FRANK MARINO & MAHOGANY RUSH "LIVE" (CBS - 1978)

Wednesday, 30 November 2022 12:13
Published in Monuments

Tο 1977 οι Judas Priest ένιωθαν περήφανοι που άνοιγαν το show των Mahogany Rush του εκρηκτικού guitar hero Frank Marino!

Προσκυνά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Στην προσπάθειά μου να ανακαλύπτω παθιασμένους, χαρισματικούς μουσικούς που, μέσα από την ελευθέρια έκφρασή τους ακτινοβολούν και ως αυτόφωτοι μας περιλούζουν με τα χαρίσματά τους, έπεσα σχετικά νωρίς πάνω στον Frank Marino. Το 1980. Και αυτό, όπως και άλλες πολλές επιρροές μου, τις χρωστώ στο ιδιαίτατο περιβάλλον μου ως έφηβος.

Πέρα λοιπόν από τον αείμνηστο μεγάλο μου αδελφό Βύρωνα και αργότερα τον φίλτατο Φωκίωνα Τσικούρα, η πλατεία Καλλιγά και η Φωκίωνος Νέργη έσφυζε μουσικής δραστιριότητας. Ανάμεσα στους μετρημένους στα δάχτυλα ταλαντούχους κιθαρίστες της Αθήνας τότε ήταν λοιπόν και ο Κοσμάς Αμηραλής. Οι πιο παλιοί ίσως να τον θυμούνται. Οι Coo και οι Booby Trap ήταν δύο μονάχα από τα Αγγλόφωνα σχήματα που συμμετείχε. Και ήταν αυτός που ξετρύπωνε τους εισαγόμενους θαυματοποιούς και μας τους πρότεινε ως άλλη μια εναλλακτικ,ή πέρα από τους διάσημους υπερ-ήρωες  της εποχής, Blackmore, Page & Clapton. Από αυτόν μάθαμε τότε λοιπόν τους Van Hallen, Uli Jon Roth, Michael Schenker, Gary Moore πάνω που σκάγανε μύτη. Ένας από τους πιο αγαπημένους του ήταν και ο Frank Marino! Όμως υπήρξε και ανάλογη συνέχεια για με τον τυχερό. Και τούτο αφού είχα την τιμή και τη χαρά να παίζω δίπλα σε έναν άλλο χαρισματικό κιθαρίστα της χώρας μας στους What's The Buzz?, τον Τάκη Καλατζή, ο οποίος μελετούσε ώρες αμέρτητες τα έργα του τιμώμενου πρωτομάστορα παρέα με κείνα του άλλου διδασκάλου. Του Uli Jon Roth. Γιατί τα γράφω όλα αυτά;;; Γιατί είμαι σίγουρος πως όλοι σας από λίγο ως πολύ, είχατε τους δικούς σας μέντορες που ως μεγαλύτεροι σας μπόλιασαν με το απόσταγμα της γνώσης τους. Και τα βιώματά εκείνα σας οδήγησαν, όπως και μένα, στο δικό σας δρόμο.



Μπορείτε λοιπόν να αναλογιστείτε κατά αντιστοιχία το σοκ που έπαθα όταν πρωτάκουσα το μοναδικό μουσικό φίλτρο του λευκού hard & heavy blues rocker που συνδύαζε τα αξεπέραστα τερτίπια του Jimi Hendrix με την ηλεκτρική funk, όπως και με τις δυο πλευρές της λεγόμενης «αυτοσχεδιαστικής», «εγκεφαλικής» μουσικής που έπαιζε τότε σε δύο ταμπλό, το progressive rock και το jazz rock fusion. Με τους Mahogany Rush σε σχήμα power trio (τι καλύτερο;), τα “Maxoom” (1971), “Child Of Novelty” (1974) & “Strange Universe” (1975) τιμούσαν υπέρ το δέον τον προαναφερθέντα Αφροαμερικάνο μέντορα του ηγέτη του σχήματος. Τόσο, που ώρες-ώρες θεωρήθηκε έως και “κόπια” από τους πιο καχύποπτους.

Όμως από το “IV” και μετά, η ευέλικτη και συμπαγέστατη ομάδα βρήκε ένα ολόδικό της ύφος που κράτησε και υπερτόνισε τα τελευταία από τα προαναφερθέντα στοιχεία, μετασχηματίζοντας την μεγάλη κληρονομιά των Experience σε άλλο ένα σημαντικό συστατικό τους. Τα “World Anthem” (1977), “Tales Of The Unexpected” & “What’s Next” (1980) σκλαβώνουν κάθε τρελαμένο με το hard & heavy rock!
Το εκπληκτικό “Juggernaut” (1982) τέλος άνοιξε εντυπωσιακά την αυλαία της διόλου επιδεικτικής solo  καριέρας του που τον θέλει μέχρι και σήμερα αμόλυντο και εκρηξιγενή, να προτιμά τα σανίδια πιο πολύ από τις studio ηχογραφήσεις…

 

Πάμε λοιπόν τώρα στο εν λόγω διαμάντι. Εγώ ξέρω πως είναι «παράσημο στο πέτο» για μια μπάντα -και το κάθε μέλος της ξεχωριστά- να αποδίδει επί σκηνής τα μέγιστα! Τι πιο σημαντικό από το να μπορείς να μαγέψεις/συνεπάρεις το κοινό με τον τσαμπουκά και το πάθος σου για αυτό που κάνεις;;;

Ελάχιστα συγκροτήματα στην εξηντάχρονη πορεία του Rock ‘N’ Roll το έχουν καταφέρει αυτό. Οι Mahogany Rush κατατάσσονται σε τούτη την elit.

Και είναι δίσκοι ζωντανά ηχογραφημένοι σαν κι αυτόν που αποτελούν αδιάσειστο στοιχείο όλων των παραπάνω. Κι αν εδώ το σχήμα απολογείται δημοσίως (βλέπε οπισθόφυλλο) για την μικρή διάρκεια του μονού βινυλίου, στο πέρασμα των χρόνων είχαμε τη δυνατότητα να γευτούμε αντίστοιχες μαραθώνιες ηχογραφήσεις όπου τα αχαλίνωτα solos του τεράστιου Frank που τους καθοδηγεί εξαρχής άγγιζαν τα όρια της... επιστημονικής φαντασίας! Ευθαρσώς υποτιμημένος, ανέκαθεν, ο Frank Marino τιμά εδώ τις ρίζες του με το παραπάνω, διασκευάζοντας Hendrix (“Purple Haze”), Muddy Waters (“I’m A King Bee”) & Chuck Berry (“Johnny B Good”) όπως κανείς όμοιος του! Τα “Dragonfly”, “ The World Anthem”, “The Answer” & “Talking About A Feeling” τέλος, αποδεικνύουν περίτρανα τη συνθετική του αυθεντία στο έπακρο.

Όπως συμβαίνει συνήθως με όλους τους μουσικούς που έχουν αυτό το «κάτι τις παραπάνω» από τους συναδέλφους που συναποτελούν τις μπάντες στις οποίες συμμετέχουν ξεκινώντας την καριέρα τους, έτσι και ο χειμαρρώδης Frank γρήγορα είδε τους (κατά τα άλλα χαρισματικούς) Jim Ayoub (τύμπανα) & Paul Harwood (μπάσο) να “ξεμένουν πίσω”… Έτσι από το εκπληκτικό “World Anthem” και μετά το λογότυπο έλεγε πλέον Frank Marino & Mahogany Rush, ενώ από το “The Power Of Rock ‘n’ Roll” και πέρα έμεινε σκέτο-νέτο το ονοματεπώνυμο του ηγέτη. Με την αποχώρηση βέβαια του Ayoub το πράγμα έγινε πλέον και πρακτικά "one man show", όμως πάντοτε με εξαίρετους συνεργάτες δίπλα του.
 
Παρόλο που οι “δημοσιοσχετίστικες” ικανότητες του Καναδού κιθαρίστα ουδέποτε θύμιζαν την επιδεξιότητά του πάνω στο αθάνατο «ταυράκι» του (Gibson SG), o Marino συνεχίζει να παίζει τρεισήμισι ώρες set list όπου κι αν βρεθεί!!! Δίχως καν δισκογραφικό συμβόλαιο και μάνατζερ ως "αναρχοαυτόνομος", με ένα υποτυπώδες έως και παρατημένο web site που ένας φανατικός του οπαδός του έφτιαξε οικειοθελώς, ήταν πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια έτοιμος να παίξει στη χώρα μας με μοναδική του απαίτηση τα αεροπορικά εισιτήρια και τη διαμονή του τρίο του στη χώρα μας! Μου το’ πε ξεκάθαρα στη τηλεφωνική μας συνέντευξη και η καρδιά μου έβγαλε φτερά σε σημείο που μαζί με τον κολλητό μου φίλο Στάθη σκεφτόμασταν να χρηματοδοτήσουμε τον ερχομό του. Όμως κανείς μα κανείς από τους διοργανωτές δεν ενδιαφέρθηκε λόγω του υψηλού κόστους του εξοπλισμού του(!)…
Τα χάλια μας.

Όπως και να'χει, αυτός επιμένει. Όντας οικογενειάρχης, συνεχίζει να σπέρνει τον πανικό με σπανιότατα μα μακροσκελή jam sessions επί σκηνής, με κλειστά τα μάτια, τα χείλια σφυγμένα, τη μαλλούρα του να ανεμίζει ακόμη μέχρι τον κώλο και τα δάχτυλά του να μοιράζουν ανατριχίλες!...
Με την ευχή να ανταπεξέλθει σύντομα από τα σοβαρά θέμετα υγείας που τον απασχολούν εδώ και δυο χρόνια, θα συνεχίσω να προσπαθώ να το φέρω στη χώρα μας για συναυλίες όσο ζώ!... 

  • Line up:

    Artwork, Design [Album] – Bob Lemm
    Backing Vocals – R2D2*
    Bass Guitar, Backing Vocals, Synthesizer [R2D2] – Paul Del. Harwood*
    Drums, Percussion – Jim Ayoub ("Jimbo")*
    Engineer [Assistant] – Perry Cheatham, Tom Betts (3)
    Engineer [Recording] – Tom Arrison
    Engineer [Recording], Mixed By [Engineer] – Billy ("The Cutter") Szawlowski*
    Guitar, Vocals – Frank Marino
    Mastered By [Engineer] – George Marino, J. Messina*
    Mixed By [Engineer] – Gordon Gibson
    Producer, Arranged By – Frank Marino

  • Recommended releases:

    As mentioned

Read 109 times

Leave a comment