Monuments on Facebook

ONE BY ONE EXCERPTS : GLENN HUGHES (August 2001)

Thursday, 12 April 2018 09:53
Published in One by One

Επιμένει ακόμα! Και επιμένει αξιοπρεπέστατα όσα ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ συνομήλικοί του βετεράνοι να μοιράζει απλόχερα ανατριχίλες με το που ανοίγει το στόμα του, με το που σκάβει το Nash PB-57's από σκηνής! Και ακόμη χάσκει ορθάνοικτο το δικό μας από κάθε μα κάθε του αξιομνημόνευτη εμφάνιση στη χώρα μας... Όμως ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι τυχαίο! Ένα θα σου πω μονάχα και θα αντιληφθείς το μέγεθος του επαγγελματισμού/πάθους που κουβαλά...

Όταν με αγκάλιασε(!) στα παρακήνια του Gagarin, μου μιλούσε για πέντε λεπτά ψιθυριστά, λέγοντας μου "συγχώραμε που σου μιλώ έτσι, μα πρέπει να προσέχω τη φωνή μου σα τα μάτια μου ώστε να στέκω αντάξιος της αγάπης όλων αυτών εκεί έξω που ήρθαν να με δουν πληρώνοντας εισιτήριο, στηρίζοντάς με ανελλειπώς τόσες δεκαετίες"!

Καλό;;; Έμεινα άναυδος. Ένωσα τα χέρια μου μπρος στο πηγούνι μου ως προσευχόμενος και υποκλίθηκα μπροστά του... Τούτη η άσβεστη φλόγα που κουβαλά λοιπόν είναι που τον θέλει και φέτος να περιοδεύει παγκόσμια τον ερχόμενο Αύγουστο ερμηνεύοντας αποκλειστικά και μόνο Deep Purple MK III (“CLASSIC DEEP PURPLE LIVE”). Ήταν Αύγουστος του 2001 όταν μιλήσαμε για τρίτη φορά και επιλέγω εδώ τα όσα (απίστευτα!) μου είπε για τη συνεργασία του με τον αείμνηστο Gary Moore.

Συνομιλεί και φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

 

 

Gary Moore

“Run For Cover”(1985)


«Ουαααου! Τώρα χτύπησες διάνα! Εδώ μάγκα μου βγήκε η Παναγία! Μα στο Θεό, φαντάζομαι πως θα διάβασες όλα αυτά που έλεγε για μένα πίσω στα 80’ς… Είπε τόσο φρικτά πράγματα για μένα, που ακόμη και οι γονείς μου θύμωσαν τρομερά! Τα όσα ισχυριζόταν τότε, ήταν τουλάχιστον…εμετικά! Και σε πληροφορώ πως ο μόνος λόγος που δεν καταφέραμε να τελειώσουμε μαζί μέχρι τέλους το album -αφού τσακωνόμασταν συνεχώς, ήταν πως δεν ήμουν καλά εκείνη την περίοδο. Η ψυχική και σωματική μου υγεία με μετέτρεψε σε κακό συνεργάτη του και είναι της πάσης γνωστό πόσο απαιτητικός είναι ο Gary! Ο άνθρωπος θέλει τον απόλυτο έλεγχο στα χέρια του! Ρώτα όποιον κι αν έχει δουλέψει μαζί του και θα δεις! Είναι αυτός που θα αρπάξει το μπάσο σου και θα σου πει «να πως πρέπει να παίξεις εδώ». Θυμάμαι στο “Reach For The Sky” (σ.σ: τι κομματάρα!!!) που επέμενε: «όχι, όχι έτσι! Αλλιώς!». Και βέβαια εγώ του απάνταγα: «τότε γιατί δεν το λες εσύ, να παίξεις και το μπάσο, να τελειώνουμε!». Εντωμεταξύ, όσοι γνωρίζουν από μουσική, μπορούν να καταλάβουν πόσο ξεδιάντροπα με αντέγραφε στο τρόπο που τραγουδούσε τη δεκαετία του ’80! Μου ζήτησε να φύγω αφού τα είχα τραγουδήσει, ώστε να συνεχίσει πάνω στο ίδιο μοτίβο…Προφανώς λοιπόν δεν του έδωσα όσα περίμενε, διότι δεν ήμουν σε θέση. Όταν τον είδα στη Σουηδία πριν από τρία χρόνια (σ.σ.: η συνέντευξη έγινε Αύγουστο του 2001), του ζήτησα συγνώμη και του έδωσα να καταλάβει πως δεν το έκανα με κακή πρόθεση. Στο τέλος της συζήτησης καταλήξαμε αγκαλιασμένοι και συγκινημένοι μέχρι…δακρύων! Του θύμισα τι συνέβηκε στο Phil Lynott λέγοντάς του «θες να πεθάνουμε κάποια στιγμή και να μην έχουμε προλάβει να ξαναμιλήσουμε;»! Μου ζήτησε κι αυτός συγνώμη για τα όσα είχε πει και μίλησε μάλιστα για τυχόν συνεργασία…Όμως για μένα είναι πιο σημαντικό που φιλιώσαμε, παρά να ξαναδουλέψω μαζί του. Προσωπικά νιώθω πως έχω προχωρήσει μπροστά στο πνευματικό μου δρόμο και αυτό δεν μου επιτρέπει μικρότητες. Εύχομαι και για εκείνον το ίδιο…»

Photo @ RODON Club 2004 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

Read 296 times

Leave a comment