Monuments on Facebook

Στην ενότητα αυτή θα παρουσιάζονται δίσκοι που για κάποιο λόγο δεν έχουν λάβει ευρεία αναγνωρισιμότητα, παρόλο που η αξία τους επιβάλλει το αντίθετο. Καλά κρυμμένα διαμάντια του σκληρού ήχου, cult και underground κυκλοφορίες, ξεχασμένοι, παραγνωρισμένοι αλλά εξαιρετικοί δίσκοι μεγάλων και γνωστών καλλιτεχνών…

LYNCH MOB - "Wicked Sensation" (Electra Entertainment Group Inc - 1990)

Friday, 07 July 2017 08:01
Συντάκτης:
Published in Underrated Gems

Πόσο, μα πόσο μεγάλος κιθαρίστας είσαι…

Παρουσιάζει ο Δημήτρης Τσέλλος

 

… George Lynch. Η κιθάρα σου μου έχει χαρίσει ατελείωτες ώρες μουσικής ευδαιμονίας, όταν έβαζες φωτιά στη ταστιέρα της παίζοντας για τους ΘΕΟΥΣ Dokken. Σε θαύμασα και σε κείνο το μυθικό solo του “Stars”, όταν συνέβαλες το δικό σου λιθαράκι ( ή καλύτερα τη δική σου κοτρώνα) παρέα με όλους εκείνους τους παικταράδες στο φιλανθρωπικό Hear N Aid του συγχωρεμένου Ronnie Dio. Ήσουν νιάτο, πάτησες τα εξήντα και ακόμη να παρακμάσεις! Τι θα γίνει με τη περίπτωσή σου; Πόσο τεράστιος μουσικός είσαι;

 

Εκεί στα 1989, έκατσες και συλλογίστηκες πως δεν μπορεί εσύ, με τέτοιες ιδέες, να μείνεις άπραγος όταν η υπόλοιπη παρέα των Dokken αποφάσισε να κάνει μια παύση για 3-4 χρόνια.. Οπότε, πήρες τηλέφωνο τον συμπαίχτη σου Mick Brown και του έκανες γνωστό πως θες να φτιάξεις μια δική σου μπάντα και πως τον θες για drummer. Δέχτηκε. Στο μπάσο βρήκες κάποιον Αnthony Εsposito… πού τον ανακάλυψες τώρα δεν ξέρω… Στα φωνητικά όμως, ποιος; Ξέρω πως εσύ δεν το άνοιγες το στόμα σου για να κάνεις αβάντες στον Don, αυτά τα είχαν αναλάβει ο Jeff με τον Mick. Οπότε πρέπει να βρεις τραγουδιστή. Oni Logan; Qu'est-ce que c'est Oni Logan; Για πες. Φωνητικά στους Diamond Rose; Δεν τους ξέρω, συγγνώμη. Μετά τραγούδησε στους Ferrari μου λες. Ποιους, το project του κιθαρίστα των Keel; Α, οκ! Πήγε και στους Racer X; Α χα! Να κάτι ενδιαφέρον! Καλοί οι Racer X, έτσι; Το ήξερα πως συμφωνείς. Από φωνή τι λέει όμως; Δεν έχω ακούσει ποτέ Ferrari, και στους Racer X έκατσε για κάποια live, αφού το διέλυσαν το μαγαζί οι υπόλοιποι. Λοιπόν, θα βάλω το δίσκο να παίξει και θα σου πω μετά την άποψή μου.

 

Μπαίνει το ομότιτλο κομμάτι και παθαίνω πλάκα. Αυτή η άτιμη η κιθάρα σου, τι ήχο έχει… Αυτό είναι το σοβαρό, δυναμικό αμερικάνικο hard n heavy ρε, ανάθεμα τα βάσανα! Ναι, αυτό που κράζουν οι λοιποί ως ποζεράδικο, ειρωνικά. Πεταχτός ρυθμός από τον Mick στα τύμπανα και αυτός ο Esposito τελικά πολύ καλός ρε συ! Άλλοτε groovy, άλλοτε πιο ανάλαφρος, κάνει τρομερή δουλειά σε όλο το δίσκο! “River Of Love” μετά και το κομμάτι μοιάζει να κυλά πάνω σε ποτάμι. Τέλειο. Ένα “Sweet Sister Mercy” ακολουθεί, με μπόλικο όγκο πάνω σε heavy metal φόρμες. Πάρτε το χαμπάρι, συγκροτήματα όπως οι Dokken ΔΕΝ είναι κάτι άλλο, παρά η τέλεια διασταύρωση hard rock και heavy metal. Επίσης εδώ να πω πως αυτός ο Logan είναι φωνάρα ο άτιμος! Φλέβα χρυσού χτύπησες Γιώργο. Γρετζάρει, ανεβαίνει ψηλά, κάνει και αυτές τις «φιδίσιες ντρίμπλες» που έχουμε συνηθίσει από μεγάλους του χώρου. Κάπου στο δίσκο θα υπάρχει και ένα κλασσικό στριπτιζάδικο κομμάτι, με το χαρακτηριστικό «νταν - ντανταν - νταν - ντανταν» μπάσο. Έτσι, αυτό είναι το “All I Want”! Ένα ένα τα κομμάτια συμπληρώνουν το παζλ, με μοναδική ίσως αδύναμη (σε σχέση με τα άλλα πάντα) στιγμή, τη δυναμική μπαλάντα (power ballads όπως τις έλεγαν) “Through These Eyes”. Έχει μπει βλέπεις και σφήνα ανάμεσα στα “No Bed Of Roses” και “For A Million Years”, τι θα κάνει; Θα μείνει πίσω, αφού ειδικά το δεύτερο είναι ένα εξαιρετικό mid tempo με τον Lynch να κεντάει!

 

 

Με τη δυνατή παραγωγή σήμα κατατεθέν των ενδόξων 80s και κυρίως τις συνθέσεις που έχει το “Wicked Sensation”, αν είχε κυκλοφορήσει 2-3 χρόνια πριν το 1990, θα είχε σκίσει. Αλλά εκείνη η χρονιά ήταν η τελευταία ίσως για ένα ολόκληρο μουσικό κίνημα (ξέρετε μετά τι ακολούθησε στις ΗΠΑ) οπότε δεν πρόλαβε να κόψει κομμάτι από την άλλοτε πλούσια πίττα της επιτυχίας. Επειδή όμως τα καλά συγκροτήματα και άλμπουμ μένουν αιώνια, το “Wicked Sensation” θα είναι εσαεί εδώ για όποιον θέλει να ακούσει arena hard n heavy (τι όρος!), παιγμένο στην εντέλεια από τρομερούς μουσικούς, με bluesy τσαχπίνικες πινελιές, μεγάλα hooks και solos από έναν μάστορα του είδους. Τι σημαίνει αυτό; Οπαδοί των Badlands, Bonfire κ.λ.π. θεών σπεύσατε προς ακρόαση! Θα εντάξετε ένα ακόμη όνομα στην αγαπημένη σας λίστα καλλιτεχνών και δίσκων.

George, τελικά έβγαλες δισκάρα το ’90! Αυτό είναι το πόρισμά μου. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μη σε τιμήσω από τούτη δω τη στήλη.

 

Σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: Μητσάρα μου νομίζω πως η δημόσια παραδοχή μου του ότι απλά μου «ξέφυγε» εικοσιτρία χρόνια να παρουσιάσω τούτη τη δισκάρα από τα Monuments ή τον Τρελό του Χωριού, τα λέει όλα! Λάθος. Αυτό που τα λέει όλα είναι πως κυνηγούσα πάρα πολύ καιρό να του μιλήσω ως λατρεμένο μου guitar hero (τον θεωρώ τον καλύτερο χειριστή λεβιέ μετά τον Eddie) και επιτέλους φέτος, τα κατάφερα ως δώρο γενεθλίων μου. Ετοιμάσου κι εσύ λοιπόν για ζουμερά One by One οσονούπω!


Album:

Wicked Sensation

Track List:

1. Wicked Sensation
2. River Of Love
3. Sweet Sister Mercy
4. All I Want
5. Hell Child
6. She's Evil But She's Mine
7. Dance Of The Dogs
8. Rain
9. No Bed Of Roses
10. Through These Eyes
11. For A Million Years
12. Street Fightin' Man


Line Up:

George Lynch - Κιθάρες
Αnthony Εsposito - Μπάσο / Β’ φωνητικά
Mick Brown - Τύμπανα / Β’ φωνητικά
Oni Logan - Φωνητικά

Year:

1990

 

Read 379 times

Leave a comment