INTERVIEW: Building Chaos

Συντάκτης: Special Guest
on 01 December 2016

Σκεφτείτε πως βρίσκεστε κάπου στην Άγρια Δύση και κάτω από μια σκιά, του ίδιου όμως δέντρου, βρίσκονται ο B.B King, ο Johnny Cash και… οι Slayer. Σκεφτείτε τώρα, την δημιουργία μιας αντισυμβατικής μουσικής συνωμοσίας με μια δόση χιούμορ και αέναης ψυχικής νεότητας. Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο, από την γέννηση των Building Chaos! Αν η ψυχούλα σας ζητά να περάσει καλά και να ξεχαστεί απ’ την καθημερινή, χαοτική πολιορκία των δρώμενων, τότε οι Building Chaos, υπόσχονται εγγυημένη αποθεραπεία!

Γράφει η Ζωή Βίγγου

Έχοντας πάρει μια γεύση από το επερχόμενο δίσκο της Εύης Χασαπίδoυ Watson (κριτική του οποίου θα διαβάσετε πολύ σύντομα), μίας από τις μεγαλύτερες φωνάρες που έχει βγάλει η Ψωροκώσταινα και ξεπερνά πολλούς ακόμη και πολλούς εισαγόμενους συναδέλφους της, είχα μεγάλη ανυπομονησία να την δω ζωντανά, και με τις δύο τωρινές μπάντες της. Αφού κανόνισα λοιπόν να έχω και το ρεπό μου την επόμενη μέρα, έφτασα στα γνωστά σκυλιά, τα έξη, του Μοναστηρακίου.

Ο προοδευτικός τόνος που χαρακτηρίζει τους Zemial, προσυπογράφεται γι’ ακόμη μια φορά, όπως και κάθε άλλη, στο νέο τους EP, The Repairer of Reputation. Όσων οι αισθήσεις ήταν ακόλουθες και ταξίδεψαν με τον δίσκο NYKTA, μάλλον με το νέο τους EP, θα είναι σε θέση να αναγνωρίσουν την περαιτέρω εξέλιξη που μας προσφέρουν με το ερεβώδες, χωροχρονικό τους παράδοξο. Το μόνο που χρειαζόμαστε, είναι μια μηχανή του χρόνου και, τ’ αυτιά μας, ανοιχτά.

Γράφει η Ζωή Βίγγου

Περίμενα αρκετά χρόνια για να ξαναδώ τα αδέρφια από το Bello Horizonte, μετά τη μυθική τους εμφάνιση στη Μαλακάσα ως Cavalera Conspiracy. Και τι καλύτερο, μοναδική εμπειρία, από το να ακούσεις το Roots στην ολότητα του! Προορισμός Gagarin λοιπόν και διέκρινα μεταλλικά μεγαλεία στον ορίζοντα. Φτάνοντας λίγο πριν το support, εντυπωσιάστηκα από το σχεδόν γεμάτο χώρο που προμήνυε μια καυτή βραδιά. Μια βραδιά που μου είχε λείψει αφού κι αυτό το συναυλιακό καλοκαίρι ήταν φτωχό σε προσέλευση με εξαίρεση φυσικά την γιορτή των MUSE στην κατάμεστη (όσο ποτέ πριν!) Πλατεία Νερού.

Ο δίσκος υπήρχε πολύ καιρό στο playlist του αγαπημένου μου Spotify για ακρόαση, ιδιαίτερα στα μοναχικά μου περπατήματα στο δάσος και είχα σκοπό να το παρουσιάσω κανονικά. Δυστυχώς, όμως, με πρόλαβαν τα νέα του θανάτου του αγαπημένου μου Λέοναρντ. Για άλλη μια μέρα, ξύπνησα με δυσάρεστα νέα. Τι να πω, πολύ θανατικό έχει πέσει φέτος, άντε να φύγει το 2016 να ηρεμήσουμε.