Ήταν σαραντατρία χρόνια πριν και κάτι εικοσιτετράωρα, το Σάββατο 17 Φεβρουαρίου του 1979 που οι ιδιαίτεροι Blondie στρογγυλοκάθισαν στην κορυφή των πωλήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου για πρώτη φορά με την μνημειώδη κυκλοφορία τους “Parallel Lines” να τους μετατρέπει ξάφνου σε σχήμα παγκοσμίου εμβέλειας. Επιτυχίες όπως τα “Heart Of Glass”, “Hanging On The Telephone” και “Sunday Girl” τους κράτησαν εκεί ψηλά για τέσσερεις ολόκληρες εβδομάδες.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν  

Μα μπήκες να δεις την κόκκινη κασέτα;;; Στην επίσημη ιστοσελίδα τους λέω, στο τμήμα προ-παραγγελιών. Μιλάμε για τρελό απόκτημα. Φετίχ!
Άκουσες έστω και κάποιες τζούρες από το “Carpe Diem” που δε συμπλήρωσε ακόμη ούτε τρεις βδομάδες που κυκλοφόρησε; Βίαιο χτένισμα προς τα πίσω με τσατσάρα στο λεπτό!
Είδες το νεογέννητο βίντεο κλιπ “The Pilgrimage”; Έπος επικολυρικό.
Λατρεία σκέτη τούτο το σχήμα. Όπως και ο εμβληματικός Biff Byford που όπως ακούμε όλοι φέτος, αναγεννήθηκε από τις στάχτες του σαν Φοίνικας αναρρώνοντας από εγχείρηση ανοικτής καρδιάς…

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν   

“Τα τραγούδια του νέου άλμπουμ είναι μια αντανάκλαση του ποιοι είμαστε στην παρούσα εποχή. Είμαστε γηραιότεροι. Και είμαστε πλέον όλοι μας πατέρες. Και προσωπικά πιστεύω ότι έχω μια πιο διαφοροποιημένη άποψη για τη ζωή από ό,τι είχα πριν από είκοσι χρόνια. Και μια μεγαλύτερη ικανότητα να αισθάνομαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Η όλη αισθητική των Madrugada ήταν πολύ από Νέα Υόρκη και Βερολίνο, ήμασταν ένα πανκ συγκρότημα που έπαιζε μπλουζ. Όλα αυτά τα στοιχεία παραμένουν. Απλά αυτή τη φορά μας ήταν πιο ελκυστικό να εξερευνήσουμε τις πιο ονειρικές πτυχές αυτού που κάνουμε…”
Οι πρόσφατες δηλώσεις του προσφιλέστατου στη χώρα μας Sivert Høyem για το ολόφρεσκο “Crimes At Midnight” των αναγεννημένων Madrugada θέλουν χιλιάδες αμετανόητους οπαδούς με το χέρι στην εξώπορτα, ανυπόμονους να τους δοξάσουν για μια ακόμη φορά τον προσεχή Σεπτέμβριο στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο της πρωτεύουσας. Στις εικοσιτέσσερις του μήνα. Μα τι σου λέω; Το ξέρεις ήδη!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

“Αντιμετωπίζω ψυχικά ζητήματα τα οποία μάλιστα ενισχύθηκαν από την πανδημία και αυτή τη στιγμή με ταλαιπωρούν. Δεν πιστεύω ότι μπορώ σε αυτό το σημείο να δώσω όσα πρέπει (στους Faith No More και τους Mr.Bungle) και δεν θέλω να δώσω κάτι λιγότερο από το εκατό τοις εκατό. Θέλω να ζητήσω συγνώμη στους οπαδούς μας και ελπίζω να επανορθώσω σύντομα”
Η αναπάντεχη δήλωση έσκασε τον περασμένο Σεπτέμβρη σαν βόμβα νετρονίου στο κεφάλι όσων πίνουμε νερό στο όνομα του απροσάρμοστου, ανεκδιήγητου, αστείρευτου Mike Patton. Όχι πως τον είχαμε για “καλοστεκούμενο” δηλαδή, μα άλλο να απολαμβάνεις τα μοναδικά κυήματα της παραφροσύνης που προκαλεί εδώ και τρεις δεκαετίες η απαράμιλλη ευφυΐα του, κι άλλο να δηλώνει ειλικρινέστατα πως δεν αντέχει πια όλα αυτά τα Γήινα, τα αβάσταχτα, τα προϊόντα του προπατορικού αμαρτήματος της ανθρώπινης και ατελούς μας φύσης… Θα μου πεις μα ποιος τα αντέχει και θα συμφωνήσω 101%, μα βλέπεις τούτος μπορεί και τα λέει από σκηνής τόσα χρόνια… με ντουντούκα. Είναι αλλιώς.
 
Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν