Monuments on Facebook

Η πρόσφατη και για πολλούς απρόσμενη έως και δυσβάσταχτη απώλεια του Γιάννη Σπάθα μας θέλει ακόμη μουδιασμένους, να κουνάμε το κεφάλι πέρα-δώθε κοιτώντας μια τον ουρανό και μια το πάτωμα… Και τούτο όχι μόνο για το τιτάνιο απόβαρο της συνολικής μουσικής κληρονομιάς του που ξεπερνά κατά πολύ τα των θρυλικών Socrates, μα κυρίως για το ήθος και την πηγαία του ανθρωπιά.

Συνομιλεί, αποτυπώνει & φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Στις metal αναζητήσεις μου, το συγκρότημα των Rammstein, πάντοτε είχε ηγετική θέση.

Παραθέτει η αναγνώστρια Μαρία Σκαμπαρδώνη

Τι ήταν αυτό που μας βρήκε σύντροφοι στο κλειστό του ΟΑΚΑ την Κυριακή;;; Ο αποχαιρετισμός στους υπέρτατους του παραδοσιακού thrash metal είχε έκσταση, ασύλληπτη ενέργεια, ντελιριακό πάθος, διαλυμένους σβέρκους, mosh-pits σε μέγεθος κρατήρα, αδιάκοπο «ξύλο», συγκίνηση μέχρι δακρύων και -ευτυχώς- καλό κλιματισμό.

Υποκλίνεται η Jane Σαμπανίκου και συμπληρώνει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Κυριακή των εκλογών και καύσωνας. Κλειστός μικρός χώρος και ακραίο prog metal. Πώς εξηγείται, λοιπόν, που η εμφάνιση των TesseracT με support τους Calyses και Mark Of Prospero ήταν ίσως μια από τις καλύτερες συναυλίες του φετινού καυτού καλοκαιριού;

Καταγράφει η Jane Σαμπανίκου