβασμό και συνέπεια, αλλά παράλληλα αποδεικνύει πόσο άγνωστες του είναι οι λέξεις «υπεροψία» και «αχαριστία».
Η αναφορά των τραγουδιών γίνεται βάσει της χρονιάς που κυκλοφόρησαν. Άλλωστε, αφήνοντας στον Ian το περιθώριο της ευελιξίας στη σειρά που μπορούν να ακουστούν, δείχνουμε χιουμοριστικά κι εμείς ως ανταπόδοση τη μουσική μας μεγαλοψυχία!   

“A Song for Jeffrey” (1968, άλμπουμ “This Was”): να πώς είναι δυνατό ένα τραγούδι μισό αιώνα και βάλε παλιό να σου φτιάχνει το κέφι. Για να ζηλεύουν οι Rolling Stones!
“Bourrée in E Minor” (1969, άλμπουμ “Stand Up”): για να μαθαίνουμε πώς θα ακουγόταν ο Johann Sebastian Bach, αν συνέθετε πάνω σε φλάουτο και μάλιστα σε στάση… πελαργού!
“Nothing Is Easy” (1969, άλμπουμ “Stand Up”): κι όμως αποδείχτηκε πανεύκολο γι’ αυτούς να παίξουν τη folk έτσι, που να ακούγεται καθαρόαιμη rock.
“Living in the Past” (1969, άλμπουμ “Stand Up”): μεγαλειώδες παρελθόν, που λάτρεψαν στο ατμοσφαιρικότερο οι μπάντες της σκηνής του Canterbury, με αρχοντιά και τσαγανό.  
“Aqualung” (1971, άλμπουμ “Aqualung”): “Do you still remember / December's foggy freeze…”, όχι απλά τη θυμόμαστε, αλλά ακόμα μας ζεσταίνει…
“Cross-Eyed Mary” (1971, άλμπουμ “Aqualung”): ομολογώ ότι ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται. Όσο αλλήθωρα κι αν είναι τα μάτια!
“Locomotive Breath” (1971, άλμπουμ “Aqualung”): το μυθικό αυτό τραγούδι μας έμαθε ότι το φλάουτο μπορεί να σολάρει σα rock κιθάρα.
“Thick as a Brick” (1972, άλμπουμ “Thick as a Brick”): ολόκληρο, αν είναι δυνατόν, γιατί, πώς να το χωρίσεις;
"Bungle in the Jungle" (1974, άλμπουμ “War Child”): η προσπάθειά τους να αφήσουν τα concept άλμπουμ είχε μια πολύ όμορφη «εύληπτη» στιγμή.
“Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die” (1976, άλμπουμ “Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die”): το άσβεστο, όπως αποδείχτηκε, πάθος για τα concept άλμπουμ τούς έδειξε τον τρόπο να μην πέσουν στη παγίδα του Ray Lomas.
“Songs from the Wood” (1977, άλμπουμ “Songs from the Wood”): αυτοπεποίθηση και έμπνευση, σε μουσικές που έχουν σίγουρα ως δεύτερο συνθετικό το rock και ως πρώτο ό,τιδήποτε σκεφτείτε.
“Heavy Horses” (1978, άλμπουμ “Heavy Horses”): όταν τη folk μπορείς να την πεις jazzy, πριν καταλήξεις ότι, τελικά, είναι rock.

Read 61 times

Leave a comment