Στην ενότητα αυτή θα παρουσιάζονται δίσκοι που για κάποιο λόγο δεν έχουν λάβει ευρεία αναγνωρισιμότητα, παρόλο που η αξία τους επιβάλλει το αντίθετο. Καλά κρυμμένα διαμάντια του σκληρού ήχου, cult και underground κυκλοφορίες, ξεχασμένοι, παραγνωρισμένοι αλλά εξαιρετικοί δίσκοι μεγάλων και γνωστών καλλιτεχνών…

RAZORMAID - "First Cutt" (Self Financed / Toe Jams Records - 1987)

Thursday, 03 August 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Underrated Gems

Γιατί…; Γιατί;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;

Αναρωτιέται ο Δημήτρης Τσέλλος

Πόσες και πόσες φορές δεν έχω κάνει αυτή την ερώτηση, χωρίς να έχω λάβει από κάπου απάντηση… Στοιχηματίζω πως και εσύ την έχεις κάνει, για κάποιο συγκρότημα ή κάποιον καλλιτέχνη που σε άγγιξε και από το(ν) οποίο περίμενες να ακούσεις πολλά περισσότερα στο μέλλον, χωρίς δυστυχώς να δοθεί συνέχεια. Τη φορά αυτή, ρωτώ γεμάτος απορία και έκπληξη για μια μπάντα από το Reno της Nevada, που πραγματικά με ταρακούνησε από το πρώτο άκουσμα! Ναι, δεν είναι μυστικό πως αυτό το πάντρεμα του αυθεντικού, ευθυτενούς hard rock χωρίς «τσιριμόνιες» και του κλασσικότροπου heavy metal, όπως το δίδαξαν στην ανθρωπότητα οι Judas Priest και οι Saxon, μου αδυνατεί κατά πολύ τις άμυνες, αλλά αντί να στέλνει για χόρτα του βουνού την όποια αυστηρή αντικειμενικότητα θα έπρεπε να έχω αυτή τη στιγμή, αυξάνει πολύ το ύψος του πήχη. Έχω απαιτήσεις, πώς να το πω. Και θεωρώ πως ορθά τις έχω.

Κάτσε και αναλογίσου για τι είδους μουσική μιλάμε. Κάτσε και ονόμασε ένα ένα, τα μεγάλα συγκροτήματα αυτού του ευλογημένου μουσικού υβριδίου. Θες να σε βοηθήσω; Με μεγάλη μου χαρά. Έχουμε και λέμε το λοιπόν: Dokken, Motley Crue, Bonfire… Να συνεχίσω; Quiet Riot, Pink Cream 69, Skid Row, Stryper… Κάτσε, έχει και συνέχεια! Twisted Sister, W.A.S.P… εντάξει, σταματώ εδώ, ο κατάλογος είναι μακρύς όσο και βαρυσήμαντος. Πήρες όμως μια γεύση, έτσι δεν είναι; Συλλογίσου τώρα, τι έπρεπε να έχει μια μπάντα για να πετύχει σε αυτό το στυλ, μόνο στο ηχητικό κομμάτι (το στυλιστικό και συναυλιακό είναι άλλο θέμα). Επιβάλλεται η φωνή να είναι «κρυστάλλινη», με άψογη προφορά, έφεση στις ψηλότερες νότες και ικανότητα να γίνεται πιο γρεντζαριστή, όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Είναι βασική προϋπόθεση οι κιθάρες να παράγουν πιασάρικα riff, που να σου μένουν στο μυαλό και όταν έρθει η ώρα να σολάρουν, να ακούς έναν ικανότατο παίκτη που και επιδειξιομανής να είναι, δεν μας πειράζει. Απαράβατος κανόνας το rhythm section να κάνει αισθητή τη παρουσία του και όχι απλά να συνοδεύει τους «μπροστινούς». Αν υπάρχουν πλήκτρα, καλοδεχούμενα. Οι extra μελωδίες δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν. Τέλος, overall, θα πρέπει τα κομμάτια να μπορούν να τραγουδηθούν, να μένουν στο μυαλό με τις πρώτες (αν είναι δυνατό με τη πρώτη) ακροάσεις και το κυριότερο να διαθέτουν refrains. Μεγάλα, μελωδικά, τσαχπίνικα, γραμμένα για τρελλά sing along σε μεγάλα στάδια, από χιλιάδες κόσμου.

 

Με τον παραπάνω τρόπο, έκανα μια έμμεση περιγραφή της μουσικής των Razormaid. Ναι, τα έχουν όλα. Μα ΟΛΑ, τα παραπάνω. Το “First Cutt” σε κερδίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο, με ένα απίθανο riff που είναι σχεδόν ίδιο με το θρυλικότερο riff στην ιστορία της ελληνικής metal σκηνής, δηλαδή αυτό του “Lead Me On” των Spitfire. Αμφότερα του 1987, ποιος επηρεάστηκε - έκλεψε ποιόν; Μπα, κανείς… Σίγουρα θα πρόκειται για μια από αυτές τις συμπτώσεις που έχουν πολλές φορές συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις. Στο κάτω κάτω, μιλάμε για την ίδια μουσική και τις ίδιες νότες. Πόσο πια να διαφοροποιηθεί ο ένας από τον άλλο; Τι λέγαμε; Α, για το δίσκο. Μη νομίζεις, και η συνέχεια είναι εξίσου τρομερή. Η θεά Έμπνευση βρίσκεται συνέχεια στο πλευρό των πέντε Αμερικανών. Προσωπικά αγαπημένα, εκτός του “Sooner Or Later” που ανοίγει ιδανικά το δίσκο, το “Blue Thunder”, το “Livin' On The Run”, το super refrain-άτο “Victim Of The Night” και τα “Too Late” και “Racing With Time” που τον κλείνουν υποδειγματικά, με το πρώτο να είναι τόσο κοντά στους αγαπημένους μου Leatherwolf με τις κιθαριστικές του αρμονίες… ύμνος! O John Kirk προσκυνά τον γητευτή της «εξάχορδης μάγισσας» George Lynch και καλά κάνει, ο τραγουδιστής Jamie Lee σε σημεία είναι ίδιος με τον Hugo Valentine, ο ήχος μοσχομυρίζει Dokken από χιλιόμετρα μακριά, και όλα αυτά μόνο ως credits μπορώ να τα υπολογίσω.

Highly recommended που λένε και στα χωριά μας!


Album:

First Cutt

Track List:

1. Sooner Or Later
2. Fight For Your Love
3. Blue Thunder
4. Obsession
5. Livin' On The Run
6. Victim Of The Night
7. Rock And Roll Invasion
8. The Drifter
9. Second Time Around
10. Too Late
11. Racing With Time

Line Up:

Jamie Lee - Φωνητικά
John Kirk - Κιθάρα
Curt Mitchell - Κιθάρα, πλήκτρα
Dave Wix - Μπάσο
Dean Clarkson - Τύμπανα

Year:

1987

Read 771 times

Leave a comment