IGGY POP: Το απεχθές συμβάν της τελευταίας βραδιάς του Φεστιβάλ “Rock Of Gods” το Καλοκαίρι του 1996

Friday, 13 May 2022 16:27
Published in Shot from the Vault

Έχοντας αναγνώσει την απίστευτη αναμνηστική ιστορία του θαυμαστού Γιάννη Πετρίδη στην ηλεκτρονική Athens Voice, το σκέφτηκα διπλά να καταγράψω κάτι με τη σειρά μου... Μα τι να γράψει κανείς μετά από τούτον τον μοναδικό Γκουρού της εποποιίας της Rock’n’Roll; Κι αν υπαναχώρησα τελικά, είναι διότι οι εικόνες που μου «κάθισαν» κείνη τη νύχτα ως επίσημου φωτογράφου των δύο διοργανωτών όπως και των περιοδικών «ΠΟΠ&ΡΟΚ» και “Metal Hammer”, αποδείχθηκαν από το Χρόνο, το μέγα κριτή των πάντων, διαχρονικές…

Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν       

Ιούλιος 1996. Η χώρα μας μετρά ουσιαστικά μόνον δεκαέξι χρόνια συναυλιακής εμπειρίας, ξεκινώντας από την ιστορική συναυλία των The Police στα ντουζένια τους, με τη Lene Lovich να ανοίγει το σόου στο κλειστό γήπεδο του Σπόρτιγκ, στις 30 Μαρτίου του 1980. Παρότι δεν κατάφερα να μπω λόγω εξάντλησης των εισιτηρίων, ήμουν απ’ έξω και άκουσα μερικές από τις χιτάρες τους. Έως ότου πήραν τα πόδια μου φωτιά στη θέα μιας διμοιρίας ΜΑΤ που κάλπαζε προς το μέρος μου!... Και ήταν τότε που εν μια νυκτί άνοιξαν μια για πάντα τα συναυλιακά σύνορα της μεταχουντικής Ψωροκώσταινας για τα μεγάλα εισαγόμενα σχήματα της pop και rock.

Το μεγαλεπήβολο εγχείρημα του τριήμερου φεστιβάλ του ’96 ανέλαβαν δικαίως δυο από τις πιο «περπατημένες» εταιρίες μετάκλησης συγκροτημάτων στη χώρα μας. Η «Άνωση» και η “Didi Music”. Μοναδικοί «πρόγονοι» του “Rock Of Gods” (έστω και με διάρκεια δύο αντί τριών ημερών) υπήρξαν τα επίσης ιστορικά “Rock In Athens” τον Ιούλιο του 1985 και η «Μαραθώνια Συναυλία κατά του AIDS» τον Οκτώβριο του 1988. Και τα δυο στο Παναθηναϊκό Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Και τα δυο υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.    

Και αν εν τέλει ο πρόγονος του ονομαστού “Rock Wave Festival” κατάφερε να αγγίξει τον πήχη των «ευρωπαϊκών προδιαγραφών» σε ελάχιστες θεματολογίες, ξεκινώντας με δυο άκρως επίπονες ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής (Foo Fighters & Motorhead) σε μια κοχλάζουσα τσιμεντένια αλάνα στη μπούκα του λιμανιού του Πειραιά, το γεγονός παραμένει: είμαστε δεκάδες χιλιάδες κείνοι που μνημονεύουμε ακόμη κείνο το Καλοκαίρι, τελεία και παύλα!

IGGY POP, MOBY, ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ, IN TRANCE ’95, OH! MY GARDEN – Αποβάθρα 3, Λιμένας Πειραιώς, Δραπετσώνα, Κυριακή 14 Ιουλίου 1996

Έχοντας ήδη πίσω μου δυο εικοσιτετράωρα θητείας ως πανταχού παρών φωτο-ειδησεογράφος του τριημέρου, μα και ως μεταλλοροκάς, πίστευα πως για του λόγου μου «τα καλά είχαν περάσει» από την πρώτη κιόλας μέρα του Φεστιβάλ. Κι ας ήμουν από τους μετρημένους στα δάκτυλα (του ενός χεριού; ) που «αγκάλιασαν» στο λεπτό την αντικατάσταση των μοναδικών Motorhead από τους Saxon αυθημερόν. Για την ακρίβεια, στο άκουσμα του “Dogs Of War” αφήνιασα.

Κι όμως. Τα όσα μου/μας επιφύλαξε η τρίτη και τελευταία βραδιά της Κυριακής υπήρξαν εν τέλει έως και απρόσμενα αξιομνημόνευτα. Και τούτο διότι ακόμη και οι εικαστικοί Στέρεο Νόβα που έχουν πάρει εξαρχής διαζύγιο από το φως του Ηλίου υπήρξαν υπέρ το δέον θεατρικοί. Μα εκεί που πραγματικά ανατράπηκαν όλα τα προγνωστικά μέσα μου ήταν κατά τη διάρκεια της αφιονισμένης εμφάνισης του «άγνωστου» σε μένα τότε Moby, αφού ο ξεσκέπαστος κοντός σάρωσε τα πάντα όλα στο πέρασμά του. Παρόλα αυτά, κι ενώ νόμιζα πως τίποτα δε θα μπορούσε να υπερκεράσει τούτο τον απρόσμενο τυφώνα, το rock’n’roll υπερέβαλλε εαυτόν με μια από τις πιο εκρηκτικές και αξιομνημόνευτες εμφανίσεις του James Newell Osterberg Jr.

Του αγέραστου Iggy Pop.

Ιδού λοιπόν το χρονικό με λόγια και εικόνες.



Μην έχοντας υποχρέωση να εγκαταλείψω τα photo pits στο πέρας του τρίτου τραγουδιού κατ’ εξαίρεση, όντας επίσημος φωτογράφος, συνέχισα να κυνηγώ το αεικίνητο ημίγυμνο αγρίμι σημαδεύοντας τον ακατάπαυστα με τον τηλεφακό μου. Διακατεχόμενος άλλωστε από παρόμοια έκκριση αδρεναλίνης. Και να που ξάφνου, εν ριπή οφθαλμού, βλέπω ένα πλαστικό μπουκαλάκι εμφιαλωμένου νερού, γεμάτο, με το καπάκι του, να αναπηδά στο κούτελο του πρωταγωνιστή από το πουθενά. Ή πιο σωστά, από το χέρι ενός μπουζουκοκέφαλου (με το πρώτο συνθετικό της λέξης να προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα!). Και στον επόμενο τόνο…



Συνεχίζοντας επίμονα να τραγουδά με το μικρόφωνο στο δεξί του χέρι, ο Iggy πιάνει το μέτωπό του με το αριστερό απορημένος (εικόνα 1). Το κατεβάζει κοιτώντας τη χούφτα του η οποία είναι γεμάτη αίμα (εικόνα 2).

Οργισμένος το επόμενο λεπτό σηκώνει το αριστερό στον αέρα με το μεσαίο δάκτυλο να δείχνει τα ουράνια (εικόνα 3).

Το βλέμμα του είναι πλέον βλοσυρό, με τα αίματα στο πρόσωπο και το στήθος του να πολλαπλασιάζουν την ένταση των στιγμών εκατέρωθεν (εικόνα 4).

Μοιάζει να μη μπορεί πλέον να διαχειριστεί το θυμό του (εικόνα 5).

Λέει δυο στιχάκια ακόμη και ξανακοιτά τα ματωμένα του δάκτυλα με έχθρα φανερή (εικόνα 6).

Και κάπου εκεί, γίνεται ανήμερο θεριό και ξεκινά ένα ανεξέλεγκτο Χορό της Φωτιάς που τον θέλει ανάμεσα στα άλλα να σκαρφαλώνει στις πυρωμένες κεφαλές των Marshall αναπαριστάνοντας πως συνουσιάζεται μαζί τους (εικόνα 7)! Και όλα αυτά, στη διάρκεια 120 δευτερολέπτων...

Κραυγάζωντας “You can’t stop me motherfuckers!”
Έτσι ήταν, είναι και θα είναι.
Τούτον εδώ ούτε ο Θάνατος δε θα τον σταματήσει.


Setlist:

I Wanna Live
Down on the Street
Heart Is Saved
Raw Power
Search and Destroy
Sister Midnight
Real Wild Child (Wild One)
I Wanna Be Your Dog
The Passenger
Lust for Life
Home
I'm Sick of You
Death Trip
No Fun
Knucklehead
Sixteen
Pussy Walk
1969
Louie Louie
Wild Thing
Johnny B. Goode

Concert photos copyright by Chris Kissadjekian

Last modified on Friday, 13 May 2022 21:15

Leave a comment