Linkin Park – TerraVibe Park, Μαλακάσα, Τετάρτη 25 Ιουνίου 2008 & Τρίτη 21 Ιουλίου 2009

«Οι καρδίες μας ράγισαν. Τα κύματα της θλίψης και της άρνησής μας για αυτό που συνέβη παραμένουν σοκαριστικά και εξακολουθούν να διαπερνούν την οικογένειά μας, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό που έχει συμβεί….»
Σαν σήμερα, 24 Ιουλίου του 2017, τούτη η επίσημη ανακοίνωση έσπασε την εκκωφαντική σιωπή των εναπομενόντων συνοδοιπόρων του αυτόχειρα Chester Bennington που τέσσερεις μέρες πριν αποφάσισε να δώσει τέλος και στη δική του τη ζωή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο λατρεμένος του Chris Cornell είχε επιλέξει δυο μόλις μήνες νωρίτερα. Και αυτό, την ημέρα που ο ηγέτης των Soundgarden & Audioslave θα γιόρταζε παρακαλώ τα 53 του χρόνια!... «Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο δίχως εσένα» είχε δηλώσει ο Chester για τον κολλητό του φίλο. Ήταν μαζί με όλα τα άλλα και νονός του Christopher, του γιού του.
Για δες λοιπόν. Το εννοούσε ο καψερός. Και με το παραπάνω.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Phil Collins – Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Πειραιάς, Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2005

Όσοι παραμένουμε αμετανόητοι ακόλουθοι των Genesis αποδεχόμενοι όλες τους τις μεταμορφώσεις, κουνήσαμε σφόδρα την ουρά μας με το που έπεσε το νέο της φετινής τους «επανασύνδεσης». Κεραυνός εν αιθρία. Όμως όσο ενθουσιώδεις κι αν είμαστε με την πάρτη τους, οι περισσότεροι υποκλινόμαστε στην πρώτη, προοδευτική τους διδασκαλία, ήτοι η χρήση των εισαγωγικών καθίσταται εύλογη για όλους μας πιστεύω… Επανένωση των Genesis δίχως Gabriel & Hackett δε νοείται, τελεία και παύλα! Απλά, το καταπίνουμε και αυτό και πάμε παρακάτω, σωστά;

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Ennio Morricone – Ωδείο Ηρώδου Αττικού, Αθήνα, Τρίτη 5 Ιουλίου 2005

«Δεν ακούω ποτέ δική μου Μουσική»
Για όσους πίνουν νερό στο όνομα του πολυαγαπημένου Ιταλού μουσικοσυνθέτη, ενορχηστρωτή και τρομπετίστα, τούτη η περίφημη δήλωση του χειμαρρώδους δημιουργού αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα στον ρου της έντεχνης ορχηστρικής μουσικής κληρονομιάς του 20ου και 21ου αιώνα.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Doors of the 21st Century - Θέατρο Λυκαβηττού, Αθήνα, 22 Ιουλίου 2004

Σάββατο πρωί, 3 Ιουλίου του 1971. Η Pamela Courson βρίσκει τον Jim Morrison νεκρό στην μπανιέρα του διαμερίσματός του, νούμερο 4, στην οδό Beautreillis 17-19 στην Le Marais των Παρισίων, μετά από καρδιακή προσβολή που οφειλόταν σε υπερβολική δόση ναρκωτικών. Κατά τα λεγόμενά της φυσικά, αφού ήταν η μόνη αυτόπτης μάρτυρας. Λεγόμενα που σημειωτέων παράλλαξε πολλάκις στην πάροδο του χρόνου, εν ελλείψει νεκροψίας…
Ο Jim είχε μπει στο επάρατο 27 Club. Σαν σήμερα. Σαρανταεννέα χρόνια πίσω.

Ήταν λοιπόν Ιούλιος συγκυριακά και όταν το πανέμορφο Θέατρο του Λυκαβηττού (πόσο μου λείπει!) φιλοξένησε την τότε… σύγχρονη εκδοχή των The Doors με μπροστάρη τον Ian Astbury των The Cult, και δυστυχώς, απόντος του τσακωμένου John Densmore. Λίγες ημέρες μετά την πρωτοφανή κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος από την Εθνική του Καραγκούνη. Παρά τις πολυποίκιλες, έως και κεραυνόβλητες αντιδράσεις από τους αμετανόητους οπαδούς, δεν το έχανα με τίποτα (και) αυτό, έστω και ως αρχειοθετών!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν