LP: Όταν πρωτογνωρίσαμε το Ανδρόγυνο Ξωτικό

Wednesday, 29 December 2021 15:07
Published in Shot from the Vault

“Είναι αυτό εκεί το κορίτσι σε κείνη τη γωνιά και είναι μικροκαμωμένη, πολύ μικροκαμωμένη, και μοιάζει περισσότερο με αγόρι, και σφύζει από συναισθήματα, από οργή και αγάπη – γιατί είναι ολομόναχη, γιατί όλοι μας είμαστε ολομόναχοι, γιατί οι γονείς μας δεν καταλάβαιναν. Απλά εκείνη το κατάλαβε πιο γρήγορα…”

Όταν αυτοσυστήνεσαι εκθέτοντας παγκοσμίως τον εαυτό σου καθ’ αυτόν τον τρόπο στην επίσημη ιστοσελίδα σου, ανήκεις στους “άλλους”, τους ελάχιστους Αυθεντικούς! Και γω αυτά τα εκτιμώ βαθιά. Πόσο μάλλον δε όταν μπορείς και ανατρέπεις στο πι και φι την όποια μου “καχυποψία” τη στιγμή που έρχομαι να σε γνωρίσω επί σκηνής για πρώτη φορά, έχοντας ένα κεφάλι καζάνι από τον αμείλικτο βομβαρδισμό που δέχθηκα για πάρτη σου. Ως ανίδεου ως προς εσένα, να τα λέμε κι αυτά ως...αυθεντικοί.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν


LP, Katerine Duska, Nalyssa Green - Τεχνόπολις, Αθήνα, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016

Και έρχομαι λοιπόν στο Γκάζι, στην Τεχνόπολη, για να σε ανταμώσω και να σε απαθανατίσω για πρώτη φορά, έτσι που να δω αν είσαι πράγματι όλα αυτά που σου προσάπτουν. Η νέα Janis Joplin, Chrissie Hynde, Amy Lee στη χειρότερη. Το πνευματικό παιδί των David Bowie & Lou Reed. Μα πόσο μάλλον η (έστω και περιστασιακή) τραγουδοποιός για ονόματα βαρβάτα όπως οι Cher, Rihanna, Christina Aguilera, Rita Ora, Leona Lewis… Έχοντας καταφέρει μέσα σε ενάμιση μόλις χρόνο να συγκεντρώσεις περισσότερα από δυο δισεκατομμύρια streams (το 2016), έχοντας κυκλοφορήσει πέντε hit singles που ξεπέρασαν συνολικά τα ογδόντα εκατομμύρια views. Με το “Lost On You” να έχει κατακλύσει τα ερτζιανά, τα smartphones, τα αυτιά μας.

Και έρχεται η ώρα που ανεβαίνεις στην επιβλητικότατη σκηνή ως λιλιπούτειο ξωτικό, με μάτια χαμηλωμένα. Ούτε το ονοματεπώνυμό σου δε μας λες. Σε θέλεις απλά LP. Ως που πιάνεις το μικρόφωνο. Και αρχίζεις να ψέλνεις χαμηλόφωνα το “Muddy Waters” έως το δεύτερο ρεφρέν του. Και κάπου εκεί αρχίζεις να “ζεσταίνεσαι”, να “ξεσπαθώνεις”, συνδέεσαι με την Πηγή, γίνεσαι δίαυλος της. Και έχεις ήδη κερδίσει το παιχνίδι. Κι ας μην το θεωρείς με τίποτα παιχνίδι. Κι ας μην ήταν αυτοσκοπός σου.

Κι όσο περνά η ώρα, τόσο περισσότερο νιώθω μαλάκας που δεν την ήξερα καν. Το άτομο ερμηνεύει οριακά. Όπως λατρεύω. Λες και δεν υπάρχει αύριο. Εξιστορεί βιώματά της με το βάθος μιας Tracy Chapman, με το “ταλαιπωρημένο” βλέμμα μιας Tracy Chapman. Σκίζει τα σωθικά και τις φωνητικές χορδές της, ναι, με το αχαλίνωτο πάθος μιας Joplin, με το εξοργισμένο βλέμμα μιας Janis Joplin! Σε ένα πολύχρωμο μουσικό γαϊτανάκι που ξεκινά από τα “πατώματα” για να τρυπήσει το ταβάνι. Κι ας μοιάζει εκεί ψηλά στα σανίδια πιότερο με τον Bob Dylan. Στήθος μηδέν. Τέλος. Την πάω με χίλια!

Η συνοδεία ηλεκτρικού μπάσου, κιθάρας, πλήκτρων και τυμπάνων κρίνεται και εδώ σημαίνουσα κάργα, όμως   η Laura Pergolizzy και με ένα γιουκαλίλι, με ένα ντέφι μόνο βρε αδελφέ, σε πιάνει από το γιακά και σε ανατριχιάζει πατόκορφα. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι το ζήσαμε αυτό. Σε βαθμό τέτοιο που όταν μας καληνύχτισε νωρίς, κατά τις ενδεκάμιση, νιώθαμε πεινασμένοι… Κι ας είχαμε απολαύσει (ω ναι, πλέον κι εγώ!) για δεύτερη φορά  το “Lost On You”. Ήταν τόσο έντονη η συναυλιακή εμπειρία που ακόμη και τα εορταστικά βεγγαλικά του Gazzarte μου έμοιαζαν… παράταιρα κείνη την ώρα να με πιάνεις.

Τίποτα παιδάκι μου. Τέλος. Έκτοτε δηλώνω απερίφραστα οπαδός της!
Και να την λοιπόν φέτος που ξαναχτυπά την πόρτα μας, επιστρέφοντας με δεκαπέντε νέες συνθέσεις μέσα από το ολόφρεσκο «Churches».



SETLIST

Muddy Waters
Free To Love
Strange
Lost On You
Levitator
Long Way To Die
Up Against Me
Other People
Tokyo Sunrise
Death Valley
Forever For Now
Dead Town
Halo (Beyoncé Cover)
Into The Wild

Encore

Switchblade
Lost On You

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

Last modified on Wednesday, 29 December 2021 15:42

Leave a comment