JUDAS PRIEST: «Είναι Τρελός ο Καραφλός»

Wednesday, 27 April 2022 15:20
Published in Shot from the Vault

Ακόμη και αν οι περισσότεροι από εμάς ουδέποτε περιμέναμε το “Rock’n’Roll Hall Of Fame” να επικυρώσει την αυταπόδεικτη αξία των «μουσικών ηρώων» μας, δεν ξέρω για σένα, εγώ μπήκα τελικά και ψήφισα σήμερα για πρώτη φορά, κατ’ εξαίρεση, ώστε να τιμήσω (και με αυτόν τον τρόπο) δυο λατρεμένα μου υποψήφια σχήματα του 2022: τους Rage Against The Machine και τους εδώ τιμώμενους μεταλλοπατέρες. Υπόψιν. 29 Απριλίου, μεθαύριο, λήγει η προθεσμία υποβολής. Όχι πως θα ιδρώσει το αυτί τους φυσικά.

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Όπως και να’χει το πράμα, δεν υπάρχει ένας μας που να μην περιμένει να τραγουδήσει ξέφρενα την ποδοσφαιρική ιαχή «είναι τρελός ο καραφλός» για πολλοστή φορά στην Πλατεία Νερού, στις 15 Ιουλίου, ένδεκα χρόνια και δέκα μέρες από την αξέχαστη εμφάνιση των Judas Priest στο ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος. Τότε που στα πλαίσια της επονομαζόμενης παγκόσμιας περιοδείας Epitaph είχαμε δώσει σύσσωμοι το παρών μπας και το εννοούσαν πως θα ‘ναι η τελευταία τους φορά. Αμ δε.

Είναι γνωστό τοις πάσι πως, όσα χρόνια κι αν  περάσουν, όσο κι αν τα νούμερα της ηλικίας των αγαπημένων μας καλλιτεχνών παραπέμπουν πλέον σε οίκους ευγηρίας, παρά σε Φεστιβάλ, εκείνοι θα επιμένουν να μας «αποχαιρετούν» από σκηνής έως να τους σταματήσει το ένα και μοναδικό αναπόφευκτο και τελεσίδικο ραντεβού της Ζωής. Του καθενός μας.
Το σαράκι της άνευ όρων αποδοχής που τους προσφέρει το αμετανόητο κοινό τους είναι για δαύτους το εις τους αιώνας των αιώνων πολυπόθητο Ελιξίριο της Ζωής. Ο σημαντικότερος λόγος ύπαρξης. Τόσο απλά. Και δεν μπορεί κανείς μας να τους αφαιρέσει αυτό το γινάτι! Μπορείς κάλλιστα να απουσιάσεις. Ως εκεί. Τέλος.

«Θέλετε να ξέρετε τη στιγμή που θα αποσυρθώ μια για πάντα; Όταν θα τους ακούσω να καρφώνουν το καπάκι της κάσας μου. Και αμέσως μετά θα κάνω ένα encore, διότι εγώ είμαι ο Πρίγκιπας του Σκότους!» (Ozzy Osbourne)

Judas Priest, Whitesnake, Opeth, Firewind - Πλατεία Νερού, Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Φέτος το μενού διαφέρει σε ονόματα μα όχι σε μουσικά ιδιώματα από το παραπάνω που οι εικόνες εδώ αποτυπώνουν. Και τούτο διότι πέρα από αυτό καθαυτό το κυρίως πιάτο, στη θέση του βετεράνου David Coverdale έχουμε τον εξίσου κωλοπετσωμένο συνοδοιπόρο του Glenn Hughes παρέα με δυο πρώην συνεργάτες του να πλαισιώνουν τον ιδρυτή των hard rockers Dead Daisies, David Lowy. Και στη θέση των Opeth, τους…μαυροπερισσότερους Cradle Of Filth.

Βέβαια το Καλοκαίρι του ’11 απολαύσαμε άλλα δυο σχήματα για ξεκίνημα. Τους δικούς μας Karma Violens που όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο βυθίζονται συνειδητά στο σκότος της αβύσσου, και τους Firewind του πρεσβευτή της χώρας μας στην παγκόσμια μεταλλική κοινότητα, Κώστα Καραμητρούδη, a.k.a. Gus G. Κατά τα άλλα οι Opeth έμοιαζαν έξω από τα νερά τους με τον ακάθεκτο Αττικό Ήλιο να εγκλωβίζει καίρια το βραδινό ύφος της πολυδαίδαλης μουσικής του επερχόμενου τότε “Heritage”, ενώ οι Whitesnake με το που τίμησαν το έναυσμα της περιοδείας τους, το ολόφρεσκο “Forevermore”, το έριξαν στις παλιές κι αγαπημένες μας τραγουδάρες όπως τα “Slide It In”, “Fool For Your Loving”, “Here I Go Again”, “Still Of The Night” έτσι που να δοκιμάσουμε (και) τις δικές μας φωνητικές δυνατότητες στα ρεφρέν. Πάντως καλά τα πήγε κείνη τη βραδιά ο αμετανόητος «τζόβενος». Καμία σχέση με το Λυκαβηττό. Όμως είχε έρθει πλέον η ώρα του υψίφωνου Rob να υποστηρίξει τα όσα από το 1973 έχει κερδίσει με τη σπαθάρα του ως Metal God…

…και αυτό που βιώσαμε δεκαπέντε χιλιάδες νοματαίοι κείνη τη βραδιά ήταν κάτι παραπάνω από αντάξιο των μεγάλων προσδοκιών μας. Όσο «άδικες» κι αν έμοιαζαν αυτές για τον τότε εξηντάχρονο μπροστάρη της Αγγλικής αρμάδας. Θυμάμαι ακόμη το στόμα μου ανοικτό παρέα με τα στόματα ολάκερης της παρέας μας, με το που άγγιξε ξανά τα Θεία σε κομβικά σημεία όπως η κορόνα στο ονειρικό “Victim Of Changes”. Όπως η τσιρίδα στη λατρεμένη μου διασκευή του “The Green Manalishi (With The Two Pronged Crown)”… Πόσιμη ευδαιμονία. Με άλλα λόγια, το ρίξαμε στις μπύρες.

Όσο για το επίμαχο θέμα της βραδιάς, δηλαδή την συνειδητή απουσία του πρωτεργάτη K.K. Downing «για εικοσιένα λόγους» που ποτέ δε μάθαμε συνολικά και την αντικατάστασή του από τον νεαρό Ritchie Faulkner, εκ του αποτελέσματος, το ότι κατάφερε το ακατόρθωτο, τόσο που να εξαφανιστεί αυτή η τεράστια μαύρη τρύπα εξαρχής, τα λέει όλα. Η σχετικά πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του λοιπόν μας θέλει όλους να του ευχόμαστε περαστικά, έτσι που να τον απολαύσουμε ξανά στα μέρη μας ως πανάξιο συνεχιστή. Πόσο μάλλον εν ελλείψει του Glen Tipton που τον Φεβρουάριο του 2018 διαγνώστηκε με Parkinson.

Setlist:

Battle Hymn / Rapid Fire
Metal Gods
Heading Out To The Highway
Judas Rising
Starbreaker
Victim Of Changes
Never Satisfied
Diamonds And Rust
Prophecy
Nightcrawler
Turbo Lover
Beyond The Realms Of Death
Sentinel
Blood Red Skies
The Green Manalishi (With The Two Pronged Crown)
Breaking The Law
Painkiller
Hellion / Electric Eye

Encore A:

Hell Bent For Leather
You 've Got Another Thing Comin'
Encore B:

Living After Midnight

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

Leave a comment