SPECIAL GUEST: THROUGH THE LOOKING GLASS

Tuesday, 17 May 2016 11:08
Συντάκτης:
Published in Special Guests

«...Αnd the drummer he’s so shattered, trying to keep on time...», τραγουδάει με πείσμα και μαγκιά ο Jagger στο “Jig-Saw Puzzle”. Χρόνια αργότερα, ακόμα μου προκαλεί αίσθηση αυτό το στιχάκι των Rolling Stones, από το άλμπουμ του 1968, Beggars Banquet, ίσως επειδή ήταν η πρώτη φορά που άκουγα έναν τραγουδιστή να μιλά για την ίδια του την μπάντα: «Oh the singer, he looks angry, at being thrown to the lions/And the bass player he looks nervous about the girls outside/And the drummer he’s so shattered, trying to keep on time/And the guitar players look damaged, they’ve been outcasts all their lives». 

Γράφει ο Άκης Περδίκης

Η θεματολογία της rock, όπως μας έχει αποδείξει το πέρασμα του χρόνου, είναι αρκετά ανοιχτόμυαλη ώστε να καταπιάνεται μ’ ένα σωρό καταστάσεις – από έρωτες στο πίσω κάθισμα έως τη δολοφονία του John Kennedy. Βρίσκω πάντως μοναδικές τις στιγμές που μια μπάντα, περισσότερο από αυτοβιογραφική ειλικρίνεια παρά από φουσκωμένο εγωισμό, ασχολείται με τον εαυτό της.

Με παπούτσια-πλατφόρμες, φανταχτερή ενδυμασία, και κάμποσο make-up, οι Mott The Hoople ήταν ταιριαστοί με τα καπρίτσια του glam rock της Βρετανίας (αρχές με μέσα 70’s). Ο κιθαρίστας Mick Ralphs αποθεώθηκε αργότερα με τους Bad Company, ενώ στην καρδιά της μπάντας βρισκόταν ο ταλαντούχος τραγουδοποιός Ian Hunter. Το “Ballad of Mott (26 March 1972 Zurich)” είναι μια τρυφερή αυτοβιογραφική μπαλάντα, με τον Hunter να παραδέχεται ότι το rock’n’roll είναι ένα παιχνίδι στο οποίο δεν κερδίζεις, που όμως δεν θα το άλλαζε με τίποτα: «I changed my name in search of fame, to find the Midas touch, I wish I’d never wanted then, what I want now twice as much». Πιο κάτω, εμφανίζεται στο τραγούδι ολόκληρη η μπάντα: “Buffin lost his child-like dreams and Mick lost his guitar, and Verden grew a line or two and Overend’s just a rock’n’roll star”. Το 1976 ο Ian Hunter προχώρησε ένα βήμα παραπέρα κι έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο για τις περιπέτειες του με τους Mott The Hoople: “Reflections Of A Rock Star”, μια από τις πρώτες και πιο ενδιαφέρουσες rock αυτοβιογραφίες.

Ονόματα μουσικών, όπως είναι φυσικό, αναφέρονται σε δεκάδες ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους, όταν έρχεται η στιγμή που παρουσιάζονται τα μέλη του γκρουπ. Όταν όμως ο τραγουδιστής απευθύνεται στον κιθαρίστα στη διάρκεια μιας ηχογράφησης μέσα στο στούντιο, η στιγμή αποκτά μια ιδιαιτερότητα. Ακόμα περισσότερο, όταν μιλάμε για τον Captain Beefheart, την πιο εκκεντρική ίσως περσόνα της avant garde rock. Με το μοναδικό του σουρεάλ ύφος, σε μια παύση στο “Big Eyed Beans From Venus”, ο Beefheart γυρνάει στον κιθαρίστα του και προστάζει: «Mr. Zoot Horn Rollo, hit that long lunar note!». Κι ο Zoot Horn Rollo ξεχύνεται στο διάστημα...

Στo “Fire” ο Jimi Hendrix νιώθει την έμπνευση να πλησιάζει, πάει στο μικρόφωνο και αναγγέλλει: «Move over Rover and let Jimi take over!». Η φράση όμως έχει τις ρίζες της αλλού. Την πρωτοχρονιά του 1966, ο Jimi βρέθηκε στο πατρικό σπίτι του μπασίστα, Noel Redding. Η νύχτα ήταν παγερή, το τζάκι αναμμένο, και ο Jimi παρακάλεσε, «Let me stand next to your fire». Όμως, ανάμεσα σ’ αυτόν και το τζάκι υπήρχε ένα μεγαλόσωμο λυκόσκυλο. Έτσι βγήκε η φράση «Move over Rover...».

Οι στίχοι του Pete Brown θυμίζουν πίνακες ζωγραφικής, με λέξεις ν’ αντικαθιστούν τα χρώματα. Είναι ο ποιητής που “εικονογράφησε” τα τραγούδια των Cream και παρόλο που η δύναμή του ήταν στις λέξεις, διέθετε αρκετά συμπαθητική φωνή ώστε να τραγουδά με το δικό του σχήμα, τους Piblokto. Το 1970 που το αρχικό γκρουπ διαλύθηκε και καθώς μάζευε τα σπασμένα κομμάτια, ο Brown συνέθεσε το “My Last Band”. Αρχίζει με: «I remember my last band, we travelled through the land», συνεχίζει με αναμνήσεις και στιγμιότυπα, για να καταλήξει: «I’ve got a new band now, we’re really gonna show them how». Όλα καλά, τέλος καλά.

Οι Beatles αναφέρονται στους ...Beatles στο “Glass Onion”, οι στίχοι του οποίου περιέχουν αναφορές σε προηγούμενα τραγούδια τους: “Strawberry Fields Forever”, “I Am The Walrus”, “The Fool On The Hill”, “Lady Madonna” και “Fixing A Hole”. Ένα άλλο, το “You Never Give Me Your Money”, στρέφεται εναντίον των μάνατζερ/λογιστών που τους είχαν φορτώσει με χρέη.

Οι Matching Mole σχηματίστηκαν το 1971, με μουσικούς από την αφρόκρεμα της progressive σκηνής του Canterbury (Soft Machine, Caravan, Quiet Sun). Το πρώτο τους άλμπουμ ανοίγει με την υπέροχη μπαλάντα “O Caroline” και στους πρώτους στίχους ο ντραμίστας/τραγουδιστής Robert Wyatt περιγράφει την μπάντα καθώς παίζει: «David’s on piano/and I may play on a drum/and we’ll try to make the music work/we’ll try to have some fun». Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το “Signed Curtain”, οι στίχοι του οποίου καταπιάνονται με τη φόρμα του ίδιου του τραγουδιού! «This is the first verse, this is the chorus or perhaps it’s a bridge, or just another part of the song that I’m singing... And this is the second verse, or it could be the last verse...». Διαφορετικό και πρωτότυπο.

«Εδώ είμαστε!», φωνάζουν οι Monkees στο “(Theme From) The Monkees”, το τραγούδι με το οποίο άνοιγε το γεμάτο απρόοπτες καταστάσεις, κωμικό τηλεοπτικό τους show στα ‘60s: «Here we come, walkin’ down the street, we get the funniest looks from everyone we meet / Hey, Hey, We’re The Monkees, people say we monkey around, but we’re too busy singing, to put anybody down».

Είναι ίσως το πιο σουρεαλιστικό γκρουπ που έβγαλε η Βρετανία στα ‘60s. Σαράντα χρόνια αργότερα, το χιούμορ των Bonzo Dog Band παραμένει μοναδικό και αξεπέραστο. Προπάτορες του ντανταϊσμού των Monty Python (με τους οποίους είχαν στενές σχέσεις), εμφανίστηκαν και στην τηλεοπτική ταινία των Beatles, “Magical Mystery Tour”. Στο “The Intro And The Outro” από το πρώτο τους άλμπουμ του 1966, ο αμίμητος (και αείμνηστος) frontman του γκρουπ, Vivian Stanshall, μας συστήνει τους μουσικούς, καθώς τα ντραμς παίζουν ένα γρήγορο swing ρυθμό: «Hi there, nice to be with you, glad you could stick around/Like to introduce Legs Larry Smith, drums/And Sam Spoons, rhythm pole/And Vernon Dudley Bohay-Nowell, bass guitar...». Αφού εξαντλεί τα μέλη της μπάντας, ο Stanshall συνεχίζει την παρουσίαση, με κινηματογραφικούς ήρωες, πολιτικές φιγούρες και μουσικούς άσχετους με το γκρουπ να παρελαύνουν από τα ηχεία: «Say hello to big John Wayne, xylophone/And looking very relaxed, Adolf Hitler on vibes/Nice to see Incredible Shrinking Man on euphonium/Digging General de Gaulle on accordion/Count Basie Orchestra on triangle...». Ντίνγκ!!!

Δεκατρείς μέρες περιπλάνησης έχουν συμπληρώσει ο J.J. Cale και οι μουσικοί του στο “Thirteen Days”, μια μίνι αυτοβιογραφία από το ημερολόγιο μιας μπάντας: «Thirteen days on a gig in the South/We’ve got enough dope to keep us all around/We’ve got two girls dancin’ to bring in a crowd/A sound man to mix us, make us sound loud».

Με την ενδυματολογία της μπάντας του καταπιάνεται ο Joe Jackson στο “The Band Wore Blue Shirts” του 1979, ενώ η προσθήκη του υπότιτλου σε παρένθεση “(A True Story)” διαλύει τυχόν αμφιβολίες για την αληθοφάνεια των στίχων: «Me and the bass guitarist have even shined our shoes, the drummer’s shoes are dirty» τραγουδάει στο couple, με τα πουκάμισα να εμφανίζονται στο refrain: «And the band wore blue shirts/and the music played on...».

Αντίθετα, “A False Story” θα ’πρεπε να είναι ο υπότιτλος του “Guitarman” των Jesus And Mary Chain, στο οποίο ο Reid παρατάει τη δουλειά του, παίρνει την κιθάρα του και κάνοντας ωτοστόπ από πολιτεία σε πολιτεία, καταλήγει σ’ ένα κλαμπάκι της Αλαμπάμα όπου εκπλήσσει θαμώνες και μουσικούς με την τεχνική του. «At a club they call Big Jacks, a little four piece band was jamming, so I took my guitar and I sat in, I showed them what a band would sound like, with a swinging little Guitarman».

WE LOVE YOU...

Βέβαια, πέρα από τους αυτο-αναφορικούς στίχους, υπάρχουν κι αυτοί που είναι σε τρίτο πρόσωπο και μιλούν για άλλους μουσικούς, για άλλες μπάντες. Κάποιες φορές είναι αόριστοι, κάποιες φορές γίνονται πολύ συγκεκριμένοι. Μοιάζουν μ’ αυτές τις ταινίες που περιέχουν πλάνα από άλλες ταινίες – μια εσκεμμένη αναφορά στο παρελθόν του κινηματογράφου. Ο Jean-Luc Godard, για παράδειγμα, συχνά θέλει να μας υπενθυμίζει τις επιρροές του και το πετυχαίνει με περαστικές σκηνές από Αμερικάνικες ταινίες. Στο “Breathless” (A Bout De Souffle) το πρωταγωνιστικό ζευγάρι κρύβεται σ’ ένα σινεμά όπου προβάλλεται το “The Maltese Falcon”. Σε μια άλλη σκηνή της ταινίας, μια αφίσα διαφημίζει το “Whirlpool” του Otto Preminger.

Το “All The Young Dudes” ήταν το τραγούδι που το 1972 έκανε γνωστούς στο ευρύ κοινό τους Mott The Hoople. Γραμμένο από τον David Bowie, το τραγούδησε πρώτος ο Ian Hunter και καθιερώθηκε ως ο ύμνος των glam-rockers. Οι στίχοι αγκαλιάζουν τους T. Rex (το glam λάτρεψε τον Marc Bolan) και κατσαδιάζουν τον μεγάλο αδελφό που ακόμα ακούει «his Beatles and his Stones».

Στο άλμπουμ Hunky Dory του 1971, ο David Bowie συνθέτει το “Song For Bob Dylan”, ένα τραγούδι/ανοιχτή επιστολή προς τον σπουδαίο ποιητή: «Oh, hear this Robert Zimmerman, I wrote a song for you, about a strange young man called Dylan, with a voice like sand and glue». Είναι αλήθεια ότι εκείνη την εποχή ο Dylan κρατούσε χαμηλό προφίλ. Κάτι είχε αλλάξει μετά το ατύχημα του με μοτοσυκλέτα στο Woodstock, το 1966. Τα τραγούδια του ήταν χαμηλών τόνων μπαλάντες, δίχως ίχνος επαναστατικότητας, ενώ θα περνούσαν πολλά χρόνια προτού περιοδεύσει πάλι, το 1974. Εδώ ο Bowie τον ικετεύει να ξαναβρεί τον παλιό του εαυτό: «you sat behind a million pair of eyes and told them how they saw/then we lost your train of thought, the paintings are all your own».

Κι ενώ άλλοι γράφουν γι’ αυτόν, το 2006 ο Bob Dylan εμπνέεται από τη ζωή της Alicia Keys και της αφιερώνει το “Thunder On The Mountain”: «I was thinkin’ ‘bout Alicia Keys, couldn’t keep from crying/But she was born in Hell’s Kitchen, I was living down the line/I’m wondering where in the world Alicia Keys could be/I been looking for her even clear through Tennessee...».

Η ηρωίνη “έκλεψε” δύο στενούς φίλους του Neil Young στα σέβεντις: τον κιθαρίστα των Crazy Horse, Danny Whitten, και τον roadie, Bruce Berry. Στον δεύτερο είναι αφιερωμένο το σκοτεινό “Tonight’s The Night” (1973).

Κατηφορίζοντας προς τον αμερικανικό νότο, συναντάμε τον τραγουδιστή/βιολιστή Charlie Daniels με το “The South’s Gonna Do it Again” (1975), στο οποίο παρελαύνουν όλα τα σημαντικά ονόματα του southern rock: Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, Marshall Tucker Band, ZZ Top, Wet Willie, Elvin Bishop, Barefoot Jerry.

Στο “Without Me” ο Eminem ραπάρει για τη ζωή του, λέγοντάς μας ότι έλειψε πολύ καιρό διότι είχε ν’ ασχοληθεί με δικαστικές διαμάχες, όμως τώρα είναι πάλι εδώ για να γεμίσει το κενό που άφησε. Ταυτόχρονα, τα χώνει σε κάποιους μουσικούς: Prince, Moby, Limp Bizkit.

Στο “Creeque Alley” (1967) οι The Mamas & The Papas αφηγούνται τη γνωριμία τους – ένα αυτοβιογραφικό τραγούδι που μπλέκει κι άλλους μουσικούς: Roger McGuinn, Lovin’ Spoonful.

Λίγα τραγούδια ακόμα (σε παρένθεση, ονόματα που αναφέρονται στους στίχους)...

“Wattershed” – Foo Fighters (Flowerhead, Black Widow)
“We Didn’t Start The Fire” – Billy Joel (Johnnie Ray, Liberace, Elvis Presley, Buddy Holly, Bob Dylan, Chubby Checker)
“The Miracle” – Queen (Jimi Hendrix)
“(White Man) in Hammersmith Palais” – The Clash (Dillinger, Delroy Wilson, Ken Boothe, The Four Tops)
“Behind The Wall Of Sleep” – Smithereens (Bill Wyman)
“All Fur Coat & No Knickers” – Chumbawamba (Bono, The Edge)
“Do You Remember Rock’n’Roll Radio?” – Ramones (Jerry Lee Lewis, T. Rex, John Lennon)
“The Sound Of Failure” – Flaming Lips (Britney Spears, Gwen Stefani)
“Smoke On The Water” – Deep Purple (Frank Zappa)
“Sweet Home Alabama” – Lynyrd Skynyrd (Neil Young)
“My My, Hey Hey (Out Of The Blue)” – Neil Young (Johnny Rotten)
“King Rocker” – Generation X (Elvis Presley, Paul McCartney, John Lennon)
“Heart Songs” – Weezer (Gordon Lightfoot, Cat Stevens, Joan Baez, Eddie Rabbit, Abba, Devo, Pat Benatar, John Lennon, Bruce Springsteen, Grover Washington, Quiet Riot, Iron Maiden, Judas Priest, Debbie Gibson, Michael Jackson, Prince) (!!!)

Μια τελείως διαφορετική περίπτωση τέλος, είναι αυτή του “We Love You”, ένα single που οι Rolling Stones ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν το 1967. Είχε προηγηθεί η έφοδος της αστυνομίας στο σπίτι του Keith Richards και η σύλληψή του για ναρκωτικά. Οι στίχοι αναφέρονται σε όλους όσους συμπαραστάθηκαν στο γκρουπ – fans, δημοσιογράφους, μουσικούς – με τα χορωδιακά φωνητικά (στα οποία συμμετείχαν και οι Lennon & McCartney) να ενισχύουν την αίσθηση του “We”. Το τραγούδι αρχίζει με τον ήχο μιας βαριάς πόρτας που κλείνει, ενώ παρακάτω ακούγονται αλυσίδες που σέρνονται στο πάτωμα...
It’s only rock’n’roll, folks...

http://akisperdikis.bandcamp.com/

https://soundcloud.com/akis-perdikis

https://www.facebook.com/Akis-Perdikis-music-1412846872330946/

 

 

 

 

 

 

  • Σύντομο Βιογραφικό:

    1976-1981   

    Σπουδές στο Queens College, Νέα Υόρκη… Β.Α. σε Mass Communications (Μedia, Ηistory of Cinema. Journalism). Γράφει τα πρώτα του κείμενα για μουσική στην εφημερίδα του κολεγίου (“The Phoenix”) και προσλαμβάνεται ως μεταφραστής στην ελληνόφωνη εφημερίδα της Νέας Υόρκης, “Πρωϊνή”, όπου σύντομα αποκτά και δική του μουσική στήλη. Στο ίδιο διάστημα εξελίσσεται ως μουσικός, παίζοντας ντραμς με τους PAYN, Nicky Skopelitis, Missing Page, The Impatients, Pavlo V… 

     

    1982 – 1985,             

    Επιστροφή στην Αθήνα.  Είναι η εποχή που καθιερώνεται ως ντραμίστας - δισκογραφικά και συναυλιακά: ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ, ΦΑΤΜΕ,  ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΛΤΕΚΑΣ, ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ, STATUES IN MOTION...

     

    1985 – 1992

    Ζει στη Νέα Υόρκη, μοιράζοντας το χρόνο του ανάμεσα στη μουσική δημοσιογραφία και τα ντραμς. Ανταποκριτής του «ΠΟΠ & ΡΟΚ» & και ντραμίστας του post new-wave γκρουπ The Impatients, με τους οποίους αλωνίζει τα κλαμπ της πόλης: The Bitter End, CBGB’s, Limelight…

     

    Για δύο χρόνια, ντράμερ των ANNABOUBOULA, ίσως το πρώτο ethnic ελληνικό σχήμα που εδρεύει στη Νέα Υόρκη... Συνεντεύξεις σε ράδιο & TV και πολλές συναυλίες – στο φολκ-φεστιβάλ του Nassau Community College παρέα με τον Dave Van Ronk και τον κιθαρίστα των Jefferson Airplane, Jorma Kaukonen. Στο World Trade Center μαζί με τους Skatalites. Στο “Summerstage” του Central Park μαζί με τον Screamin’ Jay Hawkins. Στη Βοστώνη, κοκ... To BBC στέλνει συνεργείο που κινηματογραφεί τους Annabouboula στο κλαμπ S.O.B.’s του Μανχάταν. To λάιβ προβάλλεται στη σειρά της βρετανικής τηλεόρασης «Rhythms Of The World». Ακολουθεί βιντεοσκόπηση (πάλι στο S.O.B.’s) από την ιαπωνική τηλεόραση.

     

    1992 μέχρι σήμερα. 

    Ζει κυρίως στην Αθήνα, με ενδιάμεσες επισκέψεις στη Νέα Υόρκη. Γράφει για μουσική στο ΠΟΠ & ΡΟΚ, ZOO, ΔΙΦΩΝΟ, ATHENS VOICE… Αποκτά τη δική του εκπομπή στον ROCK FM («Η Κοιλάδα Των Θησαυρών» 1992-95), ενώ οι θαμώνες της νυχτερινής Αθήνας τον ξέρουν ως d.j. metronomos (Decadence, Booze, Closer, Χοροστάσιο, After Dark, Ghost House)... Εξακολουθεί να παίζει ντραμς: συνεργασίες με Thirty Ντέρτι, That’s Why, Πέτρο Σκούταρη, Κρίστη Στασινοπούλου, Στέφανο Κορκολή, Ηχογλυκαιμία.

     

    Το καλοκαίρι του 2004 ηχογραφεί με τον Sky Saxon (The Seeds) στο στούντιο Astra, και αμέσως μετά, στο ίδιο στούντιο, βάζει μπρος τις ηχογραφήσεις του πρώτου του προσωπικού άλμπουμ, που κυκλοφορεί το 2005 με τίτλο Το Φρόνιμο Παιδί. Σε κάποια τραγούδια του δίσκου συμμετέχει ο κιθαρίστας των Seeds, Mark Bellgraph. Δημιουργεί τη δική του μπάντα, Η Φούστα της Ρεβέκκας, όπου παίζοντας ρυθμική κιθάρα παρουσιάζει τα τραγούδια του σε διάφορα αθηναϊκά κλαμπ (Μικρό Μουσικό Θέατρο, Rodeo, Ghost House, After Dark) αλλά και στο πρώτο μουσικό φεστιβάλ στη Ζήρεια Κορινθίας, το καλοκαίρι του 2009.

     

    Πρόσφατες δραστηριότητες περιλαμβάνουν τον υποτιτλισμό ταινιών και ντοκιμαντέρ (από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα) για τους τηλεοπτικούς σταθμούς Alpha, Sky, NET. Το φθινόπωρο του 2008 επανέρχεται στη μουσική δημοσιογραφία ως μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού SONIK. Το 2009 αναλαμβάνει τη μουσική επιμέλεια για 13 ντοκιμαντέρ της ΕΤ-1, με κεντρικό θέμα τα ερευνητικά ιδρύματα της Ελλάδας (“Αναζητώντας Στο Άγνωστο” ).

     

    Ο χειμώνας του 2009 βρίσκει τον Άκη Περδίκη να παίζει κιθάρες μαζί με τον Άκη Δαούτη (γνωστός από τις μουσικές του επενδύσεις σε ταινίες όπως “Στην Άκρη Της Πόλης”, “Δεκαπενταύγουστος”, “Ο Εχθρός μου”). Πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον project, με ήχους που σπάνια ακούγονται στην Ελλάδα. Ηλεκτρονικά επεξεργασμένες κιθάρες, που αγγίζουν τα σύνορα της αβαν-γκαρντ, ambient/noise  μινιμαλιστικά ηχοτοπία φιλτραρισμένα μέσα από την αισθητική του πανκ. Μαζί ηχογραφούν το άλμπουμ Soundtrack To A Burning City . 

     

    Το 2012 ο Περδίκης κυκλοφορεί ένα σινγκλ, “Το Λουλούδι”.

    Το 2014 κυκλοφορεί το πρώτο του αγγλόφωνο EP, Words ‘n’ Days .

    To 2015 κυκλοφορεί δεύτερο αγγλόφωνο EP, με τίτλο Softcore .

     

    Από τα Χριστούγεννα του 2015 σναλαμβάνει τη θέση του ντράμερ στην μπάντα του Πέτρου Θεοτοκάτου, με συχνές εμφανίσεις σε Αθήνα και επαρχία.

Read 821 times

Leave a comment