Monuments on Facebook

SHOT FROM THE VAULT: BLACK SABBATH

Monday, 22 February 2016 14:52
Published in Shot from the Vault

Black Sabbath - N.E.C. Arena
Birmingham, 4 Δεκεμβρίου 1997

Το θάρρος και πόσο μάλλον το θράσος δεν αποτελούσαν εξαρχής πολύτιμα γνωρίσματα του χαρακτήρα μου. Είναι επίκτητα χαρακτηριστικά που μου χάρισε η βουτιά στα βαθιά που έκανα στα δεκαεπτά μου χρόνια, όταν επέλεξα το Φωτορεπορτάζ για βιοποριστικό μου επάγγελμα ως μισθωτός στην τότε κορυφαία σε κυκλοφορία εφημερίδα της χώρας, το πρωτοποριακό «Έθνος». 

Κορυφαίο σε πωλήσεις για αρκετά χρόνια το έντυπο αυτό στα χρόνια που το οδηγούσε ο αείμνηστος Αλέκος Φιλιππόπουλος, και δη τα πρώτα χρόνια της «Αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου. Πρωτοποριακό, διότι εισήγαγε στην Ελλάδα το σχήμα tabloid και τις έγχρωμες φωτογραφίες (έως τότε οι εφημερίδες ήταν μαυρόασπρα διπλοσέντονα), όπως και μεγάλο σχολείο για καθέναν που πέρασε από τις τάξεις του στα ντουζένια του! Γιατί όμως πάω τόσο πίσω εξιστορώντας την εν λόγω παρουσιαζόμενη φωτογραφία των proto-doomsters; 

Ήταν εκεί που έσπασα το τσόφλι και βγήκα από το καβούκι μου ως ντροπαλός έφηβος. Βαπτίστηκα με το «στανιό» από τον τότε υπεύθυνο του φωτογραφικού τμήματος, Ανδρέα Λάντζο, αφού το πρώτο μου δοκιμαστικό ήταν να πάω στα Δικαστήρια της οδού Σανταρόζα και ανάμεσα σε πάλιουρες του φωτορεπορτάζ, να φέρω πίσω εικόνες κατηγορουμένων στο εδώλιο. Βαθμός δυσκολίας; 1.000!
Και τούτο όχι μόνο επειδή οι παλαιοί με έβλεπαν -με το δίκιο τους!- σαν ύψιστο κίνδυνο για το μεροκάματό τους και μου φέρονταν ως άκρως ανεπιθύμητο. Το 1.000 είναι επιπρόσθετα απόρροια των παρακάτω «όμορφων» της υπόθεσης… Όσοι ασχολούνται έστω και ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και πρόλαβαν την εποχή της «αναλογικής» καταγραφής, θα αντιληφθούν πέρα ως πέρα γιατί όλα τα παρακάτω με ήθελαν αθλητή του δεκάθλου, ως αρχάριο: α) απαγορευόταν η λήψη φωτογραφιών εντός της αίθουσας με φλας, β) το φως ήταν μηδαμινό και στην κάμερα ήταν φορτωμένο Kodak ektachrome, slide παρακαλώ, όχι αρνητικό που επιδέχεται μετέπειτα διορθώσεις, γ) όπως η κάμερα έτσι και ο φακός ήταν manual focus, και τέλος δ) προσπαθούσα να φέρω εικόνα με το κεφάλι του εκάστοτε κατηγορούμενου μες το κάδρο, δίχως να μπορώ να σκοπεύσω χρησιμοποιώντας το βιζέρ, στα τυφλά!!! Ήμουν δεκαεπτά (ναι, κέρδισα χρόνο), απόφοιτος Λυκείου τρεις μήνες. Και αν ήθελα να παραμείνω εργαζόμενος, έπρεπε να γυρίσω με δημοσιεύσιμη φωτογραφία. Κάτσε καλά. Το 1983. Πάμε λοιπόν τώρα στο Δεκέμβρη του 1997 με σάλτο μορτάλε και θα ανακαλύψτε προς τι ο τεράστιος πρόλογος…
Μεγάλη η παρέα Ελλήνων που φτιάξαμε φίλοι καλοί μα και γνωστοί ώστε να ζήσουμε από κοντά την ιστορικότατη επανένωση της αυθεντικής σύνθεσης των Black Sabbath, στη γενέτειρά τους. Με τον αδελφικό μου φίλο & συνάδελφο, Στάθη Ζούμπο, επιλέξαμε ενοικίαση αμαξιού μέρες νωρίτερα ώστε να περάσουμε μια βόλτα και από το Bristol όπου θα βρίσκαμε τον φίλτατο Γιώργο Φλωράκη για μπύρες, μουσικές & εκδρομικές περιπλανήσεις. Παρασκευή 5 Δεκέμβρη πετούσαμε για Αθήνα και το Metal Hammer είχε κανονίσει μέσω της δισκογραφικής εταιρίας να καλύψουμε την συναυλία την πρώτη από τις δυο βραδιές, αυτή της Πέμπτης 4 του μήνα. Με διάθεση εκδρομική και άκρως τουριστική, φτάσαμε στην βιομηχανική πρωτεύουσα της Αγγλίας νωρίς το απόγευμα. Μετά από τα καθιερωμένα pints σε παρακείμενη heavy metal pub του Birmingham και το κέφι να φτερουγίζει μέσα μας, βρεθήκαμε εμπρόθεσμα με το Στάθη στον κισσέ των διαπιστεύσεων αναζητώντας τα photo passes, για να βιώσουμε μια από τις πιο μεγάλες ψυχρολουσίες που έχω βιώσει στα 33 χρόνια της επαγγελματικής μου πορείας… Τα πάσα αφορούσαν την Παρασκευή!!!
Δεν υπήρχε καθρέφτης κοντά για να δω το χρώμα μου και ο φίλος μου ήταν λίγο πιο πέρα για να μου πει. Όμως είμαι σίγουρος πως ήμουν άσπρος σα πανί. Εξηγώ στους υπεύθυνους πώς έχει γίνει λάθος και ότι πετάμε την επομένη για Ελλάδα εκλιπαρώντας για κατανόηση. Ανένδοτοι οι Αγγλάρες. Τηλεφωνώ Αθήνα, ποιον ακριβώς να βρεις δέκα το βράδυ στα γραφεία;;; Σκέφτομαι τα πάντα. Πίεση είκοσι και βάλε. Βλέπω τους ξένους συναδέλφους να ακολουθούν τον υπεύθυνο ασφαλείας και σε ουρά, να παίρνουν το δρόμο για τα photo pits. Πάω να σκάσω. Λέω «αυτό που ζω δεν υπάρχει, αποκλείεται να χάσω Reunion Sabbath». Στην ύστατη προσπάθεια μου να μεταπείσω τους κάτοχους της λίστας στο ταμείο, μου παραχωρούν δυο προσκλήσεις ώστε τουλάχιστον να δούμε τη συναυλία. Αυτό ήταν!
Γυρνώ στο Στάθη και του λέω αυτολεξεί: «φίλε, βγάλε τη φωτογραφική σου από την τσάντα, φόρεσε της τον τηλεφακό και ακολούθησε με!». Φορώντας εξαρχής το φωτορεπορταζιακό μου γιλέκο, κρεμάω ένα σώμα μηχανής σε κάθε ώμο και του λόγου μου, παραδίδω τα εισιτήρια στον ελεγκτή της εισόδου και με το που φεύγουμε από το οπτικό του πεδίο, ακούμε τις πολεμικές σειρήνες να αναγγέλλουν την έναρξη του σόου. Ανατριχιάζω πατόκορφα και φωνάζω στον Στάθη «αδελφέ, τώρα τρέχουμε, ακολούθησε με!». Λίγο πιο κάτω, η πύλη της αρένας. Στρίβουμε με ποδοβολητά αριστερά και στο βάθος φαίνεται ο σεκιουριτάς των photo pits. Σηκώνω τα δυο κανόνια μου στο αέρα αναδεικνύοντας την ιδιότητά μας δίχως να χάσω τον καλπασμό μου, ο τύπος ψαρώνει, σου λέει «φωτογράφοι που έφτασαν τώρα», και μας ανοίγει το πορτάκι… Ένα, δυο, τρία βήματα μετά, και είμαστε μέσα από τα κάγκελα μαζί με άλλους είκοσι διεθνής συναδέλφους, τα έγχρωμα φώτα εναλλάσσονται κατά ριπάς και θυμίζουν πόλεμο, το βίντεο στη γιγαντοοθόνη εξιστορεί με αλλοπρόσαλλά πλάνα την πορεία των Sabbs και ιαχές θριάμβου αντηχούν από την κατάμεστη αρένα του NEC. Γυρνώ με τρίχες σηκωμένες και αγκαλιάζω το Στάθη. «Μαλάκα, ναι! Τι ζούμε ρε συ;;; Ναι!».
Οι τέσσερεις τιτάνες απλώνονται στην αχανή σκηνή και ο απέθαντος Ozzy πλησιάζει στο χείλος της. Σηκώνω την F-90X με τον 24mm f:2,8 και περιμένω έως ότου ο θεόρατος σταυρός πίσω του γίνει πράσσινος, ενώ συγχρόνως κάνω δεξιά-αριστερά ώστε να κεντράρω το μάστορα στη μέση του. Αδρεναλίνη. Κλικ. Και ιδού.
Αφιερωμένη εξαιρετικά «στο δάσκαλο που με έσπρωξε να πέσω από τη σανίδα", που με δίδαξε να τολμώ. Να’σαι πάντα καλά Ανδρέα μου.

(σημ: για να αποκτήστε τις φωτογραφίες, επικοινωνήστε στο This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)

 

 

 

Last modified on Wednesday, 06 April 2016 14:25

Leave a comment