Monuments on Facebook

ONE BY ONE: REINHOLD MACK

Tuesday, 29 August 2017 06:00
Published in One by One

Για τους περισσότερους τούτο το ονοματεπώνυμο δε λέει απολύτως τίποτε. Λογικό. Ελάχιστοι έχουμε κάτσει να ψάξουμε τα credits παραγωγής μνημειωδών έργων της Rock’n’Roll εποποιΐας τόσο ενδελεχώς ώστε να πέσουμε πάνω του πολλάκις.

Συνομιλεί και καταγράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Πάρε λοιπόν μια βαθιά ανάσα και άκου ποια θεμελιώδη σχήματα έχει καθοδηγήσει τούτος ο μέγας μάστορας της τεχνολογίας του ήχου από τη βαρυσήμαντη καρέκλα της κονσόλας του Giorgio Moroder στα φημισμένα Musicland Studios του Μονάχου (και όχι μόνο!): The Rolling Stones, Queen, Deep Purple, Rainbow, Scorpions, Rory Gallagher, Black Sabbath, Meat Loaf, Electric Light Orchestra… Σταματώ γιατί θα σκάσεις! Μάλιστα ήταν και υποψήφιος για βραβείο Grammy εξαιτίας της κρυστάλλινης παραγωγής του στο ιστορικό “The Game” του σχήματος του Freddie, ο οποίος πέρα από όλα τα άλλα βάπτισε το γιό του John Frederick Mack μαζί με τον John Deacon!... Μιλάμε για κολλητιλίκια. Τόσο, που θα ακούσεις στους στίχους του "Dragon Attack" να τον μνημονεύουν: "gonna use my stack, it's gotta be Mack".
Η αξιοζήλευτη πόρτα επικοινωνίας με αυτόν το ζωντανό θρύλο των πολύχρωμων κομβίων άνοιξε λόγω της παρουσίασης που διενέργησα πριν ενάμιση χρόνο στο μοναδικό “Madeka” των γηγενών Gordian το οποίο κυριολεκτικά ανέστησε ο Mack σαράντα χρόνια μετά την ηχογράφησή του. «Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό» λέει η σοφή παροιμία… Το κυνήγησα καιρό, αφού ο θάνατος της μητέρας του Γερμανού παραγωγού τον ήθελε πέρυσι άφαντο & σκοτεινό, γεγονός αναμενόμενο. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους Γιώργο και Miles Σκλήρη μα και στον Βόρειο soulmate Στάθη Παναγιωτόπουλο που με συνέστησε σε αυτούς!
Δικαιωματικά λοιπόν, ξεκινώ το πρώτο μέρος της απομαγνητοφώνησης με τα όσα θυμήθηκε για τούτο το εγχώριο διαμάντι, και παρακάτω αγγίζουμε μνημεία των Scorpions και των Stones.

 

 

GORDIAN
"Madeka" (1972/2016)

«Ο πιο πιθανός λόγος που με ώθησε να ασχοληθώ σοβαρά με τούτο το ξεχασμένο υλικό ήταν αυτή καθαυτή η δυσκολία που εγκυμονούσε το όλο εγχείρημα! Η πρόκληση ήταν τεράστια από τεχνικής άποψης αφού οι αυθεντικές μαγνητοταινίες ήταν πολύ παλιές και το format τους πλέον παράξενο έως και ανύπαρκτο στις μέρες μας… Ένα τέταρτο της ίντσας. Στα οποία χωρούσαν μονάχα τέσσερα κανάλια. Πρόσεξε με όμως: τέσσερα κανάλια από τη μια πλευρά, το πρόγραμμα Α, και άλλα τόσα από την δεύτερη, το πρόγραμμα Β! Άρα ουσιαστικά είχαμε να δουλέψουμε με οκτώ κανάλια, τα μεν παίζοντας την ταινία προς τα εμπρός και τα δε παίζοντάς της προς τα πίσω. Όπως αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ήταν πάρα πολύ δύσκολο να τα κολλήσουμε σωστά μεταξύ τους χρονικά! Και όχι μόνο.
Όλα ήταν δύσκολα στην περίπτωσή του. Θυμίζω πως απουσιάζουν πολλά σημαντικά στοιχεία της σύγχρονης τεχνολογίας εγγραφής… Έτσι λοιπόν κλήθηκα να κάνω ότι καλύτερο μπορούσα με αυτά που είχα στη διάθεσή μου ως πηγές, προσπαθώντας συγχρόνως να φανταστώ πώς θα έπρεπε πιθανώς να ακούγεται το τελικό αποτέλεσμα σαράντα χρόνια πριν. Και θέλω να πιστεύω πως τα κατάφερα στα μέτρα του δυνατού…

Ο Robert Fertil των Auratone studios με πήρε τηλέφωνο μια μέρα και μου είπε πως είχε στα χέρια του μια τόσο πολύπλοκη περίπτωση που μονάχα εγώ θα μπορούσα να αναλάβω και να βοηθήσω. Του ζήτησα να το ακούσω πρώτα ώστε να αποφασίσω, και να πώς άρχισαν όλα. Αν δεν πειραματίζεσαι με τη Μουσική, όλα καταντούν βαρετά και όλα μοιάζουν σαν οτιδήποτε άλλο πριν από αυτά… Όντας προοδευτικό λοιπόν τούτο εδώ θα έλεγα έβλεπε από άλλη σκοπιά τα πράγματα, γεγονός που μου κέντρισε την περιέργεια ως πρόκληση ώστε να κατανοήσω όσο περισσότερο γινόταν το ζητούμενο των δημιουργών, τι είδος φαντασίας τους οδήγησε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησής του (σ.σ.: στο σημείο αυτό μου κάνει μια μεγάλη μα πολύ ενδιαφέρουσα παρένθεση αναφερόμενος στους SBB την οποία και παραθέτω παρακάτω).

Χρειάστηκε λοιπόν να βρούμε επαγγελματικά μηχανήματα, μαγνητόφωνα εποχής και ήταν κάτι πολύ δύσκολο… Και όχι μόνο αυτό. Χρειάστηκε να «ψήσουμε» τις μαγνητοταινίες σε φούρνο(!!!), στους 80 βαθμούς, και να τις αφήσουμε εκεί για τέσσερεις-πέντε περίπου ώρες από κάθε πλευρά, ώστε η πλαστική τους επίστρωση να αποκτήσει ξανά την ευκαμψία της και να μπορέσει να παιχτεί μέσα από τα ράουλα. Αλλιώς υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να φύγουν από τη θέση τους τα μεταλλικά στοιχεία του μαγνητοφώνου και να καταστραφεί δια παντός. Άρα σκεφτήκαμε πάρα πολύ ώστε να προσέξουμε όλες τις παραμέτρους… Η όλη φάση έμοιαζε «αρχειακή». Νιώθαμε σα να είχαμε στα χέρια μας κάτι παλιό και σημαντικό που πρέπει να αναπαλαιωθεί και να αποκατασταθεί πολύ προσεκτικά, όπως π.χ. ένας παλιός συλλεκτικός πίνακας ζωγραφικής!».


 

SBB
“Za Linia Horyzontu” (2016)

«Έχω δουλέψει με τον Αποστόλη που ζει στην Αθήνα και πάει κάθε τόσο και παίζει κιθάρα στους Πολωνούς SBB, τους ξέρεις; (σ.σ.: γνωστοί και ως Silesian Blues Band, οι progsters ιδρύθηκαν το 1971 από τον πολυπράγμονα Józef Skrzek που προσκάλεσε τον Ελληνικής καταγωγής Αποστόλη Άνθιμο). Δούλεψα πολύ πρόσφατα μαζί τους (σ.σ.: για τις ανάγκες του εντυπωσιακού “ Za linią Horyzontu”), όμως είχα πρωτοδουλέψει μαζί τους το 1972 αν θυμάμαι καλά, και λίγο μετά με το θάνατο του Sławomir Piwowar μετονομάστηκαν σε Niemen. Θα ήταν καλό να του μιλήσεις και αυτού κάποια στιγμή, η μουσική τους υπήρξε ανέκαθεν πολύ «απαιτητική» αν με αντιλαμβάνεσαι, χαχα, δεν είναι απλά για να χτυπάς στο πάτωμα το πόδι σου!...»

 

SCORPIONS
“Fly to the Rainbow” (1974)

«Εδώ υπήρξα επί τω πλείστων μηχανικός ήχου, οι ίδιοι ανέλαβαν την παραγωγή του. Είχα μόλις ξεκινήσει την επαγγελματική μου πορεία δυο χρόνια πριν, το 1972, οπότε η πείρα μου ήταν ακόμη μικρή. Παρόλα αυτά θεωρώ πως εξαρχής κατείχα πολύ καλή αντίληψη του πώς πρέπει να ακούγεται το κάθε τι… Κι όμως. Ήταν πολύ δύσκολο να κουλαντρίσω όλους αυτούς τους διαφορετικούς ήχους εδώ ώστε να δέσουν… Βλέπεις από τη μια είχαμε τον Uli Jon Roth, έναν εξαίρετο ηλεκτρικό κιθαρίστα που όμως από όσο θυμάμαι ήταν σε διαρκή αντιπαράθεση με τον Schenker όσον αφορά το πώς θα ακούγονται οι κιθάρες σε αυτόν το δίσκο. Πράγμα που ώρες-ώρες δημιουργούσε μεγάλη αντιπαράθεση, ένταση και δυσκολία στη μεταξύ μας συνεννόηση. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Όμως εν τέλει θεωρώ πως το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται αξιοπρεπές. Η λύση δόθηκε όταν αποφασίσαμε από κοινού να ηχογραφήσουμε ολόκληρο το υλικό στον προθάλαμο του studio παρακαλώ, και όχι στο ηχομονωμένο χώρο!!! Και θεωρώ πως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον γεγονός αυτής της δουλειάς».

 

THE ROLLING STONES
“It’s Only Rock’n’Roll” (1974)
“Black And Blue” (1976)

«Αυτό το session δεν ολοκληρώθηκε μονομιάς να ξέρεις. Μας πήρε ενάμιση χρόνο για να καταφέρουμε να το τελειώσουμε αφού χρειαστήκαμε δέκα διαφορετικές συνάξεις οι οποίες διήρκησαν πάνω-κάτω μια εβδομάδα η κάθε μια τους. Για να μαζευτούν όλοι τους μες το studio και να προσπαθήσουμε να ηχογραφήσουμε ένα, το πολύ δυο τραγούδια τη φορά, ήταν μεγάλη υπόθεση λέμε!... Όμως από αυτά τα δέκα sessions γεννήθηκε το ”It’s Only Rock’n’Roll” μα και το “Black And Blue”. Παρόλα αυτά ήταν ενδιαφέρον να χειρίζεσαι όλους αυτούς τους μουσικούς που συμμετείχαν!... Για παράδειγμα εδώ συνέβαλε στα πλήκτρα και οι Billy Preston και…πώς τον λέγαν τον άλλο να δεις, ξεχνώ, η μνήμη μου με προδίδει… (σ.σ.: μιλά για τον Nicky Hopkins). Επίσης εδώ είχαμε τη συμμετοχή τεσσάρων κιθαριστών! Και αυτό γιατί τη μια ηχογραφούσα τον Mick Taylor που αργότερα τον στείλανε σπίτι του, την επομένη τον Ron Wood, την άλλη τον Harvey Mandell και την επομένη έναν άλλο που πάλι δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα…. Πέρασε για ένα φεγγάρι από τους Deep Purple εκείνη την εποχή πάνω-κάτω (σ.σ.: εδώ πάω να του αναφέρω τον αείμνηστο Tommy Bolin φυσικά), μάλιστα πέθανε πέρυσι (σ.σ.: εδώ με μπέρδεψε εντελώς…). Αυτό που θυμάμαι όμως πιο έντονα ήταν πως κάθε φορά που ήθελαν να διώξουν έναν από τους συνεργάτες τους, δεν του το έλεγαν αυτοπροσώπως μα με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν εμένα π.χ. «πες στον Harvey πως μπορεί να πάει στο σπιτάκι του»... Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι ξάφνου δίχως να το θέλω, έγινα ο κακός της όλης υπόθεσης που έλεγε τα κακά μαντάτα!... Δύσκολη υπόθεση. Το μόνο που έλεγα τον εκάστοτε εκδιωγμένο ήταν «μονάχα μην σκοτώσεις τον αγγελιοφόρο!».

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως και ο Taylor μα και ο Mandell υπήρξαν οι καλύτεροι κιθαρίστες που πέρασαν από τους Rolling Stones. Όμως η χημεία των βασικών μελών ήταν τόσο ισχυρή που καθόριζε τα πάντα. Οι Stones συνήθιζαν επίσης να παίζουν κάθε τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά, σε σημείο όμως που κατέληγες στο τέλος με διακόσιες μαγνητοταινίες δύο ιντσών στα χέρια σου για κάθε ένα τους!!! Άντε να διαλέξεις ένα τους! Χάος. Βλέπεις ο Keith έπαιρνε τότε πολύ βαριά ναρκωτικά… μεταξύ των οποίων και ηρωίνη. Αποτέλεσμα; Ξάφνου έπεφτε κάτω και κοιμόταν στα καλά καθούμενα, έπεφτε από την καρέκλα. Κάποια στιγμή ζητούσε να πάει στο ξενοδοχείο. Έλα όμως που τότε έσκαγαν μύτη οι υπόλοιποι και με ρωτούσαν πού είναι, τους έλεγα, και είτε έφευγαν κι αυτοί είτε περιμέναμε ώρες… Για συνεπείς ανθρώπους σαν τον Taylor ή τον Mandell αυτό ήταν ανυπόφορο από ένα σημείο και μετά ως στάση… Αντιδρώντας, στο τέλος μου έλεγαν από τηλεφώνου τις διορθώσεις που ήθελαν, άλλαξε αυτό, κάνε εκείνο, και μόνο όταν ήταν ανάγκη έρχονταν στο χώρο για επανηχογράφηση…».

 

 

Read 548 times

Leave a comment