ACCEPT “Metal Heart” (Breeze/EMI/CBS-1985)

Tuesday, 24 May 2022 12:24
Published in Monuments

Πέρασαν κάμποσα χρόνια από τότε που θέλησα να μοιραστώ μαζί σας την βαθιά ευγνωμοσύνη μου για την απίστευτη ενέργεια που απολάμβανα όποτε άκουγα το “Balls To The Wall” των θρυλικών Accept. Και είναι σίγουρο πως μέσα σ’ αυτές τις ελλειψοειδείς περιστροφές του πλανήτη γύρω από τον Ήλιο, το αναγνωστικό κοινό τους ανανεώθηκε πολλάκις προσηλυτίζοντας έφηβους της γενιάς ’83-‘89. Δεν φταίτε εσείς λοιπόν που ίσως να μην γνωρίζεται καλά την ανυπέρβλητη μουσική κληρονομιά της μεγαλύτερης straight heavy metal μπάντας που γέννησε μέχρι σήμερα η ενωμένη Γερμανία (σ.σ.: δεν αναφέρωμαι στο hard rock όπου οι Scoprions φυσικά είναι στην κορυφή!). Και τούτο γιατί μέχρι να αποκτήσετε δικαίωμα στην τσέπη του μπαμπά, οι πέντε μουσικοί είχαν -για κακή μας τύχη- βαρέσει διάλυση!

Η πρόσκαιρη επανασύνδεσή τους στα ‘90ς- κακά τα ψέματα- δεν στάθηκε ικανή να επαναλάβει το θρίαμβο των έξη πρώτων albums… Να όμως που το 2010 η προσθήκη του Mark Tornillo στα φωνητικά τους ήθελε πάλι επί των επάλξεων με δισκάρες όπως τα "Blood of Nations", "Stalingrad", "Blind Rage"...
Ξεκινάω λοιπόν τη "νουθεσία" ορθά-κοφτά: όσοι θέλετε να λέτε πως το metal σας κρατά ζωντανούς και παρόλα αυτά δεν έχετε το “Metal Heart” στη συλλογή σας, αγοράστε το σήμερα! Άντε αύριο-μεθαύριο αν ζείτε στην επαρχία. Και μην τυχών πάει ο νού σας στο πονηρό… Ουδέποτε χρηματίστηκα για τα όσα γράφω. Ούτε πρόκειται.

Γράφω αυτά που νιώθω για όλα εκείνα που με κάνουν και νιώθω ζωντανός κι ευτυχισμένος, γιατί πιστεύω πως το «μεράκι» είναι μεταδοτικό! Για κανέναν άλλο λόγο.
Για την ιστορία τώρα, οι Accept συγκροτήθηκαν στα 1977(!) και η πρώτη τους σύνθεση διέφερε από την παραπάνω αναγραφόμενη μονάχα στον κιθαρίστα Jan Kommet που αντικαταστήθηκε από τον Fischer. To πρωτόγνωρα εκκωφαντικό «γρύλισμα» του μικροσκοπικού Udo (άλλος ένας μικρόσωμος Γίγας του hard & heavy!) που βουτούσε το μικρόφωνο έως και τις αμυγδαλές του, τους προσέφερε εκείνη την διαφορετικότητα που τους ανέδειξε. Όμως δεν ήταν μονάχα αυτό. Στα πρώτα τέσσερα lp τους ακούς ξεκάθαρα την αμεσότητα της προκαλούμενης ενέργειας, εκείνης δηλαδή που στάθηκε ως μεγάλη επιρροή για το κίνημα του Ευρωπαϊκού thrash.

Το “Metal Heart” ήταν το δεύτερο album της μεταστροφής τους σε πιο εμπορικές συνθέσεις. Εμπορικές με την καλύτερη δυνατή έννοια του όρου! Η αξεπέραστη δουλειά του Dieter Dierks αποτελεί μέχρι και σήμερα πρότυπο «καλογυαλισμένου μα επιβλητικού όγκου». Το ομώνυμο τραγούδι ανοίγει επεισοδιακά την αυλαία και η κλασικίζουσα γέφυρά του (Beethoven) τραγουδιόταν στις συναυλίες τους απ’ άκρη σ’ άκρη του πλανήτη! Το “Midnight Mover” δεν το αντέχω! Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την αμεσότητα του riff, με ισοπεδώνει!!! Οι «μανιακοί της μπάρας» ίσως με θυμούνται σε κατάσταση αλλοφροσύνης στο photo pit, στο «Ρόδον»… Το “Living For Tonight”; Άλλο και τούτο! Οδοστρωτήρας με το ντεπόζιτο γεμάτο κηροζίνη! Όγκος, δύναμη, τσαμπουκάς, έμφαση στις κιθάρες και τρομερό δέσιμο στα μετόπισθεν. Στίχοι που άλλοτε ερωτοτροπούν με τη ζωή και άλλοτε την εξευτελίζουν. Ίσον; Με το απόλυτο heavy metal!

Trivia:

Καταρχάς συνιστώ προσοχή σε όσους αποφασίσουν να πάρουν «σκούπα» όλη τη δισκογραφία τους: το “Eat The Heat”(1989) διαφέρει! Ο Udo απουσιάζει κι ο δίσκος είναι κάργα "ποζεράδικος", αλλά σπέρνει!

Και για επίλογο, μια ιστορία για το εικονιζόμενο υπογεγραμμένο τρισδιάστατο εξώφυλλο για όποιον ενδιαφέρεται...

Εσύ ο μεταλλάς θα θυμάσαι την επίσκεψη του Udo Dirkschneider στο club "Αγκάθι" της Λεωφόρου Κηφισού το 1992
Δε μπορεί. Θα 'μασταν γύρω στα δυό χιλιάδες άτομα σαρδελοποιημένοι κείνο το βράδυ και αν θυμάσαι έναν κουζουλό να ανεβαίνει στις μπάρες για να απαθανατίσει την κοσμοπλημμύρα και το μικρό concert live set με Έλληνες στα μετόπισθεν, ήμουν εγώ.

Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν όμως είναι πως ο κωλόφαρδος, για τρία μερόνυχτα, είχα αναλάβει όλες τις δραστηριότητες του λατρεμένου μας "ντολμά", ζώντας (άλλο) ένα όνειρο "θερινής νυκτός"...

Αποτέλεσμα; Τον πήγα για ποτό στο "Renegate" στο Χαλάνδρι, πήγαμε βόλτα στην Πλάκα και στην Ακρόπολη, τον πήγα έως και για πατσά στη λεωφόρο Συγγρού όπου έμεινε σύξυλος.
Και όλα αυτά με τον "γέρο", το Opel Record 1962 του αείμνηστου πατέρα μου με τον ενιαίο καναπέ μπροστά, το άσπρο κοκάλινο τιμόνι και τρεις ταχύτητες στο χέρι που τον έκανε να θυμηθεί τα νιάτα του

Και να που λίγες εβδομάδες μετά, παραλαμβάνω συστημένο αυτό το απόκτημα ζωής αφού ο τιτάνιος κοντοπίθαρος ήθελε να μου πει ένα μικρό ευχαριστώ (δες κάτω δεξιά, "thanx for a good time in Greece").................
Τρισδιάστατο πλαστικό εξώφυλλο 50Χ50cm του μνημειώδους "Metal Heart", όπου έβαλε ΟΛΑ τα μέλη να υπογράψουν ένας-ένας!................
Σέκος ο Κισατζεκιάν
Καρδιακή προσβολή
Λογικό και επόμενο να κοσμεί το σαλόνι μου

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

 

 

  • Line up:

    Udo Dirkschneider (φωνητικά)

    Wolf Hoffman & Jorg Fischer (κιθάρες)

    Peter Baltes (μπάσο)

    Stefan Kaufmann (τύμπανα)

  • Recommended releases:

    “Breaker”, “Restless And Wild”, “Balls To The Wall” καταρχάς, για να πορεύεστε!

Read 83 times

Leave a comment