SHOT FROM THE VAULT: THE ROLLING STONES

Wednesday, 19 February 2020 10:43
Published in Shot from the Vault

The Rolling Stones, Sheryll Crow - Wembley Stadium, Λονδίνο, Σάββατο 12 Ιουνίου 1999

«Το να κόψεις την ηρωίνη μοιάζει με Κόλαση, μα είναι μια μικρή Κόλαση. (Ενώ) Τα τσιγάρα είναι πάντα εκεί, πάντα για να τα κάνεις. Απλά, με το που τα πιάσω στα χέρια μου τα ανάβω, δίχως καν να το σκεφτώ…»
Βούιξε ο τόπος με την παραπάνω δήλωση του Keith Richards πριν λίγες μέρες. Ο απέθαντος κιθαρίστας μετρά φέτος εβδομηνταέξη περιστροφές της Γής γύρω από τον Ήλιο. Ηλίου φαεινότερον λοιπόν το ότι η πρόσφατη αντικατάσταση βηματοδότη του κολλητού του Mick, του έβαλε ιδέες… τέτοιες, που τον θέλουν πλέον, στα γεράματα, Καλό Παιδί!

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Κάποιοι θα αναρωτηθούν εύλογα πώς και δεν παραθέτω μια ιστορία που αφορά στη δεύτερη Αθηναϊκή εμφάνιση των αειθαλών Stones το Σεπτέμβρη του ’98, μα επιλέγω αυτή της επόμενης χρονιάς, μες το σπίτι τους: το μνημειώδες στάδιο του Wembley. Ιδού λοιπόν.

Αρχές Καλοκαιριού του ’98 η χώρα μας ήδη ζούσε ανυπόμονα. Και ως συνεπής, πιο συνεπής κι από τον Θάνατο, έσπευσα πρόωρα να ζητήσω το φωτογραφικό μου πάσο από την διοργανώτρια αφού «το έχω δει το έργο» ουκ ολίγες φορές στη ζωή μου. Τόσο, που η απάντηση της υπεύθυνης τύπου ήταν «Χρήστο μου προς Θεού, πήρες πολύ νωρίς! Να μιλήσουμε ξανά τέλη Αυγούστου;». Συμμορφώθηκα σκεπτικός, μα δεν είχα και άλλη επιλογή… Τέλη Αυγούστου το λοιπόν ξανακαλώ για να ακούσω πως τα πάσα έχουν ήδη μοιραστεί/εξαντληθεί, αφού ήταν περιορισμένα από το management της μπάντας! Αντιλαμβάνεσαι… Έγινα έξαλλος! «Μα καλά, εσύ γελούσες τον Ιούνιο που πήρα τόσο νωρίς και μου λες τελειώσανε;;;». Του κάκου. Η λίστα είχε κλείσει. Τι κι αν απευθύνθηκα στους διευθυντές των κραταιών περιοδικών που εκπροσωπούσα ήδη οκτώ χρόνια (βλέπε ΠΟΠ&ΡΟΚ, ΖΟΟ, Metal Hammer, Δίφωνο, ΠοπΚορν). Με «άδειασαν» και αυτοί, νίπτοντας τας χείρας τους. Δεν άνοιξε ρουθούνι λέμε!
Η αντίδραση μου στις 16 Σεπτέμβρη λοιπόν ήταν να καβαλήσω την μοτοσυκλέτα μου παρέα με την κοπελιά μου και να πάμε για ουζάκια στη Ραφήνα, ΟΣΟ πιο μακριά γίνεται δηλαδή από το Ο.Α.Κ.Α. μη τυχών και ακούσω καμιά ξέμπαρκη νότα και πάθω τραλαλά… Έπρεπε να πιάσω στα χέρια μου τα τεύχη Οκτωβρίου ώστε να καταλάβω τι είχε παίξει. «Εκλεκτός» συνάδελφος είχε συμφωνήσει με την διοργανώτρια να δώσει και στα πέντε έντυπα δικές του εικόνες, έτσι που δε χρειαζόντουσαν δικές μου. Κι παρότι δεν πρόκειται να μάθω ποτέ αν όλο αυτό έγινε με προφανές οικονομικό κίνητρο εκ μέρους του καλοθελητή, ή απλά τις παραχώρησε εκ μέρους του Χέλμη, «τι Γιάννης, τι Γιαννάκης», το γεγονός παραμένει: ήταν η πιο επίπονη τρικλοποδιά της 37χρονης πορείας μου!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όμως ο Θεός αγαπά τον κλέφτη, αγαπά και τον νοικοκύρη. Ισχύει. Έτσι λοιπόν στις αρχές της επόμενης χρονιάς ο φίλτατος Χρήστος Καρυώτης, υπεύθυνος ξένου ρεπερτορίου της Ελληνικής Virgin, με καλεί για να μου προτείνει να πάω στο Λονδίνο στα μέσα Ιουνίου ώστε να καλύψω την αντίστοιχη συναυλία των Stones, στην ίδια τους την έδρα και με την Sheryll Crow να ανοίγει τη βραδιά. Θα ήμουν μάλιστα ο μόνος Έλληνας φωτοειδησεογράφος στα photo pits. Αρκεί να ήμουν πρόθυμος να πληρώσω τα έξοδα μετάβασης & διαμονής. Δε χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Ο κύβος ερρίφθη.  

Τη μέρα εκείνη τη γιόρτασα ξεχωριστά, καθώς πρέπει. Το μεσημέρι τσάρκα στα 2nd hand δισκάδικα της Portobello Road, με γεύμα σε Sushi Bar. Μονάχος. Μια χαρά κιόλας. Απλά, κάηκε το είναι μου με τη Wasabi!... Το βράδυ, με το που τέλειωσε τις γύρες του ο Jagger στα σανίδια, έφυγα μαλιοκούβαρα ώστε να απολαύσω άλλα δυο σχήματα που λατρεύω ως αμετανόητος της jazz rock fusion στο ιστορικό “Ronnie Scott’s Jazz Club” στο Soho: Dave Weckl Band και Jim Mullen.

“Such a Perfect Day” (Lou Reed).

Από ότι πληροφορήθηκα το στάδιο την προηγούμενη βραδιά ήταν sold-out, εβδομήντα χιλιάδες κόσμος. Μα και το Σάββατο δεν καταλάβαινες διαφορά. Η Crow αξιοπρεπέστατη. Απλά έχασα το δεύτερο μισό της εμφάνισής της αναγκαστικά, αφού μας κάλεσαν στα παρασκήνια για την παραλαβή του φωτογραφικού μας πάσου. Τι άχαρο συνήθειο και αυτό ρε παιδάκι μου… Θα ήμασταν καμιά πενηνταριά φωτογράφοι στην αγαπημένη μου τάφρο, αφού το “Bridges of Babylon” ήθελε το κουϊντέτο στα καλύτερά του. Έτσι λοιπόν μας χώρισαν σε δυο ομάδες, μια δεξιά και μια αριστερά της μεγάλης πασαρέλας που απλωνόταν στο κοινό. Προσπάθησα να καταλάβω πού θα ήταν ο Keith ώστε να επιλέξω τη δική του γωνιά και όχι του Wood, μα δεν τα κατάφερα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα φώτα φαντασμαγορικά, όπως και το ξεκίνημα τους με “Jumping Jack Flash” & “You Got Me Rocking”. Η αδρεναλίνη στα ύψη. Το εκνευριστικό ψιλόβροχο μοιάζει από άλλο ανέκδοτο κάτω από αυτές τις συνθήκες να ξέρεις! Ο αεικίνητος Mick αποτελεί μαζί με τον Iggy Pop (στα νιάτα του) τους πιο δύσκολους στόχους «παλαιάς κοπής» που έχω κυνηγήσει ως τώρα. Όμως να’σου επί σκηνής και η Sheryll με ολάκερο το σχήμα της να τραγουδά δεύτερα φωνητικά στο “Honky Tonk Women”. Και να που εις το όνομα της showbiz, ο ζαρωμένος Richards έρχεται κι από τα μέρη μας, και μάλιστα στήνεται στα τρία μέτρα από το φακό μου!
Μας έδωσαν εισιτήριο για τις κερκίδες για το υπόλοιπο show. Και πίστεψέ με, είναι τεράστια η διαφορά της αμεσότητας όταν το μέτρο σύγκρισης σε θέλει έστω και για τρία τραγούδια σε απόσταση αναπνοής από τους ήρωές σου, και στη συνέχεια στο ύψος της σέντρας!!!

Το “Brown Sugar” επιλέχθηκε προτελευταίο, με τον καθιερωμένο τους ύμνο ως μεγαλειώδη επίλογο μετά συνοδείας αμέτρητων πυροτεχνημάτων να μας ικανοποιεί τα μάλα. Όμως εγώ άκουσα το μισό “Satisfaction” εν κινήσει, αφού όπως προανέφερα, είχα κι άλλο σημαντικό ραντεβουδάκι.

Θα επιλέξω να κλείσω τούτο το ζωντανό παραμύθι με άλλο ένα γκολ της συνέπειας εις βάρος της πονηριάς. Τι άλλο μου δώρισε λοιπόν το Σύμπαν με δίαυλο τον Καρυώτη;;; Το δεύτερο τηλεφώνημα του φίλτατου συναδέλφου (με το Χρήστο δουλέψαμε μαζί στο «Δίφωνο») λίγες μόλις μέρες πριν την πτήση μου για Αγγλία, με ήθελε να σιωπώ για ώρα πολύ, έχοντας αποσβολωθεί. «Να σου πω, την επομένη της συναυλίας μπορώ να σου κανονίσω συνέντευξη κατ’ ιδίαν με τον Robert Fripp, στην έπαυλή του στο Salisbury. Είναι μια από τις δέκα που θα δώσει σε Ευρωπαϊκά έντυπα, και με το τραίνο είναι κάνα δίωρο μονάχα. Τι λες;».

Το τι συνέβη εκεί, σίγουρα αποτελεί μια ακόμη ενδιαφέρουσα έως και ψυχεδελική ιστορία, για την οποία όμως, δυστυχώς, δεν έχω φωτογραφικό υλικό, αφού ο αλλόκοσμος ηγέτης των θεμελιωδών King Crimson μου πήρε τη φωτογραφική από τα χέρια!...

 

 

Ένα μονάχα καταγράφω λοιπόν και κλείνω: στο τεύχος 8 (ή 245) της Β’ περιόδου του ΠΟΠ&ΡΟΚ, ο τολμηρότατος μας διευθυντής, ο Θοδωρής Μανίκας, αψήφησε διαφημιστική καταχώρηση ώστε να αφήσει ολόκληρη τη συνέντευξή μου με τον guru των πρωτοποριακών King Crimson. Ούτε μια, ούτε δυο, μα πέντε σελίδες! «Ήταν τόσο πυκνή σε πληροφορίες η κουβέντα σας, που όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να κόψω ούτε λέξη» μου δήλωσε.

Παράσημο στο πέτο.
                
            

 






Last modified on Tuesday, 25 February 2020 13:42

Leave a comment