VEKTOR, SACRAL RAGE, RAPTURE - AN CLUB, Αθήνα, Τρίτη 23 Αυγούστου 2016

Wednesday, 24 August 2016 10:29
Συντάκτης:
Published in Special Guests

Δεν θυμαμαι ποσα χρονια πανε απο τοτε που περιμενα μια συναυλια με τοση ανυπομονησια. Καλοκαιρι ακομη και το ΑΝ ηταν ευχαριστα γεματο και υπερ του δεοντως ζεστο. «Ιδανικες» συνθηκες.

Από τον Τάσο Παλαιολόγου

Ο κυριος προεδρας/διευθυντης συνταξης μου εκανε σαφες οτι θα με ηθελε στον χωρο της συναυλιας απο νωρις για να καλυψω ΚΑΙ τα δυο Ελληνικα συγκροτηματα που ανοιγαν. Δυστυχως ομως απετυχα να προλαβω τους Rapture. Ξερω οτι οι δικαιολογιες ειναι φτηνες αλλα οσοι ζουν και δουλευουν στην Αθηνα ξερουν ποσο παραξενη μπορει να γινει η σχεση χωρου/αποστασης και χρονου ακομη και μεσα στο κατακαλοκαιρο. Περισσοτερα ομως για την σχεση χωρου/χρονου αργοτερα με τους headliners.

Προλαβα τους Sacral Rage ομως του οποιους και ανυπομονουσα να δω, και να που δωθηκε η αφορμη και στις καλυτερες συνθηκες μαλιστα. Ομολογω οτι θα απογοητευομουν αν ΔΕΝ επαιζαν οι Sacral Rage σε αυτη την βραδια καθως αποτελουν ιδανικο συνδυασμο/πακετο με τους headliners. Οι τυποι ειναι τοσο καλοι σε αυτο που κανουν που το κανουν να φανταζει ευκολο. Το νου σας δεν ειναι, αλλα οταν η μπαντα και το εχει, και ξερει τι θελει να κανει, το πραγμα φανταζει τοσο αβιαστο και φυσικο. Εξτρα κινητρο για εμενα ο πολυσχιδης και πολυθεσιτης Βαγγελης πισω απο τα τυμπανα, μαλλον ο αγαπημενος μου Ελληνας ντραμερ. Εσπειραν με ανεση και με ΑΨΟΓΟ ηχο, εριξαν «τυρακι» με την εισαγωγή του “Voivod” και εκαναν και δωρακι μια αψογη διασκευη του “Phantasmagoria” των Annihilator. Speed metal νιρβανα φιλοι μου.

Δεν χρειαστηκαν παρα λιγα λεπτα απο το set των Vektor για να γινει το εξης ξεκαθαρο: οι Vektor δεν ειναι ουτε ρετρο, ουτε ερχονται απο το παρελθον του ακραιου και προοδευτικου μεταλ, ουτε ομως ερχονται απο, και αποτελλουν, το μελλον του. Οι Vektor ειναι μια παραδοξοτητα. Ειναι αυτη η κβαντικη χωροχρονικη ανωμαλια οπου ολα συμβαινουν συγχρονως.

Η εισοδος τους στην σκηνη ηταν χαλαρη και απροσποιητη. Το σκασιμο τους με το “Charging The Void” εκρηκτικο και ΧΑΟΤΙΚΟ. Και ομως το τραγουδι πηγε ψιλοχαμενο μεχρι και η ιδια η μπαντα να βολευτει πανω στην σκηνη και να συνηθισει τον ηχο της, αλλα μεχρι και ο ηχος απο το PA να αρχισει να στρωνει σιγα σιγα. Και τα δυο εγιναν τοσο σταδιακα που επρεπε να φτασουμε σχεδον στα μεσα του “Terminal Redux”, που αποδοθηκε απο την αρχη μεχρι το τελος, για να εχουμε και εναν DiSanto, ο οποιος φαινοταν να ειναι αυτος με την περισσοτερη ενοχληση οσο αφορα τον ηχο, χαλαρο και ζεστο, αλλα και τον ηχο στο μαγαζι στρωμενο. Το “Cugnus Terminal” ηταν το πρωτο που ξυπνησε τον κοσμο, τα “Pteropticon” & “Psychotropia” θερισαν, και ηρθε η ωρα της εκπληξης. Ναι, επαιξαν την «μπαλαντα».

Το heavy metal δεν θελει ντροπες, μισοδουλεις και ημιμετρα κυριοι. Η θα το παιξεις και θα το πας all the way, η αστο καλυτερα. Και οι Vektor αυτο εκαναν. Και ξερετε τι; Τους βγηκε. Το “Collapse” ακουστηκε καταπληκτικα. Οπως ειπε και ο καλος φιλος κυριος Θεοδοσης Δολασικ παραφραζοντας το slogan του πρωτου, και καλυτερου, “Alien”(1979): In space no one can hear you fall in love! Και τελος του δισκου με μια σαρωτικη εκτελεση του “Recharging The Void”, με ολακερο αυτο το τοσο Pink Floyd “In The Turning Away” καθαρο σημειο στην μεση, οπου και παλι χωροχρονος μπερδευτηκαν μεσα στην σκουληκοτρυπα στην οποια ειχε μετατραπει το ΑΝ και τα 13 λεπτα του φανηκαν σαν να ηταν μολις 3.

Και τοτε εγινε κατι καταπληκτικο. Η μπαντα ειχε ηδη ζεσταθει για τα καλα, ο ηχος ειχε στρωσει, ωραιο το μπασο που εδινε ογκο και πανκικη βρωμα κατω απο τις πριμες κλινικες κιθαρες, και αφου «εβγαλαν την υποχρεωση» του να αποδωσουν ολακερο το δυσκολο υλικο του τελευταιου δισκου, χαλαρωσαν και και στα υπολοιπα 4 τραγουδια του σετ, τα “Hunger For Violence”, “Asteroid” και το ομωνυμο απο το ντεμπουτο τους “Black Future”, και το “Tetrastructural Minds” απο το “Outer Isolation”, εκαναν μια τρομαχτικη επιδειξη δυναμης, με την ωμοτητα και την υψηλη τεχνικη να κονταροχτυπιουνται.
Εκει εγινε ομως και κατι εμφανες. Ακομη και για μια τοσο underground και ακραια μπαντα οπως οι Vektor, το κοινο ηδη εχει αρχισει να χωριζεται σε αυτους που προτιμουν το «παλιο», προ-“Terminal Redux”, υλικο και στους ε... υπολοιπους που ακουνε μουσικη με τα αυτια και την καρδια τους, και οχι με παιδιαστικες και εφηβικες προκαταληψεις για το τι ειναι και δεν ειναι “thrash”!

Μερικες παρατηρησεις, γενικες και ειδικες, τωρα. Ακουσα απο πολλους φιλους αναποφευκτες συγκρισεις με τους υστερους Death της progressive περιοδου. Δεκτες. Και ομως υπαρχει μια μεγαλη διαφορα. Οι Vektor ειναι πολυ μα πολυ πιο ακραιοι, ειτε με τους Emperor-ισμους και τα blastbeats, ειτε με την λυσσαλεα και χαοτικη punk ενεργεια με την οποια απεδιδαν ακομη και τα πιο απαιτητικα μερη. Και τα παραπανω ειναι ακριβως και η απαντηση μου σε οσους γκρινιαζαν για τον ηχο και την βρωμα του ολου θεματος. Ετσι ειναι παιδια. Εδω δεν εχουμε να κανουμε με μια κλινικη και σοβαροφανη US metal/progressive metal μπαντα. Ειναι ακραιο underground μεταλ που βαζει μαζι σε ενα εξωφρενικο συνοθυλευμα ποικιλες αναφορες. Thrash που δεν υποκρινεται οτι το μεταλ τελειωσε στα 80s. Προοδευτικοτητα η οποια πηγαζει απο εκκεντρικοτητα και οχι απο κλινικους prog-ισμους. Ο μεγαλος Καναδος μουσικογραφος Martin Popoff ειχε καποτε περιγραψει τους Voivod ως: “Cyber-punk for virtuosos”. Ταιριαστο και εδω.

Οσο αφορα την ιδια την μπαντα. Παραδοξως, και ενω λογικα θα περιμενες οτι το κεντρο της προσοχης στην σκηνη να ειναι ο Dave DiSanto, δεν ειναι ετσι. Φαινομενικα ηταν ο πιο στατικος και εσωστρεφης οταν επαιζε, λογικο βεβαια αν σκεφτεις οτι εχει και την πιο δυσκολη δουλεια. Εχει μαζεψει ομως γυρω του μια ετεροκλητη και παραδοξη ομαδα απιστευτα ικανω νεαρων μουσικων. Το rhythm section ειναι ολη η αλητεια στην υποθεση. Ο drummer Blake Anderson ειναι απλα εξωφρενικος. Με ενα δικο του παραξενο στησιμο, της μεγαλης σχολης των κοπανιστων, με δυναμικες και φοβερη shuffling αισθηση, ειναι σαν ενα hipster μπασταρδεμα μεταξυ Neil Peart & Fenriz, ενω ο μπασιστας Frank Chin θα ηταν ανετος και σε μια crust μπαντα. Τελος ο κιθαριστας Erik Nelson ειναι ο πιο clean cut και φυσιογνωμικα και μουσικα, με το παιξιμο του να προσθετει στην κορυφη του ηχου των Vektor διαυγεια και μελωδικοτητα. Αυτο που εχουν κοινο και οι τεσσερις ομως ειναι οτι παροτι αποδιδουν την απαιτητικοτατη μουσικη τους με φανερη ανεση, δεν ακουγονται αποσταστασοιοποιημενοι, αλλα παθιασμενοι και λυσσασμενοι. Τα νιατα φιλοι μου.

Ενα “Cosmic Vortex” θα το ακουγα ομως. Την επομενη φορα.

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν / www.livephotographs.com 

Read 649 times

Leave a comment