ONE BY ONE: FRANK FERRARA (BANG)

Friday, 19 February 2016 09:42
Published in One by One

«Όταν η βαρύτητα των Black Sabbath συναντά το ξεσηκωτικό ρυθμό των Grand Funk και το αποτέλεσμα σε γραπώνει σα Κόλαση». Πιο εύστοχη περιγραφή από αυτή που συμπληρώνει το αυτοκολητάκι που κοσμεί την ειδική, πλούσια επανέκδοση (box set) της δισκογραφίας των Αμερικανών Bang από την αγαπημένη μας Rise Above Records, δεν μπορώ να φανταστώ! Και πάω στοίχημα τη δισκοθήκη μου: είναι λόγια του ιδρυτή της, του «βαρεμένου» Lee Dorrian των Cathedral που όλοι οι Sabbath-ικοι λατρέψαμε.

Είναι τέλος Γενάρη, φέτος, και ο Frank Ferrara ακούγεται χαμογελαστός στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής. Λαλίστατος όσο δεν πάει, μου έδωσε υλικό τόσο που θα μπορούσα να γράψω βιβλίο!

Τα παρακάτω χωρία λοιπόν αποτελούν ένα πολύ μικρό μέρος της ωριαίας κουβέντας μας και τα αφιερώνω στον φίλτατο συνοδοιπόρο Βασίλη Ζαχαρόπουλο, αφού όντας ο μοναδικός που φιλοξένησε ποτέ η αντίστοιχη έντυπη μόνιμη στήλη μου, είχε επιλέξει δαύτους να τιμήσει…

BANG
Death of a Country
(Rise Above Relics- 2011)

Αυτό ήταν το πραγματικό δισκογραφικό ντεμπούτο μας. Δυο χρόνια νωρίτερα γεννήθηκαν τα τραγούδια που περιέχονται εδώ, σε πρόβες, σε jam sessions, στο δρόμο. Μα όταν υπογράψαμε συμβόλαιο με την Capitol Records, το απέρριψαν και το έβαλαν στο ράφι ως θεματικό έργο (σ.σ.: concept album) και μας ζήτησαν ευθέως να συγγράψουμε νέο υλικό μέσα σε δυο μόλις εβδομάδες. Πράγμα που κάναμε φυσικά. Ήταν πολύ δύσκολη φάση για μας, απογοητευτήκαμε σε μεγάλο βαθμό, όμως όταν είσαι δεκαοκτώ χρονών, το βουλώνεις, σκύβεις το κεφάλι και ακολουθείς τις εντολές των αφεντικών με σκοπό να αγγίξεις τα όνειρά σου εν ευθέτω χρόνω.

Ήμασταν τρεις. Και ως αυθεντικό τρίο εξαρχής μάθαμε να λειτουργούμε συλλογικά, να περνάμε καλά και ο καθένας μας να προσφέρει τη δική του δημιουργική ενέργεια στο σύνολο. Μπήκαμε λοιπόν στα θρυλικά Criteria Studios στο Μαϊάμι που κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ’70 υπήρξαν από τα σημαντικότερα των Η.Π.Α., με τεράστια ονόματα να ηχογραφούν σε αυτούς τους τέσσερεις τοίχους: The Allman Brothers, Crosby, Stills, Nash & Young, The Bee Gees… Και είχαμε στη διάθεσή μας τριανταέξη κανάλια να διαχειριστούμε!  

Ο Tony (σ.σ.: Diorio) ως αρκετά μεγαλύτερός μας συνέγραφε τη συντριπτική πλειοψηφία των στοίχων και θέλησε εδώ να θίξει τα κακώς κείμενα της εποχής εκείνης. Θυμήσου το εξής: όταν εγώ και ο Frankie (σ.σ.: Gilcken) ήμασταν δεκαεπτά, αυτός ήταν σχεδόν εικοσιεπτά, ειδοποιός διαφορά για τέτοιες ηλικίες!... Λογικό και επόμενο να είναι πιο μέσα στα πράγματα. Έτσι έγραφε στίχους για την Πολιτική, την Κοινωνία, το Άδικο, την Περιβαλλοντική καταστροφή, και η νοοτροπία του τον ήθελε να τα καταγγέλλει όλα τους. Έτσι προέκυψε και ο τίτλος του δεκάλεπτου, ομώνυμου τραγουδιού που βάπτισε και το δίσκο. Την ίδια στιγμή όμως τον ενδιέφερε και η Επιστημονική Φαντασία. Κοιτώντας σαρανταπέντε χρόνια πίσω πάντως, μπορείς να δει πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα τότε σε σχέση με τώρα…

BANG
Bang
(Capitol Records- 1972)

Όπως προανέφερα, ήταν πολύ ζόρικο να καταφέρουμε μέσα σε δυο βδομάδες να συνθέσουμε, να ενορχηστρώσουμε και να ολοκληρώσουμε την ηχογράφηση των τραγουδιών που βρίσκεις εδώ μέσα. Ούτε ένα από αυτά δεν προϋπήρχε! Δε θα ξεχάσω ποτέ τη φάτσα του παραγωγού μας όταν σε δέκα μέρες του παρουσιάσαμε έτοιμα αυτά τα οκτώ κομμάτια. Έμεινε άναυδος. Ούτε ο ίδιος όταν είχε αναλάβει τον άχαρο ρόλο να μας μεταφέρει την απόρριψη του “Death of a Country” δεν πίστευε πως κάτι τέτοιο ήταν εφικτό από ότι μας εκμυστηρεύτηκε… Κι όμως. Τούτη η βουτιά στα βαθιά μας «ωρίμασε» και μας όπλισε κατάλληλα για το μέλλον. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σου, ανέκαθεν είχα ένα πολύ περίεργο αίσθημα για το εξής: αναρωτιέμαι τι θα είχαμε απογίνει αν δεν μας απέρριπταν το “Death…” και ήταν αυτό το ντεμπούτο μας! Το πιθανότερο σενάριο είναι πως δεν θα είχαμε ηχογραφήσει ποτέ τούτο εδώ, ίσως δε θα υπήρχε καν συνέχεια για μας. Βλέπεις λοιπόν;;; Κάθε εμπόδιο για καλό τελικά! Το ότι απέρριψαν το πρώτο και μας στρίμωξαν ασφυκτικά για το δεύτερο, μας ώθησε να γεννήσουμε τούτο που έκανε τη διαφορά… Διότι το “Bang” ήταν αυτό για το οποίο π.χ. μας βράβευσε το Μάρτιο (σ.σ.: του 2015) το περιοδικό Decibel εισάγοντάς μας στις πιο επιδραστικές μπάντες του σκληρού ήχου. Πρέπει να βλέπουμε κάθε γεγονός από όλες τις πλευρές για να κατανοούμε απόλυτα το απόβαρό του… Αν κάποιο κομμάτι του παζλ αλλάξει, αλλάζει ολάκερη εξελικτική πορεία μιας ιστορίας.

Μην ξεχνάμε τέλος πως το “Bang” έμελλε να είναι το τελευταίο μας με τον Tony στα τύμπανα. Μετά, όλα έγιναν έως και θεότρελα για μας… Μας θυμάμαι στο τεραστίων διαστάσεων στούντιο φίλε να καθόμαστε πλάτη στον τοίχο, να φουμάρουμε μπάφο και να ακούμε τσίτα από τα Α-7 (σ.σ.: θρυλικά studio monitors της Altec), να τρίζει ο τόπος! «Θεέ μου, τι είναι αυτό;» σκεφτόμουν με ρίγος. Μην ξεχνάς κάτι: όταν ακούς το πρωτογενές υλικό στο στούντιο, ο «όγκος» είναι εντελώς διαφορετικός από ότι όταν μεταφερθεί σε ακουστικό φορέα, ακόμη και στο βινύλιο. Από τις ταινίες μίας ίντσας σου φεύγει το κεφάλι Χρήστο! Ειδικά το rhythm section σου γρονθοκοπά την κοιλιά λέμε.   

     
 

 

Read 609 times

Leave a comment