Ανέκαθεν την ξεχώριζα ανάμεσα στις Ντίβες της Pop. Και δεν είναι μονάχα θέμα… γούστου όσον αφορά την ανυπέρβλητη θηλυκή γοητεία που εκπέμπει τούτο το επουράνιο πλάσμα. Όχι φίλε μου. Μιλώ και ως (έστω και) ερασιτέχνης μουσικοσυνθέτης εδώ και σαράντα συναπτά έτη. Ε, λοιπόν, η Κολομβιανή Shakira Isabel Mebarak Ripoll είναι από τις ελάχιστες διάσημες ερμηνεύτριες που συγχρόνως συνθέτει, στιχουργεί, γράφει ποιήματα, παίζει κιθάρα, κάνει την παραγωγή των δίσκων της και συγχρόνως διατελεί κορυφαία επαγγελματίας χορεύτρια, ταπεινή ηθοποιός και αμετανόητη, άσβεστη φιλάνθρωπος!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Σήμερα νιώθω πως πατώ τα πλήκτρα επί ματαίω. Νιώθω πως είναι περιττό. Και αυτό γιατί η Μεγάλη του Mayall Σχολή υπήρξε μια από τις ελάχιστες που το «πτυχίο» της σήμαινε εν συνεχεία παγκόσμια καταξίωση για κάθε της «απόφοιτο», εδώ και πενηνταπέντε χρόνια! Θυμίζω δυο τρεις Σχολές ακόμη  αν και πάλι μοιάζει περιττό για κάθε διαβασμένο: του Frank Zappa, του Ritchie Blackmore, του Ozzy Osbourne.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Τούτη ήταν ουσιαστικά η τρίτη φορά που το αλλόκοσμο λιλιπούτιο αερικό εγκατέλειπε την παγωμένη γη της Ισλανδίας για να αναμοχλεύσει τα ιερά χώματα της πατρίδας μας. Και αυτό γιατί πέρα από την εμφάνισή της στο θέατρο Λυκαβηττού το 1995, υπήρξε μια από τις επίτιμες φυσιογνωμίες των προσκεκλημένων του Δημήτρη Παπαϊωάννου ώστε να τραγουδήσει στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του 2004 μπροστά σε δισεκατομμύρια τηλεθεατές. Το “Oceania” έκανε κείνη την αξέχαστη βραδιά το γύρω του κόσμου και δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος που να μη θυμάται το once in a lifetime φόρεμα της να ανεμίζει για χάρη δισεκατομμυρίων θεατών.  

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Με την επίσημη ιστοσελίδα του εννεαμελούς, προσφιλούς «κουκλοθέατρου» να παραμένει στάσιμη από τα τέλη του περασμένου Μαΐου όπου και ανακοινώθηκε η αναβολή της φετινής περιοδείας των Αμερικανών, είμαι ΠΑΡΑ πολύ περίεργος για το αν θα πραγματοποιηθούν οι ημερολογιακά πολύ κοντινές παραστάσεις στο Τόκιο, τη Σιγκαπούρη, τη Μανίλα και την Τζακάρτα! Ο Ιανουάριος είναι πλέον μια ανάσα μακριά. Ενώ αντίστοιχα μια λύση ριζική για όλο αυτό που ζούμε, όχι ακόμα.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν