Στην ενότητα αυτή θα παρουσιάζονται δίσκοι που για κάποιο λόγο δεν έχουν λάβει ευρεία αναγνωρισιμότητα, παρόλο που η αξία τους επιβάλλει το αντίθετο. Καλά κρυμμένα διαμάντια του σκληρού ήχου, cult και underground κυκλοφορίες, ξεχασμένοι, παραγνωρισμένοι αλλά εξαιρετικοί δίσκοι μεγάλων και γνωστών καλλιτεχνών…

DIO - "Lock Up The Wolves" (Vertigo 1990)

Wednesday, 17 May 2017 11:46
Συντάκτης:
Published in Underrated Gems

Γιατί κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους!

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Μας άφησε σαν χθες, στις 16/5/2010, και από τότε ο κόσμος της μουσικής που αγαπάμε έγινε φτωχότερος. Επτά χρόνια χωρίς τον Ronnie, αλλά ακόμη και τώρα κανείς μας δεν πιστεύει πως είναι μακριά. Βλέπεις οι τόσοι και τόσοι ύμνοι που έχει τραγουδήσει, είναι τόσο «ζωντανοί», που κρατούν ζωντανή και τη μνήμη του. Τώρα, αν πρέπει να γράψω το ποιος ήταν ο Ronnie James Dio, μάλλον από σπόντα είσαι εδώ εσύ που με διαβάζεις, ή τώρα ξεκινάς ως πιτσιρίκος το ατελείωτο ταξίδι σου στις θάλασσες της rock μουσικής, οπότε σε δικαιολογώ, εν μέρει, όμως το μάθημα θα πρέπει να γίνει κάποια άλλη στιγμή. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί, λίγοι θέλω να πιστεύω πως είναι, που όταν η κουβέντα φτάνει στη προσωπική του καριέρα, αγνοούν πως δεν είναι μόνο το “Holy Diver” και το “Last In Line” οι μεγάλοι δίσκοι του αθάνατου αυτού τοτέμ της μουσικής μας. Το ξέρω πως όπως σε όλους τους καλλιτέχνες, έτσι και στη περίπτωση του Κοντού υπάρχουν οι κλασσικές στιγμές, οι πιο μέτριες (ναι, είχε και τέτοιες), αλλά υπάρχουν και οι κρυμμένοι θησαυροί που σε περιμένουν κάπου σε μια γωνίτσα, να τους αφιερώσεις χρόνο και να ανακαλύψεις την αξία τους. Ένας τέτοιος θησαυρός, είναι το “Lock Up The Wolves”. Να, το βλέπεις εκεί κάτω που σε κοιτάζει;

 

Μετά από δεκαοκτώ χρόνια συνεχούς παρουσίας και δημιουργίας στα δικά μας «χωράφια», o Dio δεν είχε να αποδείξει τίποτα και ως solo καλλιτέχνης. Ξεκίνησε κάτι παραπάνω από αισιόδοξα με τους Elf, μεγαλούργησε με τους Rainbow, μεγαλούργησε με τους Black Sabbath (τους έφερε και στον ίσιο δρόμο - σπόντα!), μεγαλούργησε και με τη προσωπική του μπάντα. Από το 1982 ως το 1987 κυκλοφόρησε άλμπουμ που ΟΡΙΖΟΥΝ το κλασσικότροπο, ανόθευτο heavy metal, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο σημάδι στο χρόνο. Φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στα “Holy Diver” και “The Last In Line”, αλλά και στα “Sacred Heart” και “Dream Evil”. Ποιο να πάρεις και ποιο να αφήσεις. Μόνο αν θέλουμε να διυλίσουμε τον κώνωπα, θα δούμε πως το “Dream Evil” έδειχνε ότι η αρχική σπιρτάδα και ο ενθουσιασμός που διακατείχε τους τρεις πρώτους δίσκους, κάπου είχε αρχίσει να χάνεται. Πιθανότατα λοιπόν να έκανε το ίδιο με το κουνούπι και ο Ronnie, κρίνοντας πως χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στη μπάντα του, ώστε όχι μόνο να μη πέσει στη παγίδα του κορεσμού, αλλά και να εισέλθει στη νέα τότε δεκαετία του ’90 με αξιώσεις.

Η αλλαγή αυτή είχε δύο σκέλη.

 

 

 

Πρώτα απ’ όλα, αλλαγή στη σύνθεση της μπάντας. Αλλαγή εκ βάθρων. Δεν ξέρω αν όντως τα μέχρι τότε μέλη έφυγαν ή τα αντικατέστησε ο Dio, αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως παρακάτω: στη θέση του Jimmy Bain ήρθε ο άγνωστος ως τότε Teddy Cook. Πίσω από τα τύμπανα έκατσε ο «πολλά βαρύς» Simon Wright, μέχρι τότε στους AC/DC. Στα πλήκτρα, ο γνωστός από τη παρουσία του στο συγκρότημα του Yngwie Malmsteen και στους Silver Mountain, Jens Johansson. Στις κιθάρες τώρα, ένας 18χρονος με το όνομα Rowan Robertson, ήρθε να πατήσει στα παπούτσια των παικταράδων Vivian Campbell και Craig Goldy. Δεύτερον, αλλαγή στον ήχο της μπάντας. Ο «κρυστάλλινος» και πιο «τσαχπίνικος» των τεσσάρων πρώτων δίσκων, έδωσε τη θέση του σε έναν «βαρύτερο», που ακολουθεί τις επιταγές της εποχής του (μη ξεχνάμε πως είχαν ήδη καταφτάσει τα 90s με ό,τι αυτό συνεπάγεται) και που συνδύαζε τη μέχρι τότε κληρονομιά του Ronnie με έναν νεωτεριστικό αέρα που μόνο απαρατήρητος δεν περνούσε. Το “Lock Up The Wolves” ήταν επίσης και το τελευταίο άλμπουμ όπου ο μεγαλύτερος παραμυθάς του rock ασχολήθηκε με ιστορίες φαντασίας και “sword and sorcery” θεματολογία, αφού στη συνέχεια θα άνοιγε παρένθεση και θα έκανε στροφή προς πιο μοντέρνες οδούς, χωρίς όμως επιτυχία.

 

Πάμε όμως στον δίσκο και στο περιεχόμενό του, για να το δούμε πιο διεξοδικά. Σε παραγωγή - κοινοπραξία Tony Platt /Nigel Green/ RJ Dio, ο ήχος και το μιξάρισμα του “Lock…” είναι υποδειγματικά, με όλα τα όργανα να ακούγονται εξαιρετικά δεμένα μεταξύ τους, αν και κάποιοι δικαιολογημένα ίσως θα ήθελαν πιο μπροστά τα πλήκτρα. «Μαζώματα» και fillers δεν θα βρεις σ ’αυτόν τον δίσκο. Είναι τόσο ομοιογενής που πραγματικά προκαλεί θαυμασμό, ενώ συγκεντρώνει αριστοτεχνικά ολόκληρη την μέχρι τότε καριέρα του Μεγάλου Κοντού, σε έναν δίσκο. Εδώ θα βρει κανείς αναφορές από την πρώτη νότα των Elf, ως τη τελευταία του “Dream Evil”! Αυτό όμως που φαίνεται με το πρώτο άκουσμα του δίσκου, είναι πως ο μικρός Rowan κυριολεκτικά είναι τρομερός. Φαντάζει ως ένας φτασμένος κιθαρίστας, ως ένα όνομα πρώτης γραμμής, και όχι ως ο πιτσιρικάς που ανακαλύφθηκε μόλις και κάνει τα πρώτα του βήματα! Πολλές φορές κλέβει τη παράσταση και από τον ίδιο τον Ronnie, και αν αυτό σας φαίνεται υπερβολικό, δεν έχετε παρά να ρωτήσετε για του λόγου το αληθές τον Χρήστο μας, να σας πει τη γνώμη του ιδίου του RJD για τον τότε κιθαρίστα του.

 

Η υπόλοιπη μπάντα, θες από ντροπή, θες από ενθουσιασμό, έχει βαλθεί να αβαντάρει αυτόν τον θρασύτατο αλλά ικανότατο μικρό όσο καλύτερα γίνεται, ειδικά ο Wright ο οποίος έχει αυτό το τόσο λατρεμένο «μονολιθικό» παίξιμο και χτυπά κέντρο κάθε φορά στα ταλαίπωρα δέρματά του. Ιδανικό για το ύφος μπάσο από τον Teddy Cook, που του άνοιξε τον δρόμο για σημαντικά πράγματα στο μέλλον και εξίσου ιδανικά πλήκτρα από τον έτσι κι αλλιώς ικανότατο Jens Johansson, ο οποίος προσαρμόζεται πανεύκολα από το πρώτης γραμμής παίξιμο που είχε ως τώρα σε περισσότερο «παρασκηνιακό - επικουρικό». Είναι πραγματικά κρίμα για αυτό ειδικά το line up, το γεγονός ότι δεν ηχογράφησε κάτι άλλο πέραν αυτού του δίσκου. Είχε όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μια μεγα-μπάντα ολκής, αλλά δυστυχώς οι εταιρείες τότε είχαν άλλη άποψη και έσπρωξαν προς μια αναβίωση των Black Sabbath, που έλαβε σάρκα και οστά με το “Dehumanizer”. Τα τραγούδια δε που περιέχει αυτή εδώ η δουλειά, καλύπτουν όλα τα γούστα. Up tempo κομμάτια όπως τα “Wild One”, “Why Are They Watching Me” και “Walk on Water”, ατμοσφαιρικά μεγαθήρια σαν το “Born On The Sun”, το “My Eyes” και φυσικά το τρομερό ομότιτλο, πανέμορφα ακουστικά μέρη, υπέρβαρα riffs, έντονες μελωδίες…

Το “Lock Up The Wolves” είναι ακριβώς ο δίσκος αυτός που θα τον αξιολογήσεις ανάλογα με το τι έχεις ακούσει ως τώρα. Πιο δύσκολος στις πρώτες ακροάσεις από τους σαφώς πιο πιασάρικους προκάτοχούς του, θέλει περισσότερο χρόνο για να σε κερδίσει, αλλά στο τέλος ακόμη και αν ανήκεις στους πιο απαιτητικούς και δύσκολους των ακροατών, θα παραδεχτείς την αξία του. Προσωπική άποψη, και αν θες τη συμμερίζεσαι: Το “Lock…” είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του Ronnie James Dio, συμπεριλαμβανομένου κάθε μα ΚΑΘΕ σταθμού της καριέρας του.

Over and Out.

Album:

Lock Up The Wolves

Track List:

1. Wild One
2. Born On The Sun
3. Hey Angel
4. Between Two Hearts
5. Night Music
6. Lock Up The Wolves
7. Evil On Queen Street
8. Walk On Water
9. Twisted
10. Why Are They Watching Me
11. My Eyes


Line Up:

Ronnie James Dio - Φωνητικά
Rowan Robertson - Κιθάρες
Jens Johansson - Πλήκτρα
Teddy Cook - Μπάσο
Simon Wright - Τύμπανα

Year:

1990

Dio shots @ Rocking Athens Festival 2009 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 1037 times

Leave a comment